0
S.H.I.E.L.D. – Architects of Forever
Het blijft een fascinerend concept; verhalen over ‘secret histories’, vol onthullingen die gebeurtenissen of personen uit het verleden in een heel nieuw daglicht plaatsen. Lekker rommelen met geschiedenis dus, en als een grote comics-uitgever als Marvel daar ook aan begint dan ben ik zeker van de partij. Ik ben een groot fan van de Marvel setting en heb ondertussen best wat van de oudere comics gelezen. Als schrijver Jonathan Hickman dan alles wat ik dacht te weten overhoop gaat gooien en tegelijkertijd een kruiwagenlading aan weirde, high-concept meuk aflevert, dan maak ik mijn autogordel vast en bereid me voor op een wilde rit.
In de serie S.H.I.E.L.D. gaan we terug in de tijd. Ver terug. Voor de opkomst van de eerste superhelden (in de Marvel tijdlijn was dit in de 40′s) waren er namelijk andere bijzondere mensen die hun leven wijdden aan het beschermen van onze wereld en zorgen dat de mensheid haar volle potentieel zou kunnen bereiken. Een uurtje MTV kijken bewijst dat we dit doel nog lang niet bereikt hebben, mgoed. Als het alien ras The Brood onze wereld in het jaar 2620 v.Chr. binnenvalt is het Imhotep die de Brood Queen verslaat, de invasie tegenhoudt en zo de eerste mens wordt in een lange traditie van beschermers. De organisatie die hierna ontstaat ontleent haar naam aan zijn iconische schild, en wordt dus Shield genoemd.
Het eerste (uit 6 issues bestaande) volume van de comic zelf begint met de jongeman Leonid, die in 1953 wordt opgewacht door Howard Stark en Nathaniel Richards. Juist, de vaders van Iron Man en Mr. Fantastic. Leonid blijkt kosmische krachten te bezitten en wordt meegenomen naar een ondergrondse stad in Rome waar Shield al eeuwenlang verblijft. Hier wordt hij ingewijd in deze organisatie, geleid door een onsterfelijke Isaac Newton, om zo veel mogelijk kennis te vergaren en in de toekomst een verschil te maken voor de mensheid. In de jaren die volgen worden dingen in gang gezet die Shield van binnenuit en buitenaf zullen bedreigen. Leonid’s vader bijvoorbeeld, meer machine dan man, wiens identiteit voor mij als grote verrassing kwam. Of een tijdreizende Leonardi DaModdafokkinVinci die qua ideologie lijnrecht tegenover Newton komt te staan.
Schrijver Jonathan Hickman is een man van de Grote Ideeën. Dat merkte ik al in zijn werk aan Secret Warriors en de Fantastic Four. Denken op de lange termijn geeft alleen wel enkele problemen. Dit eerste volume bevat eigenlijk alleen maar opbouw en kan best verwarrend zijn af en toe. Er worden ontzettend veel zaken geïntroduceerd zonder al te veel uitleg, en er wordt bijzonder vaagjes gedaan over de grote lijn van het verhaal. Er is time travel, characters sterven en keren terug uit de dood, je ziet mysterieuze items en hoort vage voorspellingen. Dat vraagt allemaal wel wat geduld van de lezer, en als bijkomend probleem worden de personages heel beperkt uitgediept. Ze zijn haast allemaal onderhevig aan de epische gebeurtenissen die om hen heen plaatsvinden, en we krijgen zo weinig inzicht in hun persoonlijkheden. Vooral Leonid is hier het slachtoffer van. Het artwork van Dustin Weaver compenseert voor de soms wat abstracte inhoud, zijn scherpe visuals passen bij het materiaal en zitten vaak vol met kleine details die de speurneuzen onder ons wel zullen bekoren.
Als Marvel fanboy was het een geweldige ervaring om de vele verwijzingen op te pikken die de serie S.H.I.E.L.D. linkt met het overkoepelende universum van deze comic-uitgever. Zo zien we tussen Imhotep’s troepen in het oude Egypte een jonge versie van Apocalypse en de allereerste Moon Knight staan. Een Celestial bezocht blijkbaar de Aarde in het jaar 114, en dankzij het ingrijpen van de Chinese astronoom Zhang Heng zijn we onze wereld niet kwijtgeraakt. In de verre toekomst zien we ruïnes van wat wel eens het imperium van Immortus kan zijn. En als je geen kippevel krijgt van het idee dat Galileo in 1582 een machine bouwde om een aanval van Galactus tegen te houden, dan kunnen we vermoedelijk nooit buddies worden. Gaaf ook hoe Secret Warriors tegen het einde van haar run een directe link gaat krijgen met S.H.I.E.L.D., maar dat is voor een latere review.
Dit eerste volume, Architects of Forever, is een type comic dat Marvel niet zo vaak uitgeeft. Veel wilde ideeën, een plot dat de lezer niet bij het handje neemt en echt een puzzel waarbij de stukken op de lange termijn op z’n plaats moeten vallen. Maar zo lang is die termijn ook weer niet. Uiteindelijk moeten we het met een issue of 12 in totaal doen. Dat al die larger-than-life concepten daardoor in het tweede (en vermoedelijk laatste) volume niet helemaal tot hun recht zullen komen is een risico. Maar met een eerste volume dat me zó wist te prikkelen is het een risico dat ik graag wil lopen. Of je moet een betere comic weten waarin tijdreizende uitvinders in de zon gebaarde hyperintelligente ruimtegoden onder hun hoede nemen.
geschreven door Bartelen op 12 januari 2012
