0

The Amazing Spider-Man (2012)

Nu moet je me niet naar de specifieke ins and outs vragen, maar het is schijnbaar zo dat filmstudio’s die de rechten voor een Intellectual Property hebben gekocht daar binnen vijf jaar een productie van op de markt moeten brengen. Doen ze dat niet, dan gaat de I.P. weer terug naar de originele eigenaar. Sony had zo dus al jaren de rechten om Spider-Man producties de bios in te knallen, maar toen regisseur Sam Raimi en hoofdrolspeler Tobey Maguire opstapten na die matige derde film uit 2007 had de studio een probleem. En nu, vijf jaar later, komt Sony op de valreep met de reboot The Amazing Spider-Man. Ze mogen hiermee weer een paar jaartjes deze spin uitmelken (met een pincetje neem ik aan), maar of de film zelf überhaupt op eigen benen kan staan is even de vraag.

Bij aanvang van de film zal snel een déjà vu gevoel de kop opsteken. Niet zo gek, want we gaan het hele riedeltje weer af: Peter Parker is een niet al te populaire jongen die wordt gebeten door een weirde spin, ontdekt dat hij vreemde powers bezit, zijn oom Ben verliest en hierna besluit om mensen te helpen. Net op tijd om de Bad Guy dwars te zitten voor deze zijn Evil Plannetje kan uitvoeren. En ook al is dit zo’n beetje de inhoud van elke superhero origin movie, het voelt nu (letterlijk) een beetje dubbel. Omdat men al eerder een soortgelijke spider-film heeft gemaakt zou je denken dat de wat zwakke elementen uit dat origineel in deze herkansing worden verbeterd. Maar het tegenovergestelde lijkt waar, en The Amazing Spider-Man weet de versie uit 2002 op weinig vlakken echt te overtreffen.

Het grootste lichtpunt is wat mij betreft wel Peter Parker zelf. Ik vond Tobey Maguire in Raimi’s films een zak hooi die constant keek of hij elk moment in huilen kon uitbarsten. Zijn vervanger Andrew Garfield is een stuk beter te pruimen, maar dat komt deels ook omdat deze rakker in sterke drama’s als Never Let Me Go, The Social Network en Boy A al een goede indruk wist te maken. Hij komt vriendelijk en sympathiek over, al is het niet zo geloofwaardig dat een gast met zijn looks een van de buitenbeentjes van z’n school is. Kijk, als je nou een bril draagt, constant Ome Henk quotes ophoest en elke schoolpauze Magic speelt is het een stuk begrijpelijker dat alle populaire types je elke dinsdagmiddag in je locker proppen. Maar genoeg over mijn jeugd! De tijd die regisseur Mark Webb neemt om Peter uiteindelijk in zijn (erg tof ogende) rood/blauwe pak te hijsen is soms frustrerend lang. Daar komt nog eens bij kijken dat de film een stuk serieuzer is dan de voorgaande versies en je daardoor soms wat verveeld op je stoel kan zitten te draaien. Er zijn een paar komische momenten, maar de hoofdmoot bestaat uit ietwat dramatische gesprekken tussen mensen die je mogelijk niet zo heel veel kunnen boeien. En de vrij zwakke soundtrack helpt de kijkervaring ook niet echt.

De cast is dan weer best aardig en de personages hebben een wat sterkere link met de old school comics. Emma Stone zet een geslaagde Gwen Stacy neer, Dennis Leary is een degelijke Captain Stacy en mollige Martin Sheen lijkt gemáákt voor de rol van Uncle Ben. Het gaat een beetje mis bij de tragische wetenschapper Curt Connors (Rhys Ifans, niet te verwarren met een Apple product). Zijn alter ego The Lizard is gewoon niet zo cool als villain, en qua uiterlijk lijkt hij heel erg op de Goombas uit de vreselijke Super Mario Brothers film uit 1993. Freaky. De connecties die de meeste personages hebben met Oscorp zijn wel aardig gevonden, en het feit dat er alleen nog maar gehint wordt naar Norman Osborn vond ik wel weer prettig. Dat zal vast in een onvermijdelijke sequel meer inhoud gaan krijgen.

Uiteraard is de film in 3D te zien. Dat is in theorie een hele vette toevoeging, en de momenten waarop Spidey door de stad slingert worden er echt een stuk leuker door, maar er zijn gewoon te veel scènes die er totaal niet beter van worden. Zit er echt iemand te wachten op awkward dinners of familiedrama… in 3D? Natuurlijk bevat deze film ook voldoende actiescènes en die zijn over het algemeen dan weer goed te pruimen, met als bonus een Spidey die op slimme manieren gebruikt maakt van zijn webs. Maar echt compenseren voor de sobere hoofdmoot doet het niet.

Tsja, al met al was ik zeker niet weggeblazen van The Amazing Spider-Man. Als fan van het personage wist de film mij gewoon niet te overtuigen van de coolheid van Spidey. Een vrij nutteloze teaser tijdens de credits moet me op het eind nog even snel warm maken voor een tweede deel. Hopelijk kunnen we daar wél meteen bij aanvang van de film uit de startblokken knallen en moeten we niet eerst een uur wachten tot alle individuele elementen (die we toch al lang kennen) op hun plaats gevallen zijn. Dan wordt die film misschien wel ‘amazing’ in daad, en niet alleen woord.

avatar geschreven door op 20 juli 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :