0

dEUS – Following sea (2012)

In deze tijd van tijdritten en wielrennen opmerken dat het Vlaamse dEUS wel fanatieke volgers van de Tour de France zijn door Following sea in een tempo uit te brengen waar Cancellara jaloers op zou zijn, zou flauw zijn. Ja, Following sea werd in recordtempo uitgebracht na voorganger Keep you close. Tenminste, gemeten naar dEUS productie maatstaven, want Barman neemt nogal eens zijn tijd voor een nieuwe cd.

Volgers en de bus

Maar op dat ‘volgen’ wilden we nog wel even terugkomen. Onlangs kregen de ‘volgers’ van dEUS op Twitter en Facebook plotseling via fotos van een afgetrapte tourbus te horen dat een dag later alweer de nieuwe plaat van dEUS uit zou komen, gepaard met wat guerilla-marketing en signeersessies in Belgische warenhuizen. Alsof er een cadeautje uit te delen viel voor de fans. Toch riep het snelle tempo van uitbrengen meteen ook de vraag op of het hier niet slechts een handjevol B-kantjes betreft die aanvankelijk waren afgekeurd voor de breeduit geprezen voorganger.

In het wiel

En, eerlijk is eerlijk, die vraag blijft ook na het luisteren van Following sea hangen. Following sea hangt daarmee een beetje spreekwoordelijk in het wiel van Keep you close. Dat is niet per se erg. Was Keep you close een vrij gebalanceerde, ingetogen en haast neutrale nietszeggende plaat naar dEUS-maatstaven, de sprankjes avontuur lijken te zijn bewaard voor Following Sea. Zo opent het album met het broeierige Frans-talige Quatre Mains, waar Barman chagrijnig in het kaarslicht in je oor fluistert terwijl de dwarse vanaf de keuken op hem staat te schelden met zijn dwarse riffs. Vervolgens mag het experiment weer terug het doosje in en gaat het album verder met ingetogen softpop op Sirens, die zo naadloos aansluit bij het geluid op Keep you close. Pas een paar nummers later veren we weer even op bij het dwarse Girls keep drinking, geen song die over de gehele linie heel erg geslaagd overkomt, maar wel het speelse benadert waarvoor je dEUS’ albums telkens bezoekt, de uptempo rock van het nummer met de fraaiste titel Fire up the Google beast algorythm, en de langzame op je afgolvende aurale tsunami van One thing about waves. Het saillante is wel dat Following sea door de uiteenlopende mix tegelijkertijd interessanter luistermateriaal biedt dan zijn voorganger, ook al zul je vaak door veel nummers heen skippen.

Barman en het zadel

Haastige spoed is zelden goed, heet een oude volkswijsheid. Behalve in de Tour de France natuurlijk. Maar zoals gezegd, Barman is niet het type die vaak in de bus zal zitten of voorop zal rijden. Eerder slaat hij ergens halverwege af om zijn eigen rit te rijden. En dat valt zeker te waarderen, ook al betekent het voor toeschouwers dat ze de ene keer in de regen langs de kasseien staan en de rit erop weer volop zonovergoten genieten op bergpaadjes. Of iets ertussenin.

avatar geschreven door op 21 augustus 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :