0

The Thing (2011)

Sinds The Phantom Menace laat de term ‘prequel’ een bittere smaak na in de mond. Vaak zijn de verhalen die in prequels verteld worden ook niet boeiend genoeg om bestaansrecht te hebben. Neem Rise of The Planet of The Prequel of the Apes bijvoorbeeld; zat er serieus iemand te wachten op een film waarin we zien hoe onze planeet door aapachtigen wordt overgenomen? (Wat overigens in die film niet gebeurt, en als extra bittere pil zijn de eindcredits boeiender dan wat er daarvoor gebeurde) Maar dat is niet de enige sci-fi klassieker die in 2011 weer in de spotlight werd gesleept. Voor al die mensen die graag wilden zien hoe ‘the thing’ uit The Thing zijn ding deed is er nu… The Thing!

In een perfecte wereld zou een prequel niet alleen inhaken op de originele film, maar zou het ook een originele film zijn die de kijker verrast en echt nieuwe dingen biedt. The Thing is dat niet geworden, en slaat daarmee de plank flink mis. Nu had ik sowieso al weinig hoop op een goed eindproduct. De John Carpenter versie uit 1982 was helemaal toppie en daar hoefde weinig aan worden toegevoegd. De niet beantwoorde vragen uit die film zorgden alleen voor een boeiender eindproduct, een dat na meerdere malen kijken beter overeind blijft dan een hitsige tiener in een nudie bar. Maar nu brengt regisseur Matthijs van Heijningen Jr. ons de antwoorden op de vragen die bijna niemand zich stelde. Jeej?

De film opent met de ontdekking van het gecrashte ruimteschip door een groep Noren op Antarctica, daarna zien we hoofdpersoon Kate (Mary Elizabeth Winstead) uitgenodigd worden om dit Noorse team te versterken, geleid door Dr. Halvorson (Ulrich Thomsen, misschien bekend als de skinhead uit Adam’s Apples). Hierna begint het déjà vu effect, want vanaf dit punt gebeuren alleen maar dingen die we al zagen in de 80’s versie. Een minder spannende versie van de bloed-test scène, characters die opgesloten worden in een andere locatie omdat niemand ze vertrouwt, mensen die met vlammenwerpers rondlopen… Been there, done that. En de paar dingen die echt anders zijn, zoals de climax die zich afspeelt in het alien ruimteschip, zijn dan weer standaard als de neten. Serieus, in plaats van een prequel had men veel beter een remake kunnen maken, dan was er meer creatieve vrijheid geweest.

Nah ja, ergens is het ook wel cool om te zien hoe nauwkeurig de links naar de 80’s Thing zijn gelegd. In de Kurt Russell film wordt het verlaten Noorse kamp bezocht en ontdekken de characters een aantal vreemde zaken. Nu stoppen de makers van de prequel veel moeite in het toewerken naar die status. Oh, Kurt vond een bijl die in een muur is geplant? OK, nu zien we dat dus ook gebeuren. Een vreemd afgebrand lijk dat in de sneeuw ligt te rotten? We zien hoe dat ding daar komt. En de tijdens-de-eindcredits scène sluit 100% aan op de Carpenter versie, je kunt ze direct achter elkaar kijken. Maar ja, dan is dus al het mysterieuze verdwenen en is er niks meer over om ons als kijker te prikkelen. En met het zo pietje precies toewerken naar de 80’s versie verliezen de makers uit het oog wat die eerdere Thing nou zo boeiend maakte. De isolatie, paranoia en angst zijn naar de achtergrond verschoven, en er worden tegelijk ook te veel kansen gemist. Hoe gaaf zou het zijn als Kate de enige Amerikaan is op de Noorse basis? Communicatieproblemen kunnen de paranoia alleen maar versterken. Maar nee, de helft van de personages spreekt Engels omdat Hollywood zonodig films wil zien met een hoop Amerikanen er in en buitenlanders maar eng vindt. Oeh, anders haken ze in op de isolatie die ze voelt als enige vrouw in de groep? Oh nee, er is ook een andere dame en Kate had net zo goed een man kunnen zijn. Tel daarbij op dat de meeste characters oppervlakkig zijn en niet uit elkaar te houden, en alle reveals en twists omtrent deze mensen verliezen meteen hun kracht. Oh nee, die ene gast met die baard wiens naam ik niet weet was een Thing! Hopelijk kan die andere gast met die baard op tijd wegkomen!

Als laatste domper op de pret doen de makers het enige ding waar ik zó bang voor was… te veel gebruik maken van CGI. Carpenter wist in zijn versie de freakyheid van de buitenaardse entiteit te vergroten door een hoop fysieke effecten. Soms wat goofy, maar meestal lekker ranzig en altijd ‘tastbaar’. In deze premaquel (een term waar ik zo snel mogelijk het copyright op aan moet vragen) bestaat bijna alle Thingerigheid uit CGI. Boem. Dat was de spanning. Dood. Weg. Dankzij CGI kan Thing nu wel wat onverwachte dingen doen (zoals samensmelten met een nog levend mens) maar echt spannend of indrukwekkend wordt het daardoor niet.

Zijn er mensen voor wie deze film uiteindelijk iets te bieden heeft? Nah ja, de types die de andere versie(s) niet hebben gezien. Zonder voorkennis is er hier mogelijk nog wel wat entertainment uit te halen. Maar wetend dat deze prequel al haar goede zaken te danken heeft aan dat superieure origineel is toch wel zuur. Ik, als bittere sci-fi fan, had wel wat beters kunnen doen met mijn tijd. Wat dan precies? Euhhh… nou ja… AnyThing.

avatar geschreven door op 13 december 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :