0

Abduction (2011)

Bruce Willis, Wesley Snipes, en Taylor Lautner. Wie hoort er niet in het rijtje thuis? Inderdaad, Bruce, natuurlijk, want die andere twee bewezen zich reeds als actieheld in epische vampierensaga waarin het bloed weeldig rondvloog en menselijke snacks elke vijf minuten als slagroomsoesjes werden leeggezogen. Nou ja, de films met Taylor wat minder, want dan kwam zijn haar in de war. De keuze voor een mijoenen verslindende actiefilm rondom het type ‘middelmatige scholier die goed is in basketbal of zoiets’, is dan op zijn zachtst gezegd merkwaardig te noemen. Tot je verneemt dat Taylor uiteraard in de Twilight-trilogie zat, en er hoogstwaarschijnlijk in dezelfde straat waar je woont boven diverse tienermeisjesbedden een grote Hitkrant-poster van de knaap hangt. Gegarandeerd een bioscoophitje dus met zo’n kijkcijferkanon in de prent, is doorgaans toch de redenaties van Hollywoodspeculanten.

Juppie-action

Enfin, Taylor speelt de verwende juppie-puber Nathan met een kamer vol iPads, laptops en gameconsoles. En die daarnaast nog tijd vindt om ontevreden te zijn. Want.. hoe hij ook kan sparren in de achtertuin met zijn kritische vader en kan uithuilen bij zijn zorgzame moeder, er ‘wringt’ iets. Nathan voelt zich niet thuis. Liever ligt hij halfnaakt op een motorkap (merk op hoe de rest van deze zin zowaar geen enkele flauwe opmerking over kalenders of de Gay Parade bevat) om te party-en bij zijn matties, om daar met een kater op hun gazon wakker te worden. Het zal elke puber aanspreken. Beetje onvrede thuis, liever willen feesten. Herkenbaar.

Maar in tegenstelling tot zijn smachtende achterban die dromerig naar de posters staart, ontdekt Nathan een heus vaag fotootje op een website voor vermissende kinderen. En de persoon op de foto lijkt in de verste verte, als je een beetje fantasie hebt, op hem. Voor velen genoeg om schouderophalend over te gaan tot de orde van de dag, maar Nathan stort zich onmiddellijk een grootste speurtocht. Al wordt deze al snel een handje geholpen wanneer zijn ouders worden vermoord en hij op zoek moet naar zijn ware identiteit.

Waar is de Hulk?
Een turbulent actiefestijn volgt. Of eerder, zou moeten volgen, maar dat doet het niet echt. Hoe succesvol de Twilight-reeks ook moge zijn geweest, en hoe sterk de scriptschrijvers ook hun best deden om van Abduction een soort ‘Jason-Bourne-light’ te maken, het is worstelen om ook maar tot een greintje inlevingsvermogen te komen om mee te leven met het hoofdpersonage van de film als niet alleen de gebeurtenissen in ongeloofwaardige volgorde en tempo over de kijker heen worden gestort, maar als er bovendien geen enkele emotie valt te onderscheiden op het gelaat van de hoofdpersoon. Hoeft ook niet per se voor een actieheld, hoor ik je denken. Dat klopt. Maar Taylor valt niet in de categorie ‘Hulk-achtige onoverwinnelijke godheid’. En dus in de categorie ‘moet met zijn gevoelige kant en slimheid wat compenseren voor een gebrek aan – jawel – borsthaar!’. De gewiekste kat in het nauw met onvoorspelbare sprongen. Zoals Matt Damon of pakweg Harrison Ford zich door een film slaan. Maar alle emoties op Taylor’s gelaat zien er hetzelfde uit. Geen echte angst, nooit echt lachend, exit boosheid. Waardoor een flets personage resteert waar moeilijk sympathie voor valt op te wekken. Daarbij hebben de scriptschrijvers weinig ruimte gelaten voor een actieheld die met zijn slimheid als een heuse superheld de vijand stelselmatig een stap voor is en de gehele film de upper hand heeft. Integendeel. De actie-scénes? Al het gezoef door Pittsburg? Dat ben je de dag erna al weer vergeten.

Gemiste kans

Wat ging er door het hoofd van regisseur John Singleton, die ooit met het toffe Boyz in the Hood debutteerde maar sindsdien nooit meer de middelmaat ontsteeg? Dollars waarschijnlijk. De studio zette voor de zekerheid nog een aantal zeiltjes bij. Een reeks aan routiniers werd ingeschakeld om in de schaduwen van het multitalent Taylor te figureren. Sigourney Weaver als psychiater (Alien). John Isaacs als de vader (het fantastische Brotherhood). Alfred Molina (Raiders of the Lost Ark). Het heeft niet mogen baten. Al in de eerste scéne zien we meteen waarom. Het ontbreekt de jonge welgevallige Taylor aan borsthaar. Genoeg voor de fans, maar voor iedereen die een actiefilm verwacht met een waardig substituut voor pakweg Jason Statham, Vin Diesel of Arnold Schwarzenegger, komt bedrogen uit. Zoals de titel al belooft, worden er twee uur van je leven ontvoerd. Het losgeld gaat rechtstreeks naar de bankrekening van de filmstudio.

avatar geschreven door op 3 mei 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :