0

The Avengers (2012)

Het voelde een beetje onwerkelijk. Om na al die jaren aanloop en die voor mijn gevoel veel te slome opbouw eindelijk mijn perfect gevormde achterwerk in die bioscoopstoel te parkeren. Om die ene film te zien waar mijn innerlijke comic book nerd al jaren naar uitkeek. The Avengers, baby! En toen de lichten in de zaal eenmaal aangingen pinkte ik een traantje weg. Vooruit, de film mag dan Big Stupid Blockbuster Fun zijn, maar het was zeer zeker fun. En dat is eigenlijk precies wat een film als deze zou moeten zijn.

Het moet een pittige kluif geweest zijn voor schrijver en regisseur Joss Whedon om een film af te leveren die zo’n grote cast vol met larger-than-life personages tot hun recht laat komen, en nog lekker wegkijkt ook. De mensen die geen eerdere Marvel films hebben gezien worden niet in het diepe gegooid; elk belangrijk figuur wordt kort geïntroduceerd en zijn of haar sterke punten zijn daarmee snel genoeg duidelijk. Toch kan het handig zijn om op z’n minst Thor van tevoren te kijken; met de backstory van Thor en zijn evil broer Loki op zak komt het conflict in deze film iets beter over. En de kijkers die wél alle voorgaande Marvel stuff hebben gevolgd worden beloond met een hoop kleine verwijzingen en momenten die alleen zij op zullen pikken. Een goed compromis om elk type kijker blij te maken.

Ik moet wel toegeven; de eerste 20 tot 30 minuten maakten nog niet zo heel veel indruk op me. We zien hoe de Tesseract, een bijzonder bruut voorwerp dat sinds de Captain America film in handen is van de organisatie S.H.I.E.L.D., bestudeerd wordt door een groepje wetenschappers. Wat zij niet weten is dat Loki dit voorwerp in handen wil krijgen om, nah ja, evil stuff mee uit te voeren. Je standaard Comic Book Villain motivatie. Als dingen te gevaarlijk lijken te worden is de enige kans op een goed einde het bijeen roepen van een paar specifieke luitjes. Pipo’s met bijzondere skills of unieke powers, die samen de dreigingen aankunnen die voor hen individueel te veel van het goede zijn. En huppa, The Avengers zijn geboren! Als ze leren om netjes samen te werken teminste…

The Avengers kijkt erg lekker weg dankzij de zeer charismatische cast. We kennen de meeste acteurs- en trices nog wel van hun solo films of eerdere cameos, maar het blijft een heel fijn gegeven om ze allemaal samen in hetzelfde shot te zien. De voornaamste nieuwkomer is Mark Ruffalo, die Edward Norton afwisselt als Bruce Banner en een prima match blijkt voor het character. Zijn alter ego The Hulk zal vermoedelijk van alle superhelden de meeste indruk maken. Niet alleen wordt goed overgebracht hoe geïntimideerd iedereen is door Banner’s groene alter ego, maar als hij eenmaal in Smash-Mode gaat zal hij de meest memorabele momenten uit de film voor zijn rekening nemen. De grappigste ook, ik heb niet vaak een bioscooppubliek zó hard horen lachen.

Ja, qua humor zit de film wel snor. Whedon is dan ook dé man voor gevat en quirky dialoog, en dat krijg je hier veelvuldig. Het is fijn dat Downey Jr. niet de humor-spotlight krijgt, wat je in eerste instantie wel makkelijk zou denken. Alle characters krijgen momenten om voor comic relief te zorgen of badass moves uit de kast te trekken. Die balans lijkt in den beginne een beetje scheef te zijn; het duurt even voor de film écht op gang komt (die character introducties nemen best wat tijd in beslag) en echt groot spektakel laat even op zich wachten. Maar het geduld van de kijker wordt beloond met een balls to the wall actie-climax die elke Marvel fan helemaal soppig zal maken. Qua opzet een beetje vergelijkbaar met de climax van de VRESELIJKE Transformers 3, en als je beide films naast elkaar legt is duidelijk dat heftige actie heel makkelijk doodsaai wordt als je film geen charismatische cast heeft of voornamelijk schrijfwerk bevat dat basisschoolkinderen als doelgroep heeft. De kruiwagenlading met explosies, crazy-ass stunts en toffe momenten is in The Avengers echt verdiend en een effectieve afsluiter geworden.

Hoe graag ik het ook had gewild, Avengers is geen indrukwekkend goede film geworden. Voor de kritische kijker is er genoeg om over te mopperen. Die zal zich storen aan de maar half uitgelegde plotontwikkelingen, het niet al te logisch lijkende plan van de villain, Captain America’s cheesy ogende kostuum of het niet al te spannende acteerwerk. Allemaal begrijpelijke punten. Het is shiny, gevat en bombastisch entertainment, en niet ál te veel meer dan dat. Maar ye gods, het is bijzonder goed in wat het doet! De Nolan Batman films zijn in verhouding grauw en vreugdeloos, en nemen zichzelf veel te serieus. Avengers doet dat helemaal niet, en dat zorgt daardoor voor een hele vermakelijke 140 minuten. En daar zijn meer mensen het mee eens, gezien de gruwelijk hoge box office resultaten. Dat er een tweede Avengers film komt is daarom onvermijdelijk. En als we de extra scène tijdens de credits mogen geloven gaan de makers een hele, héle interessante richting in die Marvel kenners helemaal gek zal maken. Ja, het zijn goede tijden voor superheldenfans. We hebben nu in ieder geval een voorbeeld van hoe een knallend brokje entertainment gebaseerd op comics in elkaar zou moeten steken. Die Avengers mogen wat mij betreft opschieten met het voor de tweede keer assemblen!

avatar geschreven door op 8 mei 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :