0

X-Force, Messiah War, Necrosha en Second Coming

Langzaam maar zeker halen we hier op Dorkside met onze reviews de Marvel comics uitgaven in, al hebben we nog een lange weg te gaan. Een hoop series over de X-men hebben we zelfs overgeslagen. Dat komt omdat maar een paar uitgaven echt relevant zijn voor de Big Picture, plus er een hoop snel weer vergeten filler tussen zit. Maar gelukkig wist Marvel met een paar goede series en crossovers de X-men een hele fijne periode in te knallen. Dit begon met Messiah CompleX en ging daarna door in de eerste 11 issues van de serie X-Force. Kort door de bocht: Cyclops heeft zich met de laatste mutanten in de wereld teruggetrokken op het eiland Utopia, voor de kust van San Francisco. Om zijn soort te redden zet hij in het grootste geheim X-Force in; een team moordenaars onder leiding van Wolverine dat de gevaarlijkste vijanden voor de X-men uit de weg moet ruimen. Maar er is een baddie actief die niet zomaar uit te schakelen is: Bastion. Een Sentinel hybride met informatie uit de toekomst, die als doel heeft om de laatst overgebleven mutanten voor eens en altijd te vernietigen..

X-Force volume 3
De eerste 11 issues X-Force waren bloederig, heftig en ook nog eens non-stop boeiend. Het 3e volume biedt meer van dat spul, en beukt qua tempo nog steeds lekker door, al is er wel iets aparts aan de hand met deze collectie. Vanaf issue 14 werden de X-Force leden namelijk in een mini-crossover betrokken en letterlijk uit hun lopende storyline weggehaald. De issues die hier over gaan zijn te vinden in de bundeling met de naam Messiah War, die hieronder wordt besproken. Daarom bevat X-Force volume 3 alleen de issues 12, 13 en 17 t/m 20.  Anyhoo, de overgebleven issues zijn gewoon dik in orde. Bastion’s plannen komen in een nieuwe fase terecht (met supercharged mutanten die tegen hun wil als suicide bombers worden ingezet) en we keren terug naar The Facility, waar de vrouwelijke Wolverine-kloon en mentaal afgestompte X-23 door de mangel wordt gehaald. De actie is gritty, de characters zijn gaaf en de visuals zijn finger lickin’ good. Enige nadeel is een bullshit “romantische” plotline over Wolvesbayne en een of andere wolf-gast uit Asgard. Opzouten met die furry rommel!

Messiah War
In Messiah CompleX zagen we hoe Cable de enige mutant sinds M-day onder zijn hoede nam en met haar de toekomst in vluchtte, achternagezeten door een moordlustige Bishop. Vanaf dit punt kreeg Cable zijn eigen serie, een comic die in theorie erg cool zou moeten zijn, maar neerkomt op steeds hetzelfde scenario; Cable vlucht met de baby genaamd Hope de toekomst in, waar Bishop hem traceert en Cable na wat geknok verder de toekomst in duikt. Rinse and repeat. In Messhiah War zijn issue 11 en 12 van Cable’s serie opgenomen als korte introductie van hem en de ondertussen wat ouder geworden Hope.
Het overkoepelende concept van Messiah War is als volgt: Cyclops weet (dankzij SCIENCE) Cable in de toekomst te traceren. Voor hij dat signaal weer kwijt is, stuurt hij de met brakke time travel devices uitgeruste X-Force leden naar Cable toe, om hem bij te staan in zijn strijd tegen Bishop. Diezelfde Bishop heeft in de tussentijd een onverwachte bondgenoot gevonden: de kloon van Cable himself, de compleet geflipte maar gruwelijk gevaarlijke Stryfe.
In principe is Messiah War een super warrige crossover geworden. Het loopt over van de characters (met als extra verrassing ook nog eens optredens van Deadpool en een totaal onverwachte Apocalypse), speelt zich af in een weirde setting en brengt een hoop vage shit en concepten met complexe achtergronden samen. Maar tegelijkertijd is het weer zo geflipt en ongebruikelijk dat het wat erkenning verdient. Grootste nadelen zijn de herhalingen (Oh, Bishop die wéér zijn wapen richt op Hope en op het laatste nippertje wordt tegengehouden) en het feit dat weinig tot niets uit dit uitstapje échte gevolgen heeft voor de X-men series in het algemeen. Een must-read is het daarom zeker niet, maar voor post-apocalyptische knokpartijen tussen overpowered pipo’s zit je hier wel vrij goed.

Necrosha
Tijd om uit te rusten is er voor Cyclops en zijn black ops team niet echt. Naast Bastion en tijdreizende Bishop is er namelijk nóg een X-villain die de spotlight op komt eisen: de vampier Selene. Ooit collega van Emma Frost in de Hellfire Club, maar nu weer een op eigen houtje opererende, power-hungry superbitch. Selene heeft eigenlijk maar één doel in haar leven; een godin worden. Dat is alleen mogelijk door de energie van een hele hoop mutants tegelijkertijd te consumeren in een old school ritueel. Enige probleempje.. er zijn nog maar 190-ish mutants over in heel de wereld. Da’s net genoeg als snack voor het slapengaan, maar goddelijke transformaties krijg je daar niet mee van de grond. Door ontwikkelingen die we in eerdere X-Force comics al konden lezen heeft Selene toegang gekregen tot een gemodificeerde versie van Bastion’s T/O virus. Ze gebruikt dit om overleden mutants als mind-controlled techno-zombies terug uit de dood te halen. En er is één plek waar miljoenen dode mutants letterlijk voor het oprapen liggen: Genosha.
Normaal gesproken is het concept ‘superhero character komt terug uit de dood’ een van de matigste comic plot twists die een schrijver kan gebruiken. In Necrosha gebeurt dit ook, maar op een gruwelijk grote schaal en op een manier die voor het verhaal eigenlijk prima werkt. Zeker als de teruggehaalde characters fysiek niet te vernietigen psycho’s zijn geworden die Utopia binnenvallen. De dreiging blijft ditmaal niet beperkt tot X-Force; de New X-Men en de luitjes uit (de iets eerder herstartte serie) New Mutants zijn ook targets geworden. Deze storyline werkt prima als horror/actie mix en is ook meteen een kijkje terug in de X-geschiedenis en de vele slachtoffers die door de jaren heen zijn gevallen. We zien types als Thunderbird, Blink, Caliban en Banshee weer (even) terug, wat zowel cool als sneu is. Een van de interessantste resurrecties is die van Doug Ramsey, oftewel Cypher. In principe is zijn mutant power intens lame: hij kan elk mogelijke taal vertalen. Woop de doo. Maar bij zijn terugkeer wordt deze eigenschap wel op een gave manier gebruikt, en ik ben blij dat Ramsey na Necrosha nog rond is blijven hangen.
Het voornaamste minpunt van dit verhaal is dat de laatste confrontatie met Selene niet zo heel erg spannend afloopt. Alles daarvóór is vrij duister, spannend en leest lekker weg, dus een wat minder heftig eind wil ik dan nog wel voor lief nemen. Qua visuals is deze crossover gewoon solide en bij vlagen super sfeervol. Alleen is het artwork van Clayton Crain hier soms wel érg onduidelijk. Donkere blobs die met andere blurry blobs vechten. Hmkay. Al met al is Necrosha voor X-fans een lekkere aanrader geworden die een hoop blast from the past momentjes bevat en niet al te veel pretenties heeft.

Second Coming
En dan zijn we aangekomen bij de grote finale. Het in 2010 gepubliceerde Second Coming is echt de afronding van alles wat in gang is gezet sinds Messiah CompleX, waarbij Cable en een jong-volwassen Hope eindelijk naar het heden terugkeren. Meteen gaan bij meerdere partijen de alarmbellen rinkelen. Cyclops stuurt X-Force op pad in de hoop dat ze Cable kunnen vinden vóór Bastion dat doet. Maar diezelfde bad guy weet precies te voorspellen welke acties de X-men zullen ondernemen en heeft allerlei backup plannetjes klaarstaan. Wat kun je als groepje mutants nou doen tegen een hyperintelligente A.I. uit de toekomst die al maandenlang zijn masterstroke aan het voorbereiden is? En mocht Hope gevonden zijn en naar Utopia worden gebracht, is ze dan zoveel veiliger?
Het fijne aan Second Coming is dat het, net als Messiah CompleX, zo’n beetje alle X-series er bij betrekt. Op zich niet verwonderlijk; Cyclops is er heilig van overtuigd dat Hope de sleutel vormt tot de redding van alle mutants. Dat is Serious Business dus. Vrienden en vijanden zijn gestorven om deze overtuiging en dat zorgt voor gespannen situaties bij de onderlinge X-Men, een situatie die alleen maar erger wordt als het bestaan van X-Force uitlekt. Heel veel tijd om verontwaardigd te zijn is er niet als de laatste fase van Bastion’s plan ingaat en alle mutants op Utopia een van de dodelijkste scenario’s in tijden moeten zien te overleven: gevangen in een ondoordringbaar energieveld ontdekken de X-men een one-way time-portal dat om de paar minuten een aantal gruwelijk brute Nimrod-robots uit een mutant-vrije toekomst uitbraakt. Één Nimrod is al taai, maar wat doe je tegen een onuitputtelijke stroom van die dingen, die niet ophouden tot elke mutant dood is?
Deze storyline neemt lekker de tijd om op te bouwen en voelt constant als een big deal. Een hoop characters zullen niet heelhuids de eindstreep halen, en één sterfgeval was voor mij als comic geek wel even slikken. En op het eind zijn er dingen echt veranderd aan de status quo, dus je leest het niet voor niets. Speaking of which, Second Coming is ook een lekker dik verzameld boekwerk geworden. Wel eentje dat als stand-alone niet zo goed werkt, omdat er zo veel voorwerk van andere series in zit. Maar voor vaste lezers is dit een uitstekende pay-off die het lezen van al die andere X-series beloont.

Na deze periode werd het in de X-comics weer iets rustiger. Dat is prima, want om nou constant dit soort uitgebreid in elkaar stekende storylines te moeten volgen… dat werkt vermoeiend. En als de storyline an sich ook niet zo boeit dan is het nog eens zonde van de tijd en moeite die de makers er in stoppen. Anyhoo, dat is hier allemaal niet het geval. Duik in deze comics vanaf Messiah CompleX tot Second Coming en je hebt een grootschalig actiespektakel onder ogen gekregen wat andere uitgevers niet zo snel kunnen evenaren.

avatar geschreven door op 7 juni 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :