0

The Raid: Redemption (2011)

Over het algemeen weten actiefilms me niet altijd te bieden wat ik zoek. De balans tussen ´verhaal dat me niet boeit´ en ´daadwerkelijk gave actie´ is meestal in het voordeel van de eerste. Maar voor de fans van dik spektakel is het wachten voorbij! De Indonesische productie The Raid: Redemption mag dan geen hoge punten scoren qua storyline of diepgaande personages, als je graag dudes op brute manieren uitgeschakeld ziet worden hoef je niet meer je vrijdagavond op de parkeerplaats achter de C1000 te spenderen. Deze Indonesische productie is zonder twijfel dé beste actiefilm van de afgelopen jaren. Testosteron overload incoming!

Zoals gezegd heeft het verhaal achter The Raid weinig om het lijf, maar als raamwerk voor een hoop geknok werkt het best prima. Een ranzig apartenementencomplex in Jakarta is de uitvalsbasis van de beruchte crime lord Tama Riyadi. Politie en concurrerende bendes hebben in het verleden geprobeerd dit gebouw in te nemen, maar tot nu toe is niemand succesvol geweest. Tama lijkt untouchable, maar een elite politieteam gaat op een vroege ochtend tóch een poging wagen hem in te rekenen. Zij moeten zich zo stealthy mogelijk een weg zien te banen door het gebouw dat vol zit met spotters en machete dragende aso’s om uiteindelijk de big baddie in te rekenen. Grappig genoeg lijkt dat nogal op het plot van de aankomende Dredd film, al is er geen leentjebuur gespeeld. Gewoon een gevalletje van twee productieteams die tegelijkertijd hetzelfde idee hadden voor een film. Woeps!

The Raid spendeert weinig tijd aan opbouw en gooit de kijker al snel midden in de actie. Als het politieteam eenmaal in het nauw komt te zitten en de vuurwapens worden ingeruild voor de traditionele Indonesische vechtstijl Pencak Silat gaat het geheel een paar versnellingen hoger. Vanaf dat punt is het eigenlijk een zo goed als non-stop spektakel vol acrobatische sprongen, brute finishing moves, messen, rotschoppen, bloed, brekende botten en zweet. Een beetje vergelijkbaar met mijn kindertijd in peuterspeelzaal Het Vlindermesje.

The Raid biedt ook zaken die de concurrentie vaak negeert; een bijzonder sfeervolle soundtrack en creatief camerawerk. Je zit echt midden in de actie, en omdat er geen sprake is van een epileptische cameraman kun je alle brute shit die gebeurt nog best goed volgen ook. En ja, de term ‘bruut’ is zeker op z’n plaats. Tegenstanders worden op heftige manieren omgelegd, met een paar finishing moves die ongetwijfeld een “Holy shit!” reactie teweeg zullen brengn. Het gebruik van CGI bloed is voor de verandering eens niét zo fake als de neten, wat de grimmigheid van sommige gevechten alleen maar versterkt. Subtiliteit en empathie zijn hier niet te vinden. Maar zie het allemaal niet te zwaar; de film is bedoeld als stoer entertainment en gelukkig niet gemaakt als uitlaatklep voor de sadistische fixatie van de makers. (I’m looking at you, nare Franse horrorfilm Martyrs!) Er is zowaar een klein brokje maatschappijkritiek te vinden, waarbij thema’s als corruptie bij de politie en het in stand houden van de verrotte status quo even voorbijvliegen. Dingen die in de twee Tropa de Elite delen een stuk uitgebreider aan bod komen, mocht je daar zin in hebben.

Regisseur Gareth Evans en acteur/asskicker Iko Uwais werkten in 2009 al samen aan de film Merantau, maar die vond deze jongen redelijk tegenvallen. Sappy drama en gevechten die duidelijk op hogere snelheid af waren gespeeld, boe! Maar met The Raid hebben deze twee heren hun prioriteiten op een rij, met een energiek en balls-to-the-wall stoer eindresultaat. Nah ja, eerder balls-through-the-wall-and-then-this-dude-dropkicks-five-guys-and-dodges-machetes-while-kicking-their-faces-off. Zoals het hoort dus.

avatar geschreven door op 17 augustus 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :