0

V (2009-2010)


Jaren geleden was er een Dorkside-personeelsfeestje met als thema, de ‘jaren ‘80’. Het bleek het startschot van onze uitmuntende trendwatchers voor een oneindige revival van de periode opgefleurd door pastiche-pakken en haarspray-metal. Battlestar Galactica werd opnieuw door de mangel gegooid (met succes overigens!), Indiana Jones ook (minder succesvol) en onlangs gooide oerverdachte van de moord op mijn prille jeugdhelden, Michael B., alweer zijn derde explosiefjesfestijn wereldkundig dat eveneens uit die periode wortelt maar wiens naam ik niet meer uit mijn strot krijg. De jaren ’80 zijn hot, en zonder noemenswaardige sci-fi series (Battlestar was net afgerond, Star Trek’s Enterprise al gecanceld), ontstond er een gat waar de makers van ‘V’ met veel plezier in zullen zijn gesprongen om de sci-fi nerds aan zich te binden.

1983

V uit de vorige eeuw (19-freakin-83 alweer) werd nog eens opgezet om te bekijken wat er zoal behouden kon worden voor de nieuwe generatie, en wat eruit moest worden gesloopt. Al snel moet zijn geconcludeerd dat oldschool V wel erg gebonden was aan de tijdgeest van destijds. Nog altijd in de schaduw van de Koude Oorlog en met Wereldoorlog II nog veel te vers in het geheugen, werd bedacht dat die pijnlijke historische vergelijkingen misschien nu  teveel als een moreel geheven vingertje zouden kunnen worden opgevat door de nieuwe generatie. Een generatie die misschien wel maatschappelijke verruwing en zelfzuchtig najagen van kapitaal en kansen boven principes of ethiek laat prevaleren. En zonder juist die morele insteek, blijft er van de ouderwetse V ineens niet zo gek veel meer over dan foute bordkartonnen décors met houterig acteerwerk en karikaturale karakters.

Re-boot

Nee. Het roer moest om. Batman deed het, Battlestar doet het, en Spider-man lijkt het te gaan doen. Een re-boot (mooi woord voor: iets nieuws maken dat niets met het origineel te maken heeft, maar wel ten gunst van een commercieel graantje dezelfde naam hanteren) dus. In de eerste aflevering lijkt het allemaal nog wel mee te vallen. Sterker nog, de kennismaking van de aarde met de buitenaardse wezens die zich hopen te settelen op de aarde komt in hoge mate overeen met de mini-serie uit 1983, maar dan wat meer aangepast aan het tempo dat kijkers tegenwoordig gewend zijn en met een meer moderne montage. Wel is de groep hoofdpersonen volstrekt nieuw, en in de episodes die volgen is die zweem van herkenning even snel verdwenen als de dienstregeling bij de NS bij het allereerste sneeuwvlokje.

Anno 2009

ABC kon ook niet anders. Een mini-serie van twee afleveringen (en een  tweede seizoen in 1984), kon onmogelijk zeven á acht seizoenenlang worden uitgemolken. En dus werd gekozen voor nieuwe scenarios en ideeën die meer met deze tijdsgeest van doen hebben. In V (2009) maken buitenaardse wezens contact met de aarde. Leidster Anna (Morena Baccarin) biedt de bewoners van aarde aan hun technologie te delen in ruil voor het mogen verblijven op onze prachtige planeet. De samenleving splijt zich snel tussen groepjes voor- en tegenstanders, en zo kan het dat in één gezin verzetsheldin Erica Evans (Elizabeth Mitchell) en gedoctrineerde zoonlief Tyler (Logan Huffman) zich bevinden. Maar goed, kijk V (1983) nog eens kritisch op dvd, en wat vooral opvalt naast de scheurbare carnavalsmaskers,  is de kalmte van de gemiddelde jaren ’80 productie terwijl het aantal gebeurtenissen in duizelingwekkend tempo over je heen dendert. Binnen vijf minuten, zonder  geloofwaardig vulsel ertussen, bezitten aardige aliens ineens Hitleresque Jeugdafdelingen en wijkrazzias met wetenschappers als doelwit. De serie had best meer episodes kunnen gebruiken om het scenario uit te diepen en de karakters overtuigender neer te zetten.  Hoe dan ook, in de jaren ’80, een tijd vol politieke spanningen en de koude oorlog iets verser in het geheugen dan nu, leverde het een interessante fictieve kijk met een historische inslag. Zou ‘zoiets’ kunnen? De horror-sci-fi insteek maakte dat ‘V’ destijds een serie was waar je van wakker kon liggen (want wat nou als die nare juf op school geen echte juf was) maar waar ook een volwassen publiek genoeg ingrediënten voor serieus vermaak kon vinden. Spannend, eng, en uiteraard ‘verantwoord’ (want enig moralisme –sleutelwoord van menig jaren ’80 vehikel – was ook ‘V’ niet vreemd).


Actie > diepere lagen

De 2009-versie gaat niet ten onder aan wijzende vingertjes of aan welke kant de kijker zou moeten staan. Al wordt al snel duidelijk dat de aliens niet het best met de mensen voor hebben. Zou dit langer onduidelijk zijn geweest, dan hadden de makers écht iets noemenswaardigs met het concept gedaan. Want dan zouden de verzetshelden ineens verworden tot charmante versies van bebaarde bommengordels. Entertaining is ‘V 2009’ best. Maar zo iconisch als ‘V 1983’ wordt het nergens. De makers hadden dan beter kritisch de blik op de huidige samenleving gericht en minder leentjebuur gespeeld bij andere moderne sci-fi remakes als Battlestar Galactica. Nu is vooral getracht een geliktere, eigentijdse versie van V te maken met meer spektakel en sexy personages. Een serie waarin de makers in plaats van een goede, eigen versie te maken, ze zich steeds krampachtiger proberen af te zetten tegen het mythische origineel. En al het ge-swipe van de verzetshelden in hun kelder vol electronische gadgets en holo-screens ten spijt, zijn sommige animaties te pijnlijk voor worden. Zoals vrijwel alle scénes aan boord van het moederschip. Waarom geen simpel studiodécor gebruiken of de gemiddelde Applestore – want daar had het interieur toch veel van weg. En tja, eerlijk gezegd zagen de modellen uit de oude variant er geloofwaardiger uit dan budget-animaties. Er was liever meer tijd gespendeerd aan geloofwaardige verhaallijnen of een minder voorspelbare insteek. Want werkelijk, slechts vier koppige mensen tegenover een leger V’s, really? Toch is V 2009 best vermakelijk. Een valser en dubbelslachtiger secreet als Anna, leidster van de Visitors, zagen we niet meer sinds Sharon Stone in Basic Instinct (1992). Af en toe zijn er een paar cameos van old-school ‘V’-acteurs die van toegevoegde waarde blijken. Bovendien kijkt de eigentijdse montage wel iets fijner en is elke aflevering gezegend met een goede cliffhanger.

Twee seizoenen

De ‘nieuwe’ V is dus geen serie geworden om voor thuis te blijven met een bakje chips, cola, en vers gewassen haartjes zoals in de jaren ’80. Visueel doet de serie onder voor de standaard uit andere sci-fi series (Battlestar Galactica, of zelfs Star Trek), en inhoudelijk weet de serie nergens de diepte in te gaan. Zo blijft V een aaneenschakeling aan actiegerichte verzetspogingen en soapy intriges van dubbelspionnen. Vermakelijk en best leuk om eens te kijken als je Star Trek en Battlestar haast kunt dromen, maar wel enigszins begrijpelijk dat ABC de geldkraan dichtdraaide aan de andere kant. Hierdoor blijft serie 2 zitten met een eind dat nogal afgeraffeld overkomt, maar zowel een eind als een cliff-hanger voor seizoen 3 had kunnen betekenen. Eén ding is in ieder geval wel zeker, op dat personeelsfeestje kan dat Hagedissen-masker dit jaar ineens weer wel!

avatar geschreven door op 17 februari 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :