0

Breton – Other people’s problems (2012)

Met zo’n titel vraag je er wel een beetje om. Gelukkig voor de Poolse bandleider, Roman Rappak, kent Engeland geen PVV-meldpunt. De in London gesitueerde band zal dus niet worden aangegeven als een zooi vervelende Polen die met onmiddellijke ingang op de Eurostar dienen te worden gezet. Of het nodig is, is de vraag. Rappak en de zijnen werken er hard aan om het natte eiland te ontvluchten en de wereld tot hun speeltuin te maken. Poolse zigeuners of wereldveroveraars?

Synthesizers sparen

Other people’s problems zou wel eens een aardige opmars kunnen betekenen voor dat laatste, ook al is het niet het meest toegankelijke album. Misschien wel omdat Breton in eerste instantie niet begon als band. Rappak is filmmaker, en hield zich bezig met het maken van visuals, lichtspetters en kleurgolfjes die je vaak op de achtergrond bij bandoptredens ziet. En dus doet het vijfde bandlid niets anders dan visuals on stage terwijl de overige vier Breton-leden de grenzen van de dubstep en electronica aftasten. Maar vanuit BretonLABS, hun eigen thuisstudio gesitueerd in een heuse verlaten bank, wordt dag en nacht geschaafd aan nieuwe geluidjes en lichtcombinaties. En af en toe halen ze wat uit de kluis om terug te geven aan de fanatieke Breton-spaarders. Zo zijn er een aantal EPs voorafgegaan aan deze cd. Elk met een printplaatje en bij het hebben van een complete set, schijn je zelf een synthesizer ermee te kunnen maken.

Ambient art-rock exotica

De eigen studio en repetitiehonk bevat het ongelooflijke voordeel dat er voortdurend gewerkt kan worden en een bulk aan materiaal snel kan worden verzameld. Other people’s problems zal gezien kunnen worden als een jaaropgave met het best van de Breton-account tot dusver. Opener Pacemaker roept met zijn haperende rapbeats en verknipte strijkers meteen die andere dubstep-electronica gigant in herinnering, Massive Attack. En hoe afwisselend het album verder ook is, de geest van Massive klinkt aardig door op het hele album. Maar ook de laatste albums van Kasabian of Beck echoën door op Other people’s problems, of Danger Mouse. Electrician gooit er dan meteen een tandje bij zodat er toch nog mensen op de dansvloer kunnen om er een opgevoerde variant van de Robot te kunnen dansen. Edward the Professor komt het dichtst bij een single die wel een paar potjes kan breken, zeker gezien de populariteit van Kasabian in het thuisland. En het up-tempo Wood & Plastic met zijn rockende strijkers en tegendraadse gitaarriffs zal het goed doen bij het 3FM festivalpubliek terwijl het kabbelende Commission dan weer zo arty is, dat het doet herinneren aan mogelijk bepaalde muzikale filminvloeden van Rappak.

Waar een failliete bank goed voor kan zijn..

Een top-album is het misschien nog niet. Daarvoor is de productie niet gelikt genoeg, de mix wat te ruw, de zang nét niet broeierig genoeg en zijn een aantal songs iets te ontoegankelijk. En soms ontbreekt die rare onvoorspelbare wending nog wel een beetje en leunt de song volledig op die ene melodie. Other people’s problems is desalniettemin een imposant debuut dat zeker smaakt naar meer. Hey, sluit ze even een jaar op in de safe van BretonLABS en over een jaar of twee ligt dat meesterwerk er vanzelf. Misschien een idee voor Engeland, een meldpunt waarmee ze die Polen binnen hun grenzen kunnen houden die op slinkse wijze zomaar trachten de wereld te integreren in BretonWorld?

 

avatar geschreven door op 24 april 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :