0

Deadenders – Stealing the sun

Mod. Bij het horen van de term moest ik eerder aan het baanbrekende onderzoek aan de Black Mesa Research Facility denken dan aan de muzikale erfenis van bands als The Kinks . Want de beloofde ‘mod-revival of the new millenium’ op de omslag van Brubaker’s Deadenders slaat natuurlijk op de Londense subcultuur uit de jaren vijftig, vol scooters, vetkuiven en parkas. Het is een licht generatieverschil wellicht, toch dateert Brubaker (geboren 1966) zelf ook van ver ná de hoogtijdagen van de modcultuur.

In het duister..

Na de Cataclysm (ook al zo’n verwarrende term) wordt het post-apocalyptische landschap van de stad New Bedlam gescheiden door een brug, bewaakt door nukkige, chagrijnige en gelukkig ook deels corrupte grensbewakers. Gelukkig maar voor de lezers, anders was Brubaker zo klaar geweest. In het centrum van New Bedlam wonen de eliteburgers van New Bedlam, die onder het genot van een kunstmatige zon een regelmatig en normaal leven leiden. Buiten het centrum tiert het ‘Doomsterism’, een stroming die doet denken aan rare baardapen met kartonnen borden om hun nek, maar die door de grauwe leef- omstandigheden in deze verpauperde stadsdelen deels door de bevolking profetische kenmerken worden toebedicht. Toegegeven, hoe verder van de brug, hoe minder de mensen nog van het leven lijken te hoeven verwachten, dus een getemperd levensenthousiasme is niet volstrekt onterecht. De verveelde scooter-hangtiener ‘Beezer’ ontwikkelt visioenen van een betere wereld, hoop en wensen. Een ongelukzalige cocktail in deze wereld, en hij zal diep in het centrum moeten zien te komen om er iets van te kunnen bewerkstelligen.

Oud idee, eigentijds retro jasje

Brubaker vond losjes inspiratie voor zijn comic in een kleurrijke en vergeten strip uit de jaren ’60 Those darn dead end kids. Deadenders is echter meer dan een hommage of re-boot van een oud idee. Ook al voelt het retro ‘Eighties-achtige’ pencil-werk van Warren Pleece of stijgt er vanaf de semi-vergeelde paginas nog zo’n walmende damp Baldakijn strips (of generatiegenoot Junior Press’ vertalingen van spinneman-gevoel). Toch is het moeilijk een warm gevoel te ontwikkelen voor een de wereld van Brubaker, bekend van de grimmige Criminal-reeks. Ook Deadenders is weer vol personages wiens geest door hun povere levensomstandigheden is mee gaan schimmelen. Verknipte laboratorium-kluizenaars, slechte ouders, corrupte grensbewaarders en knuppel-happy politietuig, een sprankje levensvreugde is New Bedlam beslist onbekend.

Retropapocalypse

Deadenders gooit Blade Runner, Criminal en The Jam in een blender, en maakt het af met een script waar the Simpsons zich eerder al eens niet voor schaamden. Brubaker weet de lezer gaandeweg met de nukkige tiener Beezer mee te laten leven, en weet op overtuigende wijze een retro-gevoel op een futuristisch, post-apocalyptisch verhaal te plakken. Deels debet door het fraaie paars-groene kleurenpalet overigens. De eerste vier issues komen in ieder geval goed uit de verf in deze bundel, maar laten je anderszijds een tikje onbevredigd achter omdat het verhaal voor je gevoel nog verder zou hebben gekund. Niet zo erg, er schijnt later deze maand een volume uit te komen met alle 16 tot op heden verschenen delen. Zeker de moeite dus om even een paar uurtjes Garry eens met rust te laten en richting stripwinkel te snorren .

 

 

avatar geschreven door op 18 juni 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :