0
The Witcher
“The Witcher,” zullen sommigen onder jullie wel denken, “kwam dat niet een eeuwigheid geleden uit?” Inderdaad, maar sinds kortgeleden The Witcher 2 uitkwam en Good Old Games de eerste Witcher aanbood voor een belachelijk lage prijs, DRM-vrij en al, vond ik het wel een goed idee om hier eens naar te kijken voor ik aan zijn opvolger begon. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb. The Witcher heeft wat gebreken, maar al in al is het één van de sterkste RPG’s die ik sinds het venerabele Baldur’s Gate II gespeeld heb.
Anders dan de meeste Westerse RPG’s, maak je niet je geheel eigen karakter. Het verhaal volgt de titulaire Witcher Geralt uit de grimmige fantasy verhalen van de Poolse schrijver Andrzej Sapkowski. Witchers zijn een orde van monsterjagers die dankzij magie en alchemie allerlei handige bovenmenselijke eigenschappen hebben, zoals superreflexen, kracht, snelheid en regeneratie en ze zijn een stuk beter bestand tegen de potions die ze gebruiken, die voor normale mensen puur vergif zouden zijn. Het spel opent vrij simpel, een organisatie valt het Witcher kasteel binnen en gaat er met hun alchemistische formules en materiaal waarmee je nieuwe Witchers creëert vandoor, dus is het zaak om achter ze aan te gaan en uit te vinden wat hier allemaal achter steekt. En dan blijkt alles al snel een stuk gecompliceerder en minder zwart-wit in elkaar te zitten dan het begin zou doen vermoeden. Dit is absoluut één van de sterkste punten van de Witcher; de setting, het verhaal en de verschillende karakters en facties hierin hebben behoorlijk veel diepgang. Er zijn lekker veel complotten en intriges, iedere partij die je tegenkomt heeft wel goede en slechte punten en het spel laat je geheel vrij in hoe je je hier een weg doorheen baant.
Het merendeel van het spel speelt zich af in en rond de grote stad Vizima, een plek waar de Oost-Europese invloed vanaf druipt, even grimmig als pittoresk. Met corrupte stadswachten, rassendiscriminatie, sloppenwijken gescheiden met een muur van de rijkere gedeeltes en de constante grijze moraliteit wind The Witcher er bepaalt geen doekjes om; dit is geen spel voor tere kinderzieltjes en Geralt zelf is ook bepaald geen ridder op een wit paard. Hoewel ik hem zeer zeker als ‘good guy’ zou bestempelen (in ieder geval, zo speelde ik hem), zijn werk is niet gratis (je huurt Witchers in om monsters te slopen) en hij laat zich niet zomaar in ideologische conflicten slepen. Tussendoor zul je je ook bezighouden met drinking-games, dobbelsteen poker, vuistgevechten voor geld en een flinke hoeveelheid random seks. Je zal ook van tijd tot tijd echt nare beslissingen moeten nemen, omdat er dilemma’s in het spel zitten waar gewoon geen goed antwoord op te vinden is, alleen een minder slecht antwoord, gebaseerd op wat je zelf moreel verantwoord vind. En vaak worden de uiteindelijke consequenties van je acties pas veel later bekend, dus even snel reloaden om de ‘meest goede oplossing’ te kiezen is er niet bij. Erg verfrissend. Je kan hier echt goed door in karakter blijven, je neemt geen beslissingen omdat de uitkomst je het best uitkomt, maar alleen omdat dat je de juiste beslissing lijkt op dat moment. En het verhaal kan een paar behoorlijk interessante wendingen nemen, gebaseerd op je keuzes. Je kan zelfs in een paar gevallen kiezen om helemaal niets doen, en dat blijkt een legitieme beslissing te zijn.
Dat is op zich allemaal reuze aardig, maar het betekend vrij weinig als de gameplay zelf tegenvalt of het technisch niet goed in elkaar steekt. Hoewel hier het meest op aan te merken valt, zit het over het algemeen wel snor, zeker nadat de makers CD Projekt een Enhanced Edition patch uitbrachten die de meeste fouten weghaalde en de inventory significant verbeterde. Het is qua inventory-management een vrij hardcore RPG en je rugzak zal al snel uitpuilen met alchemie ingredienten, potions, boeken en allerhande prullaria wat allemaal wel ergens voor gebruikt kan worden (joepie, een stuk brood gevonden… oh, hee, dit oude vrouwtje wil me wel wat info over een monster geven voor dit stuk brood), en het kan allemaal wat veel worden om bij te houden. Aan de andere kant heeft dat ook juist wel weer wat, maar het kan soms wel vervelend zijn als je naar een taveerne aan de andere kant van de stad moet rennen, omdat de grafdelver het afgesloten gedeelte van de begraafplaats alleen wil openen als je hem zijn favoriete merk Dwergse kriek toeschuift, die je natuurlijk tien minuten geleden verkocht hebt omdat je inventory vol was en je toch al met zoveel bier rondloopt. Ja, het gehannes kan soms net iets te veel worden, maar goed, het valt over het algemeen wel mee.
Het vecht-systeem is in het begin even wennen, maar blijkt al snel vrij relaxed te zijn, met genoeg tactische diepgang en actie zonder dat het in een wild klikfestijn verandert. Want hoewel je in real-time aanvalt door op vijanden te klikken, kan je alleen op het eind van een aanval de volgende inzetten, handig aangegeven doordat de muispointer tijdelijk opvlamt. Zo kan je op een verrassend rustig tempo gigantisch complex uitziende combo-aanvallen op vijanden loslaten, zonder compleet het overzicht te verliezen. De timing is ook vrij vergevingsgezind, dus je hoeft geen ritmemeester te zijn om je een bloedige baan door hordes monsters heen te kerven. Het tactische element komt in de vorm van je twee types zwaarden, een normaal stalen zwaard en een zilveren zwaard dat speciaal voor monsters bedoeld is, en drie gevechts-stijlen; zwaar voor grote, logge beesten of bepantserde gasten, snelle stijl voor, je raad het al, snelle vijanden, en de enorm handige groep stijl, die minder schade doet dan zelfs de snelle stijl, maar alles om je heen raakt en later veel bonussen krijgt op ‘critical hits’ en ‘knockdown’ zodat je later in het spel hele groepen vijanden alle hoeken van de kamer laat zien als ze het bijdehante idee krijgen om je te omsingelen. Hier bovenop komt dan nog alchemie, waarbij je je eigen drankjes, bommen en gif kunt brouwen, die een enorm groot effect op een gevecht kunnen hebben, en magie wat je een vijftal spreuken oplevert, zoals een schild en een soort telekinetische ‘force push’. Tijdens mijn speeltijd concentreerde ik me voornamelijk op de zwaardstijlen met telekinese en met vuurballen smijten als back-up, maar het is ook zeer goed te doen om een voornamelijk magie-en-alchemie Geralt te maken die zwaardvechten als back-up gebruikt, dus wat dat betreft is het best goed gebalanceerd. Je zal hier in ieder geval niet het probleem tegenkomen dat je er later achterkomt dat je je karakter verkeert geleveled hebt en vast komt te zitten.
Het is de technische kant waar het allemaal een stukje minder wordt. Hoewel er een gigantische hoeveelheid bugs weggepatched zijn, is The Witcher nog steeds geen ideaalbeeld van stabiliteit. Er zijn een drietal vrij serieuze problemen. Ten eerste is het spel vrij crash-gevoelig in fullscreen mode en de enige manier om The Witcher comfortabel in een mooi volledig scherm te spelen is om hem op windowed te zetten en een programma zoals ‘Gamers Windows Relocator’ te gebruiken om hem het volledige scherm in beslag te laten nemen. Dat loste vrijwel het gehele crash-probleem op (en maakte het ook nog eens soepeler om te alt-tabben), maar het is toch zonde dat het überhaupt nodig is om met zo’n omweg een spel te spelen. De andere twee problemen zijn minder makkelijk te fixen. Er zit namelijk een soort memory-leak in die voor gigantische vertragingen kan zorgen als je inventory te vol wordt, zelfs op heftige, moderne systemen en het enige wat je daaraan kan doen is van tijd tot tijd flink veel items te verkopen of weg te gooien. Gelukkig heb je opslagplaatsen waar je je spul kwijt kan waarvan je niet zeker bent of je het nog nodig kan hebben, en je rugzak uitruimen kan zowiezo nooit kwaad, maar wederom, het blijft zonde dat hier een memory-leak aan vast zit. En dan kom ik bij de save-games uit. Op het eerste gezicht niks mis mee, je hebt standaard saves, quicksaves en autosaves, dus vrij standaard voor een pc-spel. Probleem is, dat quick-saves elkaar niet overschrijven, dus een paar uur F5-en verder en je hebt ineens een save-map die honderden megabytes groot is. En dat is niet eens het grote probleem. Hoe meer saves je hebt, hoe langzamer het laden wordt. Juist ja, lekker bijdehand. Dus van tijd tot tijd moet je het save-menu ingaan en handmatig een zooi save-games verwijderen.
Zijn deze problemen genoeg om het spel af te raden? Nee, als de gameplay je interessant in de oren klinkt, valt er met de technische struikelblokken wel te leven en het merendeel van de tijd zal je aandacht compleet in beslag genomen worden door het verhaal, de behoorlijk indrukwekkende omgevingen, de fantastische soundtrack, de boeiende karakters en het vele hak- en speurwerk. Dit is één van die RPG’s waar je makkelijk zestig uur van je leven aan kan verliezen.
geschreven door Mornox op 10 november 2011
