0

Smashing Pumpkins – Oceania

Een gebrek aan een gezonde dosis tegengas om de voeten op aarde te houden. Niet alleen het Nederlands elftal heeft er last van, ook Billy Corgan leek na het uitbrengen van het bejubelde Mellon Collie & the infinite shitness niets, maar dan ook niets meer, goed te kunnen doen. Goed, zijn waan-ideeën en bandwisselingen hielpen ook niet bepaald om enige sympathie nog voor de man te vormen, en zijn laatste albums konden zelfs doorgewinterde Smashing-adepten niet meer bekoren.

Oceania, daar heel ver van ons vandaan..

Nu ligt er dan het negende studio-album van The Pumpkins, en dat Oceania heet. De titels doen in ieder geval vermoeden dat het in de loop der jaren er niet bepaald beter op is geworden in de kale knikker van ome Corgan. Psychedelische titels als Quasar of Panopticon domineren de tracklist en doen vermoeden dat Billy in zijn vrije tijd titel-verzinner bij fantasykaartspel Magic the Gathering is geworden (Glissa–ndra anyone?). Toch heeft Corgan niet stilgezeten. Al een paar jaar houdt hij zich bezig met het even fijnzinnig betitelde Teargarden by Kaleidoscope (leuk voor wordfeud?) project, waarmee hij maandelijks een nieuw nummer voor fans online zet, en dat vervolgens ook op onbetaalbare EP’s en schijfjes wordt uitgebracht.

Troebele rock of ouderwets sprankelend?

Muzikaal hoop je natuurlijk op een vonkje Gish of Siamese dream. Maar dankzij de laatste studio-albums verwacht je wellicht van de Pumpkins niet veel meer dan het marginaal Machina-gebeuk of het gepruttel van Zwan. Het komt, vreemd genoeg, het beluisteren van Oceania ten goede. De verwachtingen zijn namelijk niet meer zo hooggespannen. Quasar trekt fel van leer en opent het album kundig. Niet wereldschokkend, een dikke zeven op de Smashing-schaal, zeg maar. Meer dan je al verwacht had. En later volgen nog een paar stevige rockers als the Chimera of Panopticon die lichtjes doen denken aan ‘het betere beukwerk’ van The Pumpkins. En de dromerige pop van the Celestials en Wildflower had ten tijde van Siamese dream op een B-kantje kunnen belanden. Gezien dat Corgan eigenlijk nog het enige lid van de groep is dat die albums maakte, is dat op zich al een behoorlijke prestatie.

Over de sloot

Zo consistent als Gish of Siamese Dream is het overigens ook weer niet en een paar missers (met name de nummers met knullige electronica op de achtergrond) sieren ook het album. Daarbij is de productie te anoniem en mainstream om evenzeer indruk te maken (zoals Mellon Collie deed). Toch, voor het eerst in tien jaar weet Corgan de oren op de redactie te spitsen. The Rolling Stones kondigden onlangs een afscheidsoptreden aan. Die schijnen door te hebben dat de laatste tien albums geen toevoeging aan het oeuvre bleken. Zou iemand ze iets verteld hebben? Hopelijk houdt de omgeving van Billy zijn mond. Het mag nog even.

 

avatar geschreven door op 23 juli 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :