2
Awake
Ik heb ooit gedroomd dat Samuel L. Jackson me op een kermis achternazat en me na een korte achtervolging neerschoot. In the face. Ik schrok er meteen wakker van en moest echt even bijkomen. De angst die ik voelde bij de achtervolging, de paniek na het besef dat ik niet kon ontsnappen, zelfs de impact van de kogel… het voelde allemaal griezelig echt. Na ontwaken was duidelijk dat het maar een droom was, en het enige lange-termijn effect was een hernieuwd besef dat je niet moet fukken met Samuel L. Jackson. De hoofdpersoon uit de serie Awake heeft ook erg realistische dromen, maar zijn situatie is een stukje complexer. Na een traumatisch ongeluk kan hij werkelijkheid en droom namelijk niet meer van elkaar onderscheiden. Dat is heel erg vervelend voor hem, maar dat leidt wél tot hele interessante televisie.
Na het zien van de eerste uitgebreide promo voor deze serie was ik eigenlijk al om. Het concept leek verfrissend en ik was retebenieuwd hoe het in de praktijk uit zou pakken. Nu is er wel vaker gerommeld met verhalen waarin personages niet zeker weten of wat ze ervaren wel echt is (Life On Mars bijvoorbeeld), maar Awake pakt het gelukkig net iets anders aan. We leren Michael Britten kennen, een detective die zijn vrouw en/of kind verloren heeft in een auto-ongeluk. Hij weet niet zeker of hij ze nou écht kwijt is, want hij lijkt zich na het ongeluk te verplaatsen tussen twee realiteiten; één waarin zijn vrouw Hannah is overleden, één waarin zijn zoon Rex is omgekomen. Als hij gaat slapen in de wereld waarin Rex nog leeft wordt hij daarna meteen wakker in de wereld waarin Hannah nog leeft, en andersom. De twee realiteiten lijken levensecht, maar.. dat kan niet, toch? Eentje moét wel een droom zijn, maar welke dan? Of is er iets vagers aan de hand, en heeft het te maken met het auto-ongeluk waar alles mee begon?
De pilot van deze serie is een van de sterkste die ik in tijden heb gezien. Het concept wordt heel helder geïntroduceerd en we zien al snel originele manieren waarop met de twee realiteiten wordt omgesprogen. Het begint al met de kleurstelling; de realiteit waarin Rex nog leeft heeft een groene waas en komt wat kil over, de Hannah-realiteit heeft geeltinten en voelt warmer aan. Op deze manier is voor de kijker altijd duidelijk waar Michael zich precies bevindt. Britten is bij aanvang van de pilot weer teruggekeerd naar z’n werk, al is is zijn oude partner in de ‘gele wereld’ vervangen door een rookie die van hogerhand opdracht heeft gekregen Britten’s gedrag te observeren. (Leuk detail; de politie gebruikt Macs in de ene, en PC’s in de andere wereld) Ook is Britten door zijn werkgever gedwongen om langs een psychiater te gaan, en in beide gevallen zijn dit andere personen. De ‘groene’ psychiater ziet zijn ervaringen met de andere realiteit als een positieve stap om met zijn verlies om te gaan, de ‘gele’ psychiater is negatiever over zijn nachtelijke uitstapjes.
Als character drama werkt Awake best prima. Het begint al met Michael zelf: die probeert om te gaan met de weirdheid van zijn situatie. Vanuit zijn perspectief leven vrouw en zoon beide nog, dus voelt hij het verlies dat zij individueel ervaren niet zo zwaar, en dit leidt tot momenten van onbegrip. Als hij in aflevering 11 niet meer over kan stappen naar de Rex-realiteit komt het besef pas echt dat hij zijn zoon mogelijk voor altijd kwijt is. Het is aan het sterke acteerwerk van Jason ‘Brotherhood‘ Isaacs te danken dat ik het bij de opvolgende emotionele ontladingen niet droog kon houden. Heavy stuff. De rest van de cast is eigenlijk ook prima. Rex (Dylan Minnette) is soms wel een érg emo teenager maar dat is begrijpelijk voor het character. Hannah (Laura Allen) is een stone cold fox, de psychiaters BD Wong en Cherry Jones maken elke aflevering een stukje cooler, en ik werd verrast door Wilmer Valderrama, die ik voorheen alleen kende als Fez uit That 70´s Show. De enige zwakke schakel is Michael´s baas, Tricia Harper (Laura Innes). Deze futloze en grommende politiechef deed me vrij weinig, en de bij haar character horende conspiracy verhaallijn is niet al te bijzonder, al komt hier later de meeste dreiging uit.
Tegelijk is Awake ook een politieserie, maar niet zo’n hele bijzondere. Het enige wat de Awake-politiecases namelijk onderscheidt van de concurrentie is dat ze soortvantegelijk plaatsvinden in andere realiteiten. We zien dus meestal twee verschillende onderzoeken die elkaar afwisselen. De cases hebben weinig of niets met elkaar te maken, al zullen kleine details van de ene juist heel relevant blijken te zijn voor de andere. Omdat afleveringen gevuld zijn met Michael’s persoonlijke issues, familie-stuff, psychiater-gesprekken en dan ook nog eens twee cases bevatten is er weinig tijd om deze echt uit te diepen. Het politiewerk is daardoor niet al te bijzonder of spannend, en geeft zeker halverwege het seizoen een filler-gevoel. Dit is niet zo gek overigens: tijdens het filmen is werk aan de serie stilgelegd. NBC moest bijspringen omdat serie-ontwikkelaar Kyle Killen problemen had met de invulling van enkele afleveringen. NBC’s geknutsel had tot gevolg dat de serie meer stand-alone werd, waarbij de politie-elementen de afleveringen domineerden. Maar ja, op die manier wordt het een crimeshow met een twist. Mocht je merken dat je interesse zo halverwege het seizoen wegvalt, houd vol! De laatste paar afleveringen komen in een stroomversnelling en werken toe naar een prikkelende afsluiter.
Als kijker heb je mogelijk wel een hoop vragen over het reality switching concept, zeker in het begin van de serie. Wat gebeurt er als Michael een nachtje niét gaat slapen? Lopen de twee werelden wel synchroon? Wat nou als hij gedurende de dag bewusteloos raakt? Wat zou er gebeuren als hij in de ’groene’ wereld de ‘gele’ psychiater opzoekt? Maar als je te hard door gaat denken over deze vragen en precies wil weten hoe Britten’s situatie in elkaar steekt, dan zit je bij Awake toch een beetje verkeerd. Het gaat namelijk niet om het uitpluizen van alle what if‘s. Ze vormen het raamwerk voor hele interessante situaties, maar de makers hebben niet als doel om precies te tonen hoe het werelden-switching concept in elkaar steekt. Althans… dat was niet het doel van het eerste seizoen en was later waarschijnlijk wel gebeurd. Maar tegenvallende kijkcijfers hebben Awake helaas de nek omgedraaid en de serie werd gecancelled. De laatste aflevering is een interessante mindfuck geworden die gruwelijk frustrerend is omdat je zó graag wil weten hoe het geheel verder zou zijn gegaan, maar tegelijk ook wel bevredigend afloopt. Er zijn meerdere manieren waarop je die laatste gebeurtenissen kunt verklaren, en dat werkt eigenlijk wel prettig. Wel interessant dat dit einde niet snel even zo geschreven is omdat de makers hoorden dat het geheel gencancelled zou worden; vanaf de allereerste pitch was het al de bedoeling naar dat specifieke punt toe te werken. Best cool.
Ook met slechts een seizoen is Awake de moeite waard geworden. Er mag dan wat filler te vinden zijn, het concept is zó sterk dat het tot het enerverende eind toe indruk blijft maken. Visueel sterk, geweldig geacteerd, sfeervolle muziek en lekker anders. Zo wil ik er nog wel meer ontdekken. Echt een droomserie dus.
geschreven door Bartelen op 15 juni 2012
Ik heb me de laatste tijd door deze serie heengewerkt. Ik heb nog steeds de reveal die je hierboven hebt beschreven niet gelezen, met opzet. Zojuist de bewuste episode 11 gezien en het begint nu echt nagelbijtend spannend te worden!
Wat een ongelooflijk goeie serie : )
Kijk, dat is fijn om te horen! Ben benieuwd naar je mening over de laatste aflevering.