0
Superheroes (2011)
Iedereen die met plezier comics leest heeft er vast wel eens aan gedacht. “Wat nou als ik zelf een superheld kon zijn?”. Een compleet foute gedachte die geen plaats heeft in een regulier mensenleven, maar toch… Hoe zou het zijn om een ongebruikelijk kostuum aan te trekken en het huis uit te stappen, klaar om misdaad te bestrijden? Nee, wacht, niet langs de voordeur. Dan weten de buren meteen wie er achter dat cheap-ass masker schuilt. Euh, klimmen uit het zolderraam dan. Als je je benen tenminste niet breekt bij de afdaling langs de regenpijp. Hm, ook niet echt ideaal. Dat het superheld-concept in de praktijk onhandig lijkt hield blijkbaar niet iedereen tegen. De documentaire Superheroes uit 2011 vertelt het verhaal van de dappere, gestoorde of ongebruikelijke mensen die het idee ‘de wereld verbeteren’ op een unieke manier in hebben gevuld.
Ik vind mezelf een weirdo, maar het idee van me verkleden en ‘s nachts de straten patrouilleren gaat zelfs mij te ver. Kun je nagaan wat voor types dat zonder schaamte kunnen doen! Types als Mr. Xtreme, een wat chubby jongeman uit San Diego wiens outfit iets wegheeft van een ijshockey-speler, maar dan inclusief een met stickers volgeplakte helm. Xtreme is bij aanvang het enige lid van zijn Xtreme Justice League initiatief, en is zó toegewijd aan dit idee dat zijn persoonlijke leven er flink onder lijdt. Om meer geld over te houden voor zijn superhero-activiteiten kiest hij er zelfs voor om zijn verre van opgeruimde woning op te zeggen en in een busje te gaan leven.
Een ander opvallend figuur dat een tijdje wordt gevolgd is de in Orlando actief zijnde Master Legend. Al meer dan 10 jaar probeert deze langharige man met zijn zilver-zwarte outfit en Duitse legerhelm de straten iets veiliger te maken. Dat hij tussendoor ook de tijd neemt om te flirten met (dronken) jongedames en bier drinkt uit zijn busj- euh, ik bedoel ‘Justice Van’ zal niet zo nuttig zijn voor de lokale bevolking, maar is wel geinig om te zien.
In New York doen ze het allemaal wat serieuzer. Een groepje dat in hun kostuums er eerder uitziet als death metal fans noemt zichzelf New York Initiative en patrouilleert regelmatig specifieke woonwijken op tijdstippen waarin normale mensen lekker in bed liggen. Hier worden zaken een beetje sketchy, zeker wanneer een van de (homoseksuele) leden zich op een uitdagende manier verkleedt om zo gaybashers uit te lokken zodat de Initiative ze te grazen te nemen. In Amerika heet dat entrapment, iets dat uiteraard strafbaar is.
Tijdens het kijken van deze docu zal je mening over de in beeld komende figuren constant veranderen. Eerst vond ik de (letterlijk!) kleurrijke figuren amusant, maar al snel sloeg dit om in een ongemakkelijk gevoel. Zeker wanneer ze wat meer vertellen over hun achtergrond blijkt dat veel van deze supertypes best heftige shit hebben meegemaakt. Een jongen die zelfmoord probeerde te plegen, wat mislukte en hem hierna het besef gaf dat hij beter anderen kon helpen. Anderen werden vroeger gepest of mishandeld. Je krijgt het met ze te doen, en tegelijkertijd maakte ik me ook zorgen; is wat ze doen wel zo gezond? Is het aannemen van dat alter ego niet meer dan het negeren van persoonlijke issues? Maar dan zie je opnames van deze superhelden die dakloze mensen helpen en assisteren bij ongelukken en dan besef je je dat deze types echt een verschil maken en dingen doen waar de gemiddelde burger zijn of haar neus voor ophaalt. Superheroes wordt daarmee een mix van tragische en feel-good elementen, en de helden worden niet verheerlijkt of in een voornamelijk negatief daglicht gesteld. De kijker mag lekker zelf beslissen wat hij van dit fenomeen vindt.
Tussen de superheld-activiteiten door biedt de docu korte interview-segmenten die bepaalde zaken wat relativeren. Een woordvoerder van de politie in San Diego geeft aan op welke manieren dingen mis kunnen gaan wanneer burgers in kostuum het heft in eigen hand nemen, een psychologe gaat wat dieper in op de motivaties van deze ongebruikelijke types. Ook geinig om Stan Lee’s mening over het fenomeen te horen, aangezien zijn werk deels heeft bijgedragen aan de populariteit ervan.
De docu is qua presentatie erg leuk gedaan, en ademt echt een comic book sfeertje uit. Belangrijke gebeurtenissen uit het leven van sommige helden worden zelfs in strip-stijl gepresenteerd. De editing is vrij netjes en zorgt voor constante afwisseling in het materiaal, waardoor goofy en serieuze momenten elkaar prima afwisselen. Ik had graag meer anecdotes gehoord over momenten waarop de helden in actie zijn gekomen, nu zien we ze voornamelijk patrouilleren en trainen, maar regisseur Mike Barnett weet alsnog een hoop gave momenten vast te leggen. Het is tegelijk cool en eng om te zien wat voor wapens sommige personages met zich meedragen. Als ik ooit een supervillain word zal ik Amerika in ieder geval met rust laten.
Al met al is Superheroes een fascinerend kijkje in een hele unieke subcultuur geworden. Tsja, en dan begin je toch te twijfelen. Misschien is er toch wel een manier waarop een super alter ego haalbaar is. Als ik nou eens een gat boor in de kelder, zodat ik via de riolering ongezien de straat kan bereiken? Ik heb nog wat carnavalsrommel op zolder, daar is mogelijk een outfit uit samen te stel- nee, nee! Foute gedachten! Ik moet me neerleggen bij het feit dat een real life superheld zijn voor deze jongen niet gaat werken. Een superdork zijn is al goed genoeg.
geschreven door Bartelen op 26 januari 2012
