0

AHK-toong BAY-bi

Nee, bovengenoemde is geen poging van een spitse reviewer om te pronken met een wijdverbreide kennis van Kantonese dialecten (mijn Chinees behelst niet meer dan: ni hao, nuummah eenatwinnig gaag). Maar in 20 jaar tijd verandert er veel, staat ook de evolutie niet stil. En dus ook evolueert de titel van het inmiddels klassieke U2-album Achtung Baby vrolijk mee. Dat, of de platenmaatschappijen zouden Q Magazine van hier tot Pluto voor de rechter slepen natuurlijk. Hoe dan ook, 20 jaar na het verschijnen van U2’s boeiende meesterwerk, vraagt het gerennommeerde blad een aantal nog gerennomeerdere artiesten om het album in zijn geheel te coveren.

Even voor U2-beginners onder ons, voor 1991 was U2 al een grote groep. Kenners dachten ze eigenlijk met The Joshua Tree of Rattle and Hum hun hoogtepunt al hadden bereikt en niet meer verder konden stijgen. Het creatieve Achtung Baby bewees het tegendeel. In een gril en koud Berlijn, speelde U2 voor het eerst met electronica. Er werd stilletjes afgerekend met de teruggang naar de blues van eventjes daarvoor, en op fenomenale wijze polijsten Bono en consorten een album zonder missers. Aan elf door Q geselecteerde artiesten om de versies maar eventjes te toppen. Het klinkt kanslozer dan een serieuze poging tot het uitkijken van C-Celebrity Afkickkliniek.

Toch is het resultaat behoorlijk verrassend. Ook omdat sommige artiesten zich van een andere kant laten zien, of het nummer werkelijk van een nieuw jasje durven voorzien. Zo trapt industrialmetalband Nine Inch Nails af met een breed waaierende sfeerimpressie waaronder Zoo Station verstopt zit met opvallend weinig gitaren. Electronica wordt vrij regelmatig door een aantal acts gepakt. Soms met succes (Depeche Mode of U2’s oude vriend Gavin Friday), soms iets minder geslaagd (Garbage, was toch braaf uit elkaar gebleven!). Toch springen weinig bands werkelijk uit de bocht, maar dat kan ook komen door de soms ietwat brave keuze voor de bands in kwestie. Zou je van de hitgevoelige Frayof the Killers iets anders verwachten dan een top40-fahige bombast die te ver afwijkt van het origineel? Dacht het niet. Enkele van de mooiste momenten zijn dan ook wanneer er werkelijk terug naar de basis van het liedje wordt gegaan, ontdaan van alle electronica. Zo weet Damien Rice in alle stilte met een eenvoudige akoestische versie One nieuw leven in te fluisteren. En ook punkgoeroe Patti Smith komt met een broeierige blues-in-de-bar versie van één van de meest onopvallende nummers van Achtung Baby, Until the end of the World. Knap. Om nog maar te zwijgen van de uit de Jack White die het trage Love is Blindness kundig door een knetterend orgel jaagt.

U2 zelf gaf in december eigenlijk alleen memorabele en peperdure re-issues in alle soorten en maten verpakt uit van hun 20-jarig album, Q Magazine gaf haar lezers in december dan toch een fraaier en stukken goedkoper kerstkaartje dat in elke kast van U2-fans niet mag ontbreken. Een redelijk evenwichtige coverplaat vol artiesten, die de fakkel overnamen en bij vlagen de oude songs ineens weer een extra setje vleugels gaven. U2 3.0 Waar evolutie allemaal niet toe kan leiden…

 

avatar geschreven door op 4 maart 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :