0

Sunshine (2007)

De beelden van André Kuipers’ turbulente landing waren op zijn zachtst gezegd ontnuchterend. Een flink zeezieke Kuipers keek, eenmaal terug met twee voetjes op echte grond, beduusd glimlachend om zich heen terwijl zijn beentjes uit een Russische zetel bungelden. Was hij wellicht misselijk van de politici die in dezelfde week besloten eens gulzig te snoeien in één van de meest winstgevende paradepaardjes van de kennisindustrie die Nederland zo pretentieus ambieert? Of was het toch eenvoudigweg de bruuske landing die zijn tube ruimtewortel omhoog deed borrelen?

Een licht ging op..

Een anonieme tipgever raadde onze reviewers Sunshine aan voor het antwoord, een film uit 2007 alweer. In Sunshine is het slecht gesteld met de toestand van de aarde, en een ernstig tekort aan zonlicht bevriest een groot deel van het oppervlak. Een groep wetenschappers bedenkt een redelijk risicovol plan om een bom te gooien in de zon, zodat deze weer een aantal jaartjes kan doorfikken en op gepaste wijze de aarde van de broodnodige warmte kan voorzien. Een cynische NASA-employee noemt het project Icarus (je weet wel, die te dicht bij de zon vloog en bijgevolg ter aarde stortte, lekker hoopvol!) en verzamelt een crew om dat klusje te klaren. Kapitein Kaneda (Hiroyuki Sanada) gaat op pad met bom-expert Capa (Cillian Murphy), olievreter Mace (Chris Evans), piloot Cassie (Rose Byrne), de vrij nutteloze communication’s officer Harvey (Troy Garrity), zieleknijper Searle (Cliff Curtis), tom-tom Trey (Benedict Wong), en de onvermijdelijke tuinier Corazon (Michelle Yeoh) die met haar tuintje zowel voedsel als zuurstof moet waarborgen. Icarus II is zo een feit. Twee, inderdaad, want Icarus I heeft om onbekende redenen gefaald in een eerste poging om een bom te droppen.

Icarus

Natuurlijk gaat het al snel mis met Icarus II. Zoals in veel horror-space films ontspint zich ogenschijnlijk al snel een flauw tien-kleine-visjes scenario. Maar ditmaal geen slijmerige blob vol tentakels met zeven sets roterende tanden om de mens te dwarsbomen. Nee, regisseur Danny Boyle (Trainspotting, Slum Dog Millionaire) kiest voor een verfrissende insteek voor zijn space-survival suspense avontuur. Het gevecht dat de mens moet voeren met zichzelf en zijn omgeving. Al snel botsen de egos en rollen de crewleden over elkaar heen bij het nemen van moeilijke beslissingen. Blijven ze rigide hun bevelen volgen of wijken ze er gezien een nieuw ontstane situatie vanaf bijvoorbeeld? Kiezen crewleden voor eigen lijf en leden of voor het welzijn van familieleden thuis? Maar kernvijand numero Uno blijkt toch wel de ongelooflijk weerbarstige omgeving waarin zij verkeren. Eén verkeerde stap of het verkeerde gordijntje van het raam openen, en crewleden worden door de zonnestralen tot een smeulend hoopje as gereduceerd. En dat terwijl de temperatuur buiten het schip slechts -273 graden is.

Koud, kil zonlicht

Zo toont Sunshine een vele malen killer beeld van een verblijf in de ruimte dan we ooit in Star Trek of Star Wars zagen. Eén waarin je niet staat te springen om in een ruimtepak even vrolijk iets op het dak van het schip te gaan repareren en waarin je zeker niet in een roestige Millennium Falcon zou durven stappen. En net als in 127 hours (dat andere meesterwerkje van Boyle waarin mens en elementen in een tragische confrontatie verzeild raakten), heeft diezelfde aartsvijand tegelijkertijd met haar volle pracht een onbevattelijke aantrekkingskracht op de crewleden. Ook deed Boyle zijn best om de acteurs op de hoogte te brengen van wat ruimtereizen eigenlijk inhoudt. Hij dwong ze gedurende het maken van de film samen te leven, kregen hoorcollege over de ruimte, en ontvingen een rondleiding op een onderzeeër om het claustrofobische aspect te leren begrijpen.

Nieuws onder de zon?

Sunshine is sci-fi op haar best. Prachtige shots, sfeervol omlijst met sobere electronica uit de koker van Karl Hyde (Underworld), en een nieuwe vijand: een levensbedreigend stukje ruimte in plaats van een blik vol CGI-marsmannetjes. Natuurlijk zijn er wat cliché-matige keuzes in het verhaal, raakvlakken met klassiekers als Alien, Solaris of 2001. En tja, de ellende stapelt zich sneller op dan in menig rampenrelaas, maar een miereneuker die erop let. Al met al is Sunshine een vrij overtuigende opsomming van alles wat er zoal mis kan gaan tijdens het ruimtereizen zonder daar buitenaards geweld voor nodig te hebben. Een paar bungelende voetjes na een ruwe landing is dan plots zo erg niet meer. Het verklaart wel die glimlach op André’s lippen. Zou ook hij Sunshine hebben gezien?

 

avatar geschreven door op 30 augustus 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :