0
Supergod
Er zijn comic-schrijvers wiens werk vaak een kern van optimisme heeft. Hoe donker het ook mag worden voor de hoofdpersonen, er ligt altijd wel iets goeds in het verschiet. Warren Ellis is niet echt zo’n type. Een hoop van zijn werk zit vol zwarte humor, cynisme en thema’s als het verliezen van menselijkheid. Dat klinkt allemaal wel heel erg somber en ongezellig, maar het lukt Ellis tegelijkertijd ook om deze concepten in een zeer vermakelijk jasje te steken. Transmetropolitan is hier een goed voorbeeld van. Maar Ellis in twisted evil dark mode is ook zeker een kijkje waard. In de uit 2009 stammende serie Supergod maakt hij het wel heel erg bont: hierin wordt religie gecombineerd met wetenschap, en in plaats van verlichting leidt dat tot totale vernietiging. Gezellig!
Supergod is een 5-delige stand-alone comic die uitgegeven is door Avatar Press. Hierin zien we de Britse wetenschapper Simon Reddin rondhangen in een in de fik staand Londen. Hij heeft telefonisch contact met een Amerikaanse collega en doet hem zijn hele verhaal uit de doeken. De wereld is namelijk helemaal naar de kloten, en dat is allemaal de schuld van agressieve legerleidingen en extreem denkende wetenschappers. Het kwam allemaal neer op een uniek soort wapenwedloop; de race om het eerst een onder controle te houden superwezen te maken. Een wezen dat zó sterk is, dat het niet van een god te onderscheiden is. What could go wrong, right?
Het begon allemaal met Engeland, dat in het grootste geheim in de jaren ’50 een raket lanceerde met een 3-koppige bemanning. Deze raket was expres slecht geïsoleerd, met de bedoeling om de crew gedurende een week bloot te stellen aan onbekende soorten straling. Dat ging zó goed dat de raket terugkeerde met een ondertussen letterlijk 3-koppige bemanning. Samengesmolten en geïnfecteerd door een schimmel-achtige levensvorm werd deze nieuwe entiteit Morrigan Lugus genoemd, die communiceerde met geluid, radiogolven, of door sporen uit te stoten. Maar Engeland was niet de enige die bezig was met dit soort experimenten. In India wordt een wezen gecreeërd dat de naam Krishna krijgt, een gefuseerde mens-machine met maar één doel: India verbeteren. Dat dat gebeurt door om te beginnen de bevolking te decimeren zag men niet aankomen. Als Pakistan in paniek zijn hele nucleaire arsenaal richting India stuurt, gaan dingen pas écht fout.
En zo voltrekt Supergod zich eigenlijk constant. Simon Reddin beschrijft de opeenstapelende ontwikkelingen aan zijn collega (en dus meteen ook de lezer) en we zien de meest relevante gebeutenissen plaatsvinden. Nieuwe projecten met bijbehorende supercreeps worden geïntroduceerd, zoals de Iraanse entiteit Malak die dode materie om zich heen afbreekt, de Chinese Maitreya die levende wezens op cellulair niveau kan manipuleren en de mentaal instabiele Amerikaanse supersoldaat Jerry Craven die denkt dat hij in de hemel woont. De ene bijna-god is onder controle te houden, de andere vernietigt alles om zich heen en gaat z’n eigen weg. Uiteindelijk lijkt alles zich te gaan richten op India, waar Krishna god(!) weet wat aan het doen is.
Het is eigenlijk wat jammer dat we door de flashbackstructuur al in grote lijnen weten wat het eindresultaat is van deze Super Smash Brothers : God Edition. Toch biedt Ellis ons genoeg interessante momenten op de weg naar de apocalypse. Soms creepy, soms hilarisch, soms compleet over the top. In een van de laatste showdowns zien we hoe Maitreya een gigantisch Cthulhu-achtig monster creeërt uit de lichamen van talloze onschuldige mensen, iets dat zó onverwacht was dat ik als lezer niets anders kon dan lachen. De conflicten tussen de superwezens zijn het hoogtepunt van Supergod, maar zó veel heeft de comic ook weer niet te bieden buiten deze rakkers om. Naast Reddin worden er geen andere personages uitgediept, en omdat we de tientallen jaren aan gebeurtenissen zo gefragmenteerd zien wordt de lezer van hot naar her gestuurd. Je wordt niet echt het verhaal ingezogen, daar is het allemaal iets te klinish en abstract voor.
Het tekenwerk van Garrie Gastonny past prima bij de tekst. Het is realistisch wanneer nodig, en ongemakkelijk gruwelijk op de juiste momenten. De superwezens zijn altijd duidelijk van elkaar te onderscheiden en de apocalyptische momenten zijn best goed overgebracht. Het eindresultaat is niet echt van een hoog literair niveau, daarvoor is er iets te veel herhaling en is de essentie (man makes god-like beings, they fight and destroy planet) te simpel. Maar mensen die iets anders zoeken dan traditionele superhelden en willen lezen over een serie conflicten van een haast onvoorstelbaar destructieve schaal vol freaky wezens wiens motivaties haast niet te doorgronden zijn… ja, die kunnen zeker terecht bij Supergod. Als je me gelooft, tenminste.
geschreven door Bartelen op 16 januari 2012
