0

Judge Dredd: Complete Case Files v. 4, 5 & 6

De beslissing om vorig jaar de gebundelde old school Judge Dredd comics te gaan lezen was achteraf eigenlijk wel goed getimed. Dredd wordt namelijk/hopelijk weer relevant wanneer een nieuwe film over het personage eind dit jaar uit gaat komen. Oh god, als ‘ie maar niet zo shitty wordt als de Stallone versie. Ik denk dat ik anders ga huilen. Nu ik de comic ben gaan lezen weet ik namelijk hoe gaaf het concept kán zijn: een overdreven grote metropool waar elke dag iets interessants of grofs of oneerlijks gebeurt, en een groep semi-fascistische wetshandhavers bruut de status quo beschermen tegen de invloed van mutants, criminelen en aliens? Ik zit te soppen op mijn stoel als ik er alleen al aan denk. De eerste verzamelde delen van de old school comic zijn al eens eerder besproken op Dorkside, maar er is nog voor jáááren aan materiaal te gaan. Laten we daarom geen tijd verspillen! (Daar staat namelijk 20 dagen in een iso-cube voor)

Volume 4
Deze vierde bundeling begint meteen met de storyline ‘The Judge Child’ die uit 26 hoofdstukken bestaat en het halve boekwerk in beslag neemt.  Hierin is Dredd op zoek naar een kind met unieke gaven. Een stervende pre-cog heeft namelijk een ramp aan zien komen in het jaar 2120, die alleen voorkomen kan worden met de hulp van die specifieke koter, die de Judge Child wordt genoemd. Enige probleem; hij is gekidnapt door de Angel Gang, characters die je ook kon zien in de crappy film. Ze zijn een stelletje dodelijke hillbillies die helaas niet 26 chapters lang boeiend blijven. Tijdens Dredd’s jacht op de Angel Gang komt hij wel interessante en afwisselende dingen tegen; een levende (en hongerige!) planeet, of een wereld waar oorlog tegelijk een gameshow is geworden. Toch is deze vierde bundeling een beetje een tegenvaller. Er zijn weinig super memorabele verhaallijnen en er is te veel fluff. Verhalen waarin de bewoners van een Block in apen veranderen, een anarchistische graffiti-artiest de Judges altijd weet te omzeilen of een niemandalletje over de trend waarbij mensen met plastische chirurgie zo lelijk mogelijk worden gemaakt? Boeide me niet echt. Toegegeven, het feit dat Dredd vecht met een gigantische gemuteerde octopus scoort bij deze jongen wel wat punten, maar al met al biedt dit deel te weinig must-have elementen.

Volume 5
In deze bundeling wordt meuk écht interessant, en dit is tot zover het deel wat me het meeste leesplezier op heeft geleverd. Niet alleen krijgen we de extreem ass-kicking terugkeer van Judge Death (die ook nog eens waanzinnig sfeervol getekend is), de serie maakt eindelijk goed gebruik van een concept dat ik in voorgaande delen al cool vond maar wat destijds beperkt aan bod kwam: de in Rusland gesitueerde mega-city East-Meg One. Het begint allemaal met Block Mania, een verhaal dat best grootschalig is maar niet al te veel af lijkt te wijken van de normale gang van zaken. Dredd weet met wat badass-heid en slimme tactieken een gevaarlijke situatie op te lossen en er wordt hierna niet vaak meer naar gerefereerd. Maar nu gaat het lekker anders! Block Mania blijft uitbouwen tot uiteindelijk een waanzinnige twist het hele concept overhoop gooit en er een krankzinnig groot conflict ontstaat. Ik had bij het lezen constant de gedachte “Ik kan niet geloven dat dit op deze schaal gebeurt! Holy moly!”. De storyline in kwestie heet The Apocalypse War en maakt de naam meer dan waar. Het is voor Dredd’s doen erg duister en nihilistisch allemaal, maar dat maakt het voor mij wel extra memorabel. Ik ga er verder niet te veel over babbelen, dit is gewoon een onmisbare toevoeging aan de collectie van fans van de Judge.

Volume 6
Het zesde deel neemt een stapje terug qua GRITTY GRITTYNESS en biedt over het algemeen wat lichter entertainment. Na al die brute ellende uit volume 5 is dat een begrijpelijke keuze en een welkome afwisseling, al zijn een hoop verhalen een direct gevolg van de veranderde status quo. Best fijn, omdat voorheen er nooit echt een langdurig effect was van heftig lijkende gebeurtenissen. Consistentie, jay! Het resultaat is in ieder geval een lekker weglezend deel dat een paar hele gave storylines biedt. Zo ontstaat er een gevaarlijke showdown in een shanty town buiten Mega City One, zal een buitenaardse parasiet Dredd niet echt blij maken, komt een alien bounty hunter zijn ding doen en sluiten we af met Condo, een erg gaaf disaster-movie-achtig scenario waarbij er vanalles misgaat met in de ruimte zwevende woningcomplexen. Tegelijkertijd is er ook ruimte voor humor. Een terugkerend concept is bijvoorbeeld een incompetent clubje criminelen dat steeds de perfecte misdaad probeert te plegen, maar constant door een niets vermoedende Dredd wordt dwarsgezeten. Vrij hilarisch, en volgens mij is één klassieke scène uit Raiders of the Lost Ark letterlijk uit een van deze storylines gejat. Of wat dacht je van The Stupid Gun, een wapen dat mensen, tsja, stupid maakt.

Dus…
Ik vermaak me nog steeds prima met de Dredd comic. Het hoogtepunt van deze 3 delen mag duidelijk zijn; volume 5 was voor mij echt een eye-opener en staat vrij hoog in mijn lijstje met ‘onverwachte plotontwikkelingen in een dystopische, licht fascistische toekomst’. Het feit dat een chapter steeds maar uit een paar pagina’s bestaat zorgt overigens ook dat deze Dredd bundelingen ideaal nachtkastje-leesmateriaal zijn. Even een paar delen lezen voor het slapen gaan is erg aan te raden. Zo kreeg ik mijn dagelijkste portie Mega City One op een prima tempo binnen en hielden de vele cliffhangers me constant geïnteresseerd in wat er nog volgen zou. Dus.. wees er snel bij en check de comics vóór Dredd onder een breed publiek super populair wordt dankzij de nieuwe film. Of om te kunnen zeggen dat het (strip)boek beter was. Al hopen we daar niet op natuurlijk.

avatar geschreven door op 30 maart 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :