0

Detention (2011)

‘Quirky’. Het woord alleen al geeft me jeukende vuisten. Als er iets is wat ik háát in een film dan is het quirkyheid, een concept dat te omschrijven is als ‘overdreven gevatte bijdehandheid die schattig moet overkomen’ maar in de praktijk voornamelijk leidt tot pretentieus overkomende rommel. Een film als Juno bijvoorbeeld, dankzij bullshit dialoog als “I’ve taken like three pregnancy tests, and I’m forshizz up the spout”. The rage, it burns. En zo leefde ik dag in, dag uit, blij met de kennis dat ongeacht wat er zou gebeuren in deze onvoorspelbare wereld, mijn haat voor alles dat quirky is tenminste houvast zou bieden. Tot ik de film Detention zag. Een high-school-comedy-parodie-time-travel-slasher-horror-productie die me prima beviel en ook nog eens quirky als de neten was? Godver!

Detention voelt een beetje als een retro-90’s Scott Pilgrim gemixed met Scream en The Breakfast Club, overgoten met een Donnie Darko sausje. Wacht, ew, dat klinkt ranzig. Hoe dan ook is deze film op geen enkele manier in een hokje te stoppen en dat is best prettig. Het overkoepelende verhaal is op het eerste gezicht retesimpel; het populairste meisje op Grizzly Lake High School wordt op een ochtend gruwelijk vermoord door iemand die zichzelf heeft verkleed als Cinderhella, hoofdpersoon uit een serie Saw-achtige horrorfilms. Voor onpopulaire tiener Riley (Shanley Caswell) wordt de lijdensweg die ‘high school’ heet alleen maar erger als ze een doelwit wordt van dezelfde killer, en tegelijk door de schoolleiding als verdachte wordt gezien. Met een clubje aparte en/of kleurrijke medescholieren die ook allemaal de killer zouden kunnen zijn wordt ze gedwongen na te blijven op dezelfde dag als het school-gala. Dit klinkt allemaal niet zo boeiend, toch? En de trailer geeft ook niet echt het gevoel dat het hier gaat om méér dan een suffe slasher-film. Maar als je Detention eenmaal kijkt wordt al heel snel duidelijk dat deze film compleet weird en overdreven en uniek is.

Het begint al met het genadeloze tempo. De film raast als een sneltrein met nitro-boosters voorbij, en dat komt vast door de achtergrond van regisseur Joseph Kahn in videoclips en de reclamewereld. De ene witty one-liner is er nog niet uit of een onverwachte visual en witty respons wordt al teruggeknald, en rustmomenten krijg je niet zo vaak. De barrage aan opmerkingen en stijlgrapjes en weirde toevoegingen kan een beetje vermoeiend zijn, maar de film is dan ook echt gemaakt voor de drukke generatie die Twittert terwijl ze op Facebook zitten en tegelijkertijd een game op hun iPad spelen.

De film zit daarnaast propvol obscure en/of gevatte referenties, allemaal met één thema: de 90’s. We lezen het in het begin van de film al; de 90’s zijn de nieuwe 80’s. Detention fungeert als gigantisch eerbetoon aan dat foute decennium, met een stortvloed aan verwijzingen all over the place. Constant wordt gerefereerd naar meuk als Hoobastank, Steven Seagal, de Simpsons, Patrick Swayze, Star Trek (The Next Generation, obviously), C+C Music Factory, de film Volcano, en ga zo maar goddamn door. Als je dat vervelend vindt, skip deze film, serieus. Mensen die houden van alles retro kunnen hun lol in ieder geval op.

Detention is ook best freakin’ weird. Sterker nog; het doet helemaal z’n eigen ding en gaat regelmatig een compleet onverwachte kant op. Normale verhalende-film-logica gaat hier niet op. Zo blijkt dat de agressieve footballspeler ooit een televisie als hand had, en The Fly achtige powers heeft. Dit is geen cruciaal onderdeel van het verhaal en lijkt een totaal random toevoeging. Net als het feit dat dingen gedurende de film spontaan kunnen exploderen. Of dat jongedame Ione en haar moeder mind-swappen om zo een danswedstrijd te kunnen winnen. Om nog maar te zwijgen over de door aliens ontvoerde beer. Tijdens het kijken ga je regelmatig “Wat de fuuuck??” roepen, maar… I liked it! Ik kan bijvoorbeeld wel glimlachen om meta-momenten waarop de personages een workprint van een film downloaden waarin de personages de workprint van een film downloaden waarin de personages de workprint van een film downloaden, of scènes waarin characters wijzen naar in beeld verschijnende tekst.

Details zijn er ook genoeg. Ook al lijkt zo’n groot deel leip en random, uiteindelijk vallen er tegen het eind veel elementen op z’n plaats. Omdat al die zut dus wel degelijk met een reden in de film zit zijn de payoffs de meest bevredigende die ik in tijden heb gezien, en dit maakt Detention tegelijk ook erg rewatchable. Wat daar extra aan bijdraagt zijn de looks; de film is kleurrijk en heeft gave belichting. Veel scènes hebben een warm, broeierig sfeertje. Maar gezellig is het niet helemaal; de gore is bijvoorbeeld best wel nasty. Aan de andere kant komt dit maar sporadisch voor. Je zult vermoedelijk af en toe vergeten dat de film ook in het horror-genre valt, tot er een arm met een hoop bloedverlies wordt afgehakt en je denkt “Oh ja, killer on the loose, check”.

Al met al vond ik Detention een hele weirde en verfrissende productie. Het is gedurfd om iets te maken dat zo veel kijkers zal vervreemden, want ja, er is best een kans dat de 90’s-heid en de quirk-factor gaan irriteren. De eerste kijkbeurt hield ik bijvoorbeeld nog niet écht van de film. Ik vond het lekker apart en moest best vaak lachen, maar het leek ook iets te chaotisch en bijdehand en tegelijk doelloos. Maar hoe meer ik er over nadacht in de dagen erna, hoe meer ik ging waarderen wat de makers hadden gedaan. Detention is uiteindelijk het beste te omschrijven met de slogan voor Rivella; ‘een beetje vreemd, maar wel lekker’. Hm, dat komt ook uit de jaren ’90, toch? Typisch.

avatar geschreven door op 7 september 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :