0

Boardwalk Empire – seizoen 2

Vooruit, ik geef het toe. Misschien was het toch wat lastig voor de gemiddelde kijker om vanaf het eerste moment compleet verliefd te worden op het eerste seizoen Boardwalk Empire. Je moest al wel een interesse hebben in het Amerika van de jaren 20 of een geduldige kijker zijn om de wat trage opbouw en soms onduidelijke motivaties van de karakters voor lief te nemen. Nu ik mijn medicatie eindelijk weer eens op reguliere tijden inneem kan ik me dat iets beter voorstellen. Maar voor de twijfelaars en afwachtende types is er goed nieuws! Het tweede seizoen Boardwalk heeft niet alleen een hoger tempo, maar is ook nog eens een stuk heftiger en boeiender geworden. Het is hiermee uitgegroeid tot een bizar sterk crime-drama dat niet bang is om dingen lekker overhoop te gooien. Een zeer bevredigende kijkervaring waar de concurrentie echt nog wat van kan leren. Vanaf dit punt volgen spoilers over seizoen 1!

Het is natuurlijk niet zo dat het eerste seizoen Boardwalk niets te bieden had. Integendeel! De looks, de muziek, de outfits, de uitgebreide cast en de volwassen materie waren allemaal van een hoog niveau. Maar kijkers die een wekelijkse dosis actie verwachtten en hoopten op een Sopranos in de roaring twenties moesten ongetwijfeld even slikken. Nu het tweede seizoen dan achter de rug is blijkt pas hoe belangrijk de opbouw was die eerder plaatsvond. De situatie waar seizoen 1 mee eindigde was dan misschien niet super intens, maar al snel worden dingen een stuk interessanter als hoofdpersoon Nucky Thompson verdacht wordt van verkiezingsfraude, waardoor zijn machtspositie ineens een stuk zwakker wordt. Wie zal hem nog steunen nu dingen de verkeerde kant op lijken te gaan? Zijn als een zoon beschouwde rechterhand Jimmy Darmody in ieder geval niet, die heeft zich aangesloten bij Nucky’s mentor The Commodore. Dit oude fossiel ziet een kans om Atlantic City voor zichzelf te claimen en zo wat oude rekeningen met Nucky te vereffenen. Een heftige showdown lijkt hiermee onvermijdelijk, en als de kogels eenmaal rond gaan vliegen… ooh boy. Bereid je maar voor op een paar grote verrassingen. Na meerdere afleveringen bleef ik geschokt, met open mond achter. Geen wonder dat ik nu zo veel kaakproblemen heb. Maar het was het waard!

De cast is nog steeds indrukwekkend groot en wordt alleen maar groter. Charlie Cox is een zeer welkome toevoeging als de Ierse jongeman Owen Slater die Nucky’s nieuwe muscle man wordt. De classy Julianne Nicholson is de US Attorney genaamd Esther Randolph die druk op Nucky zal zetten vanuit een niet-criminele hoek. Ze is losjes gebaseerd op Mabel Willebrandt, over wie ik in het fijne boek Last Call ook al kon lezen. En petje af voor het genie die dacht aan William Forsythe om de super intimiderende slager/gangster Manny Horvitz te spelen.
De vaste personages worden op goede manieren uitgediept. Nucky en Jimmy zijn nog steeds de sterren van de show, en vooral Jimmy wist mijn aandacht te grijpen. Steve Buscemi is nog steeds een plezier om te bezig te zien, maar Michael Pitt krijgt dit keer gewoon interessantere dingen om te doen. Kelly Macdonald’s personage Margaret komt eindelijk uit haar schulp en voegt nuttige dingen toe. Vooruit, de aflevering waarin ze haar familie opzoekt is een beetje lame, maar een grotere focus op religie en de wrange dingen die daar bij komen kijken vond ik wel interessant. Enzovoort. Er zit geen zwakke rol tussen, maar als ik alle belangrijke castleden langsga dan zit ik hier morgen nog. Hoe dan ook is de tijd die gespendeerd wordt aan de vele personages best goed verdeeld. De types die we het minst zien (zoals Capone en Rothstein) lijken vaak iets boeiender, maar ik vind het juist prettig dat we de focus niet ligt op de figuren die ook echt hebben bestaan. Zo blijft het toch wat spannender wie de eindstreep nu wel en niet gaan halen. En bij deze nog even een respectvolle buiding voor Erik Weiner wiens character Agent Sebso voorheen het loodje legde: zijn op zijn rol gebaseerde nummer is hilarisch en een dikke knipoog naar de serie zelf. (Pas alleen op spoilers bij de Related Videos aan de rechterzijde)

Een fijne verbetering in seizoen 2 is dat we wat vaker de deur uitgaan. Voorheen speelden veel scènes zich af achter gesloten deuren, en als we dan wat frisse lucht gingen happen was het op de steeds terugkerende boardwalk-set. Nu is er meer variatie in de gebruikte locaties en de serie lijkt zo echt z’n benen verder te strekken. Gaaf hoe het Nucky bijvoorbeeld lukt om in Ierland deals te maken waarbij wapens voor drank worden omgewisseld. Boardwalk Empire vergroot hiermee z’n speelveld en houdt mij zonder moeite aan de buis gekluisterd. Dat er daarnaast ook aandacht is voor thema’s als religie, racisme, immigratie en de tegenwoordig primitief lijkende ziekenzorg maakt de serie alleen maar krachtiger.

Seks en geweld zijn nog steeds aanwezig, al is het eerste wat afgenomen en het tweede iets groffer geworden. Het is prettig dat er niet meer zo veel focus ligt op rondhuppelende dames met beperkte kledij, omdat het soms wat afleidt van het materiaal zelf. Het is natuurlijk een slimme manier om de mannelijke kijker elke week terug te lokken, maar de serie heeft het niet (meer) nodig. Ik vermoed dat dit element daarom wat terug is geschroefd, de kijkers die zijn blijven hangen gaan gedurende seizoen 2 echt niet afhaken. Daar is het materiaal gewoon te goed voor. Nah ja, als je bestand bent tegen een paar gewelddadige momenten. Een brute afrekening in een vies café was echt even slikken, en hopelijk ben je niet aan het eten tijdens de realistisch ogende scalpering.

Uiteindelijk heeft Boardwalk Empire zich weten op te bouwen tot een van de grote namen in het huidige televisieaanbod. Dit tweede seizoen staat helemaal in het teken van Jimmy’s rise to power en een in het nauw gedreven Nucky. Een sterk uitgangspunt dat niet gerushed wordt, maar zich op een indrukwekkend fijne manier ontvouwt. En als de laatste aflevering afgelopen is zal de dynamiek van de serie weer heel anders zijn. Een situatie die kijkers nogal verdeelde, maar ik geef de makers graag het voordeel van de twijfel. Hoe dan ook is dit seizoen op zichzelf gezien een extreem sterk stukje televisie geworden. Die roaring twenties mogen van mij nog een stuk langer blijven duren.

avatar geschreven door op 1 februari 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :