2
Prometheus (2012)
Vernieuwend. Dat was toch wel één van de sleutelwoorden waarmee je de spacesurvival klassieker van Ridley Scott, Alien, destijds kon omschrijven. In een tijd waarin best veel science fiction films het licht zagen, kwam Alien met iets geheel nieuws. Er werd een ander perspectief gekozen (geen expeditie van onaantastbare, heroïsche mariniers die het Amerikaans patriottisch principe tot ver buiten de atmosferische grenzen uitdroegen, maar een evil corporation uit op winstbejag in een kille, weerbarstige ruimte waar de mens niet oppermachtig was), grensverleggende angstaanjagende horrorscénes die vandaag de dag nog steeds gepersifleerd worden , en bovendien een stoere, krachtige vrouw (Sigourney Weaver) als hoofdrol in een genre waar vrouwen slechts dienden als gillende slachtdécolletées.
Orde van Lucas
Aliens 2 was aardig, 3 nog amper uit te zitten en verdere delen zullen we liever maar niet noemen. Ridley Scott wist zelf ook nooit meer het creatieve succes van Alien te evenaren, en besloot onlangs toe te treden tot de Orde van Lucas met het maken van een pre-quel voor Alien (en, oh blasphemy, een sequel op Blade Runner). Nu waren er genoeg open eindjes en vragen rondom het helse buitenaardse slijmgebit, dus er is zeker ruimte voor een geslaagde prequel. Prometheus, genoemd naar een oude god die de mensheid op gelijke hoogte wilde brengen met de goden en daarvoor werd gestraft, is de naam van het ruimtevaartuig waarmee Weyland corporation een groep wetenschappers en technici de ruimte in stuurt. Op oude geschriften zijn er aanwijzingen dat een zeker sterrenstelsel antwoorden voor de mensheid en zijn oorsprong in petto heeft, en dat is voor de miljardair Weyland reden genoeg om er een kijkje te nemen.
You know the thrill..
Een nadeel van elk prequel is dat de afloop tamelijk vaststaat. In het geval van Prometheus is dat overigens niet bijzonder hinderlijk. Verwachten kenners van de eerdere Aliens-films werkelijk iets anders dan een bloedige horror-film waarin crewleden stapsgewijs het loodje leggen? Maar in Alien zelf zijn de vraagtekens zo groot, dat de afloop ook niet meteen duidelijk is. Iets anders dan bijvoorbeeld de Star Wars-saga, of de prequel van The Thing waarbij het klare taal was dat het gehele kamp Noren het onderspit zou moeten delven om in Carpenter’s klassieker naadloos te kunnen overgaan. In die zin is er ruimte voor voldoende creatieve verrassingen in Prometheus, en kan de regisseur zelfs een volledig nieuwe, onorthodoxe film maken. Wat je toch hoopt van de regisseur die door gewaagde keuzes science fiction-horror nieuw leven inblies. Over de gehele linie echter blijft hij ditmaal te dicht bij het origineel om indruk te maken, en werkt hij nieuwe mogelijkheden nauwelijks uit. Grote filosofische vraagstukken die de film van een andere lading hadden kunnen voorzien worden in een bijzinnetje genoemd, en een groot deel van de personages (o.a., Charlize Theron) figureert slechts als eye-candy of om cliché-matige crewledenspielerei af te werken ter vermaak, waarmee de hoop op een eigen gezicht voor Prometheus al snel uit het zicht verdwijnt.
Vreest der herkenning
Er is ook dit deel weer een zachtaardige vrouw, wetenschapper Elizabeth Shaw (Noomi Rapace) die zich ontwikkelt tot een stoere, krachtige vrouw. De ruimteschepen en manier van reizen herinneren aan eerdere delen en Weyland is nog altijd een megaconcern zonder ontzag dat mensen beschouwt als kleingeld om een gokkast draaiende te houden met de inmiddels verplichte sneaky, intrigerende semi-robot David (een sterke Michael Fassbender). Het zijn vele overbodige knipogen waardoor Prometheus geen moment losraakt van het origineel waaraan het geen moment kan tippen. Waar Alien vernieuwing bood, biedt Prometheus slechts een feest der herkenning. Verhaaltechnisch wordt er een nieuwe insteek gekozen en was er zeker ruimte voor iets nieuws, maar de regisseur moet wel durven natuurlijk. Nu wordt vooral voortgeborduurd op oude glorie dan gekozen voor gewaagde nieuwe insteken. Zo is Shaw weliswaar een religekkie in verhouding tot de afstandelijk Ripley (haar enige onderscheidende kenmerk), maar het blijven beide stoere vrouwen (en laat dat nu nét datgene zijn waarmee Alien zich destijds onderscheidde). Had dit maal dan liever gekozen voor bijvoorbeeld David als hoofdpersonages, die toch al een groot deel van het verhaal verreweg het interessants is om te volgen.
En toch..
Dat neemt niet weg dat Prometheus genoeg spektakel biedt en een vermakelijke twee uur. En in ieder geval niet onder doet voor Aliens 3 en alles wat erna komt. Er zijn overtuigende ruimteschepen en akelige wezens, een zeer sfeervol en hoopvol begin, en er is een onvergetelijke scéne met nietjes. Maar de gaten in het script zijn ook talrijk. Gaat een team ontdekkers werkelijk met 160 km per uur gierend uit het schip of zou je voorzichtig wat stapjes zetten op een nieuwe planeet? Hebben vacuum ruimtepakken geen handschoenen meer? En de eerste ontmoeting met een buitenaards wezen is behoorlijk ongeloofwaardig. Na een aanvankelijk lang en traag begin (dat soms door wat onnodige storm-achtige actie wordt onderbroken voor die kijkers die niet lang ergens de aandacht kunnen bijhouden), wordt het al snel spannend. Aan het eind is er weer voer voor prequels en sequels. De vernieuwing is dan wel ver zoek, een film met een alien en zonder een predator, zal an sich voor de alien-liefhebber al een hele verademing zijn geweest, lijken de studiobobos te hebben gedacht. Solide, lijkt het nieuwe sleutelwoord.
geschreven door Doctor Clavin op 17 juli 2012
Slechtste film ever. De personages kwamen bijzonder ongeloofwaardig over door vaak inconsistente/tegenstrijdige keuzes en/of handelingen. Daarnaast bevatte de film te veel opvallende plot devices.
Had ik hoge verwachtingen? Jazeker. Maar dat is niet zo heel gek als je een soortvanAlienprequel de wereld in helpt. Daarom is het zó, zó frustrerend om te zien hoe de film na een sterk eerste half uur stomme fout na stomme fout maakt. De personages voelen niet eens menselijk, ze reageren zo onrealistisch, en dat saboteert alles wat daarna komt. En hoe meer je over het verhaal nadenkt, hoe pijnlijker de plot holes worden. Eeuwig zonde, want de sfeer was best dope en een paar momenten best intens.