1
Lost Land of the Jaguar
Als het neerkomt op natuurdocu’s ben ik best ‘n zeikerd. Als David Attenborough’s classy-as-balls stemgeluid er niet in voorkomt dan voelt dat om te beginnen al niet helemaal correct. Irritatiefactoren zijn verder nog dingen als overdreven editing, toegevoegde geluidseffecten, in beeld komende feitjes, onnodig stoere achtergrondmuziek en presentatoren in beeld. Laat me gewoon een paar coole beesten zien op een classy soundtrack en verder geen bullshit, dan ben ik tevreden! Vanwege dit totaalpakket aan eisen liet ik Lost Land of the Jaguar bijna aan me voorbijgaan. Gelukkig heb ik mijn vooroordelen lang genoeg terzijde kunnen schuiven om zo’n 10 minuten van de eerste aflevering te kijken, en tsja. Toen was ik verkocht.
Lost Land of the Jaguar is geen standaard docu waarin we een paar dieren volgen en een voiceover vertelt wat er zoal gebeurt. Nee, men pakt het wat anders aan: een internationaal team van experts reist in 2007 af naar Guyana, Zuid-Amerika. Dit land bestaat voor het grootste deel uit onaangeroerde jungle, er wordt hier niet op dieren gejaagd en jungle kappen gebeurt alleen op kleine schaal. Maar dit zou zo maar kunnen veranderen, er is namelijk veel geld te verdienen aan exploitatie van het regenwoud en Guyana is zeker geen rijk land. Het team met experts strijkt diep in de jungle neer, zet een basiskamp op en trekt er op uit om de lokale flora en fauna vast te leggen. Men wil uiteindelijk een groot verslag samenstellen dat de biodiversiteit van Guyana aantoont en hopelijk de regering er van overtuigt dat de jungle met rust laten op de lange termijn veel waardevoller is. Dat plan geeft me een wat dubbel gevoel; aan de ene kant ben ik als semi-hippie erg pro-natuurbescherming, aan de andere kant voelt het wel een beetje awkward dat een groepje afgezanten uit rijke(re) landen langskomt om te zeggen wat het beste is voor het land en haar bevolking. De boodschap ‘dit gebied moet beschermd worden, we moeten ingrijpen’ wordt meermaals benadrukt in elk van de 3 afleveringen. Na die eerste keer snap je het al wel, en om er dan steeds aan herinnerd te worden is wat vervelend. Maar daar houden mijn kritische punten dan gelukkig ook op.
Het fijne aan Lost Land is dat je niet alleen onder de indruk raakt van de Guyaanse natuur, maar ook mee gaat leven met de crew die in dat hardcore junglegebied verblijft. De makers focusen voornamelijk op een paar specifieke crewleden, het is wat jammer dat de lokale guides niet echt aan het woord komen om hun mening te geven over dingen. Mgoed, het is hoe dan ook vermakelijk om de natuurfreaks in hun element te zien. George is bijvoorbeeld een expert op het gebied van tropische insecten en het leukste teamlid om te volgen. Komt door zijn enthousiasme voor alles dat voelsprieten heeft, op donkere plekken verblijft en als je niet oppast langs je broekspijp omhoog kruipt. Brr. In de eerste aflevering zien we al snel hoe George blij als een kind een meterslange omgevallen (uitgeholde) boomstam in kruipt om te zien wat daar allemaal aan kleine, vieze beesten rondhangt. Antwoord; een freaky soort spin dat elk normaal mens nachtmerries bezorgt.
Maar gelukkig ligt de focus niet al te sterk op creepy crawlies. Teamlid Gordon is bijvoorbeeld ervaren in het vinden en filmen van grote zoog/roofdieren. Op deze expeditie hoopt hij o.a. reuzenotters en de zéér zeldzame jaguar vast te leggen. And lemme tell ya; reuzenotters zijn best wel goddamn awesome. Justine is expert in hoog boven de grond filmen, en spendeert uren achter elkaar op een klein platformpje in een reusachtige boom in de hoop dat er apenfamilies voorbij zullen komen. Aangezien ze niet van tevoren weet of de boom van binnenuit door termieten is aangevreten loopt ze gewoon constant het risico dat haar verblijfplaats instort. En Steve is een vrij badass dude die bijvoorbeeld afdaalt in een afgelegen vallei, langs een immense waterval, om daar 24 uur lang onder vreselijk onfijne condities flora en fauna te bestuderen. Best cool allemaal. Geinige momenten tussendoor geven de serie extra smoel; omdat er in die specifieke jungle niet gejaagd wordt zijn de dieren bijvoorbeeld niet zo heel schuw en komen ze zelfs het tentenkamp van de crew inkruipen/springen/glijden. Lekker, ineens beesten als schorpioenen en giftige duizenpoten in je slaapzak vinden. Als avondeten heeft men elke dag piranha. Ja, pi-killer-fish-ranha. Badass. Al was het eten van Mega Piranha nog vetter natuurlijk.
Er zitten ook een paar billenknijp-momenten in de serie. Meest hardcore was de beklimming van een berg waar dieren verblijven maar mensen nog nooit voet op hebben gezet. En dat is niet gek, want die meuk oogt gruwelijk onbeklimbaar. Bikkel Steve gaat met een paar van de meest ervaren klimmers in de wereld een poging wagen, met een wel héél erg intens stukje televisie als gevolg. Het feit dat die gasten overnachten in hangmatten, gespannen tussen stukken rots met een val van honderden meters onder hen… oh my. Of probeer maar eens niet zenuwachtig te worden als je mensen zien rondbadderen in rivieren waar piranha verblijven, of lieve beestjes zoals onderstaand visje. Ik durf niet eens meer in bad sinds ik die beelden heb gezien.
Lost Land of the Jaguar is helaas veel te snel voorbij. Ik was verrast hoe fijn ik het vond om de crewleden bezig te zien en had nog wel zin in méér. Vooruit, de hoeveelheid verrassende informatie die je over de Guyaanse flora en fauna te weten komt is vrij beperkt, maar er zijn genoeg andere natuurdocu’s die juist voor 100% de focus leggen op uitleg. Hier zien we een groep mensen heel erg hun best doen om een van de laatste ongerepte jungles op de planeet te redden, op hun eigen manier. De houtkap lijkt niet helemaal tegen te houden; in 2008 is een flink deel van de jungle door een Amerikaans kapbedrijf opgekocht, en niet om daar theekransjes te houden tussen de bomen. Na het zien van deze docu blijf je, naast een hoop fijne herinneringen, over met een belangrijke gedachte: kappen met dat gekap!
geschreven door Bartelen op 31 juli 2012
It wasn’t an explosion, it wasn’t terrorists.. They ate giant piranha