1

God Bless America (2012)

Het is altijd leuk als een film iets nieuws probeert te doen, en de trailer van God Bless America trok m’n aandacht, alhoewel het me eigenlijk ‘te makkelijk’ leek: een vengeace-film, met z’n pijlen gericht op de Amerikaanse pop-cultuur. We zien Frank (Joel Murray), een gescheiden kantoor-medewerker, rock-bottom raken: hij verliest zijn baan, z’n dochtertje wil niets met hem te maken hebben, en als hij thuis komt rest hem niets dan dunne muren + horkerige luide buren, reality serie troep op tv met daarin alleen maar luide asociale personen, en migraine-aanvallen die lijken te komen van een terminale tumor in z’n hoofd.

Tja, wat doe je dan? Je eigen leven nemen…of eerst het leven van dat irritante verwende/verwaande meisje uit die MTV Sweet 16 aflevering, die haar ouders het leven zuur maakt omdat ze de verkeerde auto voor haar gekocht hebben?

De film is secret wish fulfillment: waar Charles Bronson’s Death Wish-serie wraak neemt op criminelen die onschuldige burgers het leven zuur maken, wordt hier wraak genomen op iedereen die meedoet aan cultuur-vervuiling. Wie heeft er niet wel eens over gefantaseerd om al die vervelende, nare, arrogante, verwende en vooral luidruchtige en irritante mensen uit reality series of real-life wat aan te doen? Mensen die meedoen aan de Gouden Kooi, mensen die 2 parkeerplekken met 1 auto innemen? (Ik ben toch niet de enige…right? Right?)

Vrij snel krijgt Frank hulp van de 16-jarige Roxy (Tara Lynne Barr, een goeie vondst want ontzettend overtuigend als jailbait) die haar eigen persoonlijke lijst heeft aan grievances en mensen die ze graag ‘weg’ zou zien (“People who give high-fives”). Ze vormen een interessant koppel, met Frank die vrij snel aangeeft dat ze geen gekke dingen moet gaan denken, en Roxy die daar door gekrenkt lijkt. Hier lijkt de eerste subtiliteit in de film te sluipen, samen met vragen zoals ‘Waar moet het heen met onze gezamenlijke cultuur?’ en ‘Wat is geoorloofd als eigenrichting?’. Alhoewel de film aan dat laatste geen directe aandacht aan schenkt, houdt de film uiteindelijk toch wel een spiegel voor.

Uiteindelijk moet je niet veel meer diepgaands van de film verwachten dan de trailer belooft, maar wat je wel kan verwachten is een luchtige en leuke comedy/vengeance movie, met wat easter-eggs (nerdy references ftw!), en… kans op voldoening.

De trailer, die eigenlijk net iets te veel van de film laat zien:

Post script: Het is wellicht wat wrang, de scène in de bioscoop waar de hoofdpersonen gaan knallen op luidruchtige mede-bioscoop bezoekers, na wat er recent gebeurd is in Aurora, Colorado, met de shooting bij de screening van The Dark Knight Rises. Nu is deze review geschreven voor de shooting plaatsvond, evenals de film veel eerder gemaakt is, en oorspronkelijk stond ‘mensen die niet stil kunnen zijn tijdens de film’ in het lijstje van mensen die ik wel wat aan zou willen doen. Dit geeft wel te denken, maar ik hoop dat men de satirisch bedoelde galzwarte humor en deze tragedie uit elkaar weet te houden, want toegegeven: wrang is het wel.

PS 2:  de film blijkt van Bobcat Goldthwait, bekend van z’n comedy-acts en z’n tv-rollen, zoals bijvoorbeeld Police Academy (die gast met de rare overslaande stem) of misschien z’n andere bekendere film, World’s Greatest Dad, ook een quirky film met een git-zwart gevoel voor humor. Die ga ik ook maar eens checken..

avatar geschreven door op 27 juli 2012

Een reactie op “God Bless America (2012)”

  1. avatar Bartelen schreef:

    Net gezien, minder scherp dan World’s Greatest Dad maar wel redelijk satisfying op een hele duistere manier. Een film die deels op dezelfde lijn zit als GBA en ook wel aan te raden is, is Super uit 2010. Over een mentaal verwarde man (Rainn Wilson) die besluit om een superheld te worden om zo de samenleving te redden en hulp krijgt van een iets te fanatieke jonge meid (Ellen Page). Wat oncomfortabeler, ook gitzwarte humor en het gaat dieper in op de thema’s die het aansnijdt (wat een beetje mist in GBA).

Reageer

Anti-Spam vraag :