0

Marvel comics – The Heroic Age

Begin 2009, toen Dorkside net het dorkerige levenslicht zag, was het mijn bedoeling om zoveel mogelijk Marvel comics op een logische volgorde te bespreken om zo toe te werken naar de op dat moment meest recente uitgaven. Als startpunt nam ik de crossover House of M en wilde vanaf dat punt een inhaalslag maken naar de nieuwere comics. Al snel besefte ik me dat als serie A besproken werd, er eigenlijk eerst een review over serie B moest komen omdat het een voortvloeide uit het ander. Ondertussen zijn we meer dan 3 jaar verder en écht veel voortgang is er niet gemaakt. Het laatst besproken crossover event van Marvel was Siege, en dat werd al in 2010 afgerond. Doh! Tijd om het geheel een versnelling hoger te gooien dus.

Na Siege brak in de Marvel comics een periode aan die The Heroic Age werd genoemd en ook een eigen (lelijk) bannertje op de covers kreeg. Heroic Age vormde een moment waarop oude verhaallijnen werden afgerond en de superheroes weer wat positiever in het leven gingen staan. Een paar series werden gecancelled, anderen kregen een nieuwe nummering en er kwamen ook een paar nieuwe titels bij. Voor de grote comic-uitgevers is het zorgen voor instappunten voor nieuwe lezers vrij belangrijk, en Heroic Age moest deels die rol gaan vervullen. In plaats van julie te vervelen met een hele reeks reviews voor elke inividuele serie pakken we er een aantal bij elkaar. We krijgen wel een long-ass review hierdoor, maar we halen zo weer een paar maandjes in!

Avengers
Avengers comics blijven toch een beetje het paradepaardje van Marvel, zeker nu de blockbuster film honderd biljoen triljoen dollar binnen heeft gehaald. In The Heroic Age begonnen de series ‘Avengers’ en ‘New Avengers’ qua nummering weer bij 1.
In de eerste Avengers trade stelt Steve Rogers, het nieuwe hoofd van S.H.I.E.L.D., een nieuw team samen met weer zo’n beetje alle goed verkopende characters. Tijdens hun eerste bijenkomst duikt tijdreizende jerkface Kang the Conqueror op met een waarschuwing; het space/time continuum in de toekomst is aan het ontrafelen, en het is deels de schuld van de Avengers. Om deze eerste nieuwe storyline nou te gebruiken voor een tijdreis verhaal… niet echt een slimme keuze. Het is leuk om te weten dat een gebeurtenis genaamd The Ultron War in de nabije toekomst zal gaan plaatsvinden, maar uiteindelijk vormen deze eerste 6 verzamelde issues een wat tamme en chaotische start van de Avengers serie. Ook gaat schrijver Brian Michael Bendis wat rommelig om met zijn characters; Thor komt over als agressieve zak en het is suf dat Cap en Wolverine hun collega Noh-Varr steeds ‘alien boy’ noemen.
In de tweede trade zien we hoe de villain The Hood probeert de Infinity Gems bij elkaar te krijgen om zo almachtig te worden. De Gems zagen we het laatst in de miniserie New Avengers : Illuminati. The Hood, gewapend met twee Gems, beukt het door Jeph ‘Ik Schrijf Hersendode Comics’ Loeb ontwikkelde character Red Hulk helemaal in elkaar, die hierna de Avengers om hulp komt vragen. Ook deze tweede storyline is vrij zwak, gevuld met conflicten die weinig impact maken en bij vlagen rommelig tekenwerk van John Romita Jr. Het enige relevante wat hier gebeurt is Steve Rogers die het bestaan van de Illuminati groep ontdekt, oftewel de kleine groep Marvel personages die in het geheim de wereld in goede banen proberen te leiden. Verder is er weinig reden om deze comic te moeten lezen. En het feit dat Red Hulk vanaf dit punt zich bij de Avengers aansluit deed me ook al gruwelijk weinig. Al met al blijkt dit paradepaardje in de Heroic Age eerder een hobbelpaard te zijn. Zonde.

New Avengers
Deze tweede Avengers serie is ook onder beheer van Bendis, met zeer fijn tekenwerk van Stuart Immonen in de eerste trade en Mike Deodato in de tweede. Maar met alleen slicke tekeningen kom je er nog niet. Het grootste probleem van New Avengers is dat het eigenlijk niets toevoegt, omdat het nogal vergelijkbaar was met de reguliere Avengers serie. Zelfs het verhaal is eigenlijk hetzelfde; het (New) Avengers team is net goed en wel samengesteld als een probleem de kop opduikt. De mystieke barrières tussen dimensies zijn verzwakt en New York wordt overspoeld door magische demonen. Chaos ensues, maar echt boeiend wordt het nergens. Het NA team bestaat uit Luke Cage, Jessica Jones, Spidey, Ms. Marvel, The Thing, Hawkeye (die vervangen wordt door Dr. Strange), Mockingbird, Wolverine en Iron Fist. Een veel te groot team als je het mij vraagt, waarbij niemand echt goed wordt uitgediept.
De tweede storyline heeft te veel fluff (Luke Cage zoekt een babysitter. Episch) en als het eenmaal op gang komt maakt het ook niet al te veel indruk. De terugkeer van H.A.M.M.E.R.? Nu al? En flashbacks naar Nick Fury’s Nazi hunting periode zouden wel cool zijn als ze door iemand anders dan Howard Chaykin getekend waren. Nee, New Avengers was het in deze periode ook allemaal net niet, en ik denk dat Bendis op dit punt gewoon iets anders had moeten schrijven. Na jarenlang zijn herkenbare schrijfstijl in deze specifieke comics te hebben gelezen voelt het niet meer fris. Jammer.

Secret Avengers
Ed “film noir crime comics” Brubaker die een nieuwe Avengers serie begint over een black ops team dat in het grootste geheim problemen de kop in drukt voor ze écht wereldbedreigend worden? Met onder andere Beast, Moon Knight, War Machine en Ant-man in de cast, en geleid door Steve Rogers? Yes please! Gecombineerd met het sexy tekenwerk van Mike Deodato zou deze serie echt een toppertje moeten zijn, maar in de eerste twee storylines komt dat nog niet echt uit de verf. We beginnen met een rommelig verhaal waarbij er artifacts op Mars zijn opgegraven met als doel om, euh.. nah ja, het voornaamste dat gebeurt is de introductie van de Shadown Council, een eeeevil en achter de schermen opererend clubje dat een geavanceerde Nick Fury LMD als één van de leiders heeft, wat een vrij geniale toevoeging is. De tweede storyline heeft een pulpy kung-fu insteek, waarbij een nare Aziatische magiër door dezelfde Council tot leven wordt gebracht, en Steve Rogers de hulp inroept van Shang-Chi om met een hoop martial arts geneuzel in te grijpen.
Secret Avengers heeft als grootste probleem dat het niet black-ops-y genoeg is. De verhalen hadden wel wat stoerder en grittier gemogen. De Shadow Council is als concept wel in orde maar Brubaker heeft niet genoeg tijd om een hele gave richting die hij inslaat echt uit te diepen voor het crossover event Fear Itself alles op de backburner gooit. Brubaker stapt hierna ook van de serie af, en Warren Goddamn Ellis neemt het hierna een tijdje over. Hij levert een reeks one-shots die eigenlijk precies doen wat ik in eerste instantie van deze comic verwachtte. Het voelt een beetje als zijn serie Planetary; high-concept superhero spionage en conspiracy shenanigans. Het is zeer indrukwekkend wat voor kick-ass dingen hij in die 22 pagina’s weet te stoppen, en het bewijst dat verhalen uitrekken tot 4 issues echt niet de standaard hoeft te zijn. Mocht Brubaker je nog niet helemaal overtuigen dan zijn de Ellis issues een kei- en keiharde aanrader.

Avengers Academy
Een van de meest geslaagde nieuwe series op dit punt was voor mij toch wel Avengers Academy. Om de zoveel tijd probeert Marvel een nieuw team met jonge superhelden te introduceren, wat soms werkt en soms op niets uitloopt. Academy wist me eigenlijk al vrij snel te boeien met een interessant uitgangspunt. Het blijkt dat Norman Osborn in zijn tijd als baas van H.A.M.M.E.R. een project was gestart waarbij hij enkele jongeren met aanleg voor superpowers recruteerde en onder nare omstandigheden hun potentieel verhoogde. Nu Osborn in de bak zit ontfermt Hank Pym zich samen met B-list helden als Tigra en Justice over deze (soms getraumatiseerde) kids en probeert ze in een stabielere omgeving op te leiden. Maar wat blijkt nu: de kids worden onder toezicht gehouden door Pym omdat ze  volgens hun psychologie-profielen de meeste aanleg hebben om supervillains te worden.
De eerste twee trades vormen een sterke introductie. We leren de 6 kids al snel beter kennen, en het is leuk om hun interacties te zien met bekendere Marvel typetjes. Het feit dat de personages niet echt goody-goody zijn en interessante gebreken hebben maakt het geheel alleen maar beter. De Taskmaster-achtige powers hebbende Finesse heeft bijvoorbeeld wel een hoop nuttige skills maar voelt geen empathie, de bliksem-gooiende Striker is een gigantische aandachtstrekker en de giftige straling afstotende jongedame Hazmat is constant geïsoleerd in haar outfit omdat ze anders een gevaar voor anderen is, met alle frustraties van dien. De cast krijgt interessante situaties voorgeschoteld, al is al het gedoe rond Hank Pym’s overleden vrouw niet zo boeiend.
Op de langere termijn zal Avengers Academy helaas in gaan kakken. De cast wordt te groot, het tekenwerk slordiger en de verhaallijnen soap-achtiger. Zelfs een korte crossover met de Runaways gaat nergens over. De serie had tegenvallende verkoopcijfers en is stopgezet bij issue 39. Begrijpelijk, al is het herlezen van die eerste issues wel pijnlijk; het begon allemaal zo veelbelovend.

Iron Man
Tony Stark heeft het sinds Civil War niet makkelijk gehad. Van top dog die zijn vrienden met de beste bedoelingen heeft moeten backstabben, tot voornaamste reden waarom de wereld tijdens Secret Invasion door aliens overgenomen kon worden. Toen Norman Osborn eenmaal zijn baan overnam werd Stark Industries ontmanteld en een opgejaagde Stark gedwongen zijn brein min of meer te resetten. En nu, bij aanvang van de Heroic Age heeft Stark helemaal niets meer. Zonder cent op zak probeert hij dingen opnieuw op te bouwen, en omdat hij met een schone lei begint kiest hij er voor om zijn banden met het militair-industriële complex helemaal te verbreken. Stark gaat zijn Arc Reactor technologie juist delen met de wereld om schone energie te leveren, onder de nieuwe bedrijfsnaam Stark Resilient. Dat is goed nieuws voor de vrouw en dochter van overleden concurrent en wapenleverancier Justin Hammer. (Omdat rond deze periode de tweede Iron Man film uitkwam zal vast van hogerhand opgelegd zijn dat schrijver Matt Fraction een link moest leggen met een van de villains uit die film) De Hammer dames weten het vacuum dat Stark achterlaat op te vullen met hun eigen Mechwarrior-achtige creatie Detroit Steel. En dat ze tussendoor ook proberen om Stark’s nieuwe initiatief om zeep te helpen is icing on the cake.
Wat mij betreft is deze nieuwe richting voor Iron Man een interessante. Stark die weer moeite moet doen om dingen gedaan te krijgen is leuk om te zien. Hij moet voor zijn nieuwe bedrijf talent recruteren, en dat zijn onder andere mensen waar hij voorheen een grote eikel tegen is geweest. De restyling van de Iron Man outfit was wat mij betreft niet nodig, maar so be it. Het tekenwerk van Salvador Larroca zal niet iedereen kunnen bekoren, daar zijn de gezichtsuitdrukkingen soms te slordig of goofy voor. Matt Fraction, die met The Immortal Iron Fist me eerder al wist te verrassen, weet Stark goed neer te zetten en zijn focus op de corporate kant van het personage is best welkom. Het tempo ligt wat laag en het geheel voelt realistischer dan de gemiddelde Marvel comic, maar Iron Man fans zullen hier zeker goed mee uit de voeten kunnen.

Thunderbolts
De laatste keer dat we deze serie voorbij zagen komen was kort voor de Secret Invasion crossover. In de daaropvolgende Dark Reign periode ging de kwaliteit van deze comic hard achteruit. De serie gaat normaal gesproken over villains die in een overheidsprogramma de kans krijgen om een nuttige bijdrage te leveren aan de maatschappij, maar tijdens Dark Reign werd het team juist omgetoverd in Norman Osborn’s persoonlijke black ops team. Dat klinkt misschien cool, maar uiteindelijk werd dit een nogal incompetent groepje jerks dat geen impact maakte op de Marvel setting.
Nu we (vanaf issue 144) in de Heroic Age zijn aanbeland wordt het Thunderbolts programma nieuw leven in geblazen. De uitvalsbasis is de gevangenis The Raft, waar groepsleider Luke Cage een team aso’s onder zijn beheer krijgt. De cast is eigenlijk best vet: Moonstone en Songbird zijn oude bekenden, de paranoïde Ghost was gedurende Dark Reign een van de gavere characters, Crossbones is een gigantische eikel (oh, en een van de luitjes achter de moord op Captain America) en Juggernaut is een in theorie cool personage dat de laatste jaren weinig gaafs meer heeft gedaan. Als extra bonus is daar het weirde monster Man-Thing, dat de groep over heel de wereld kan teleporteren maar niet echt goed aan te sturen is. Een aparte mix die eigenlijk best lekker wegleest. Komt deels door Jeff Parker’s vlotte schrijfstijl, deels door de toffe tekeningen van Kevin Walker. Of het nu momenten zijn als Crossbones die met een vlammenwerper mystieke ninja’s in een riool te lijf gaat of Juggernaut die met Asgardiaanse trollen knokt, het geheel blijft een rap tempo houden en wisselt best aardig af.
Oh, in issue 147 is er een overlap met Avengers Academy, wat weinig uitmaakt als je die serie niet leest, maar het is alsnog een fijne toevoeging. Méér comics mogen wat mij betreft elkaar zo op een logische manier kruisen. Al met al bleek de Thunderbolts comic een van de leukere updates te hebben gekregen gedurende de Heroic Age.

Overige meuk
Er zijn een paar series die tijdens Heroic Age niet herstart zijn of weinig noemenswaardigs wisten te bieden. Fantastic Four was bijvoorbeeld in deze periode al een tijdje z’n eigen fijne ding aan het doen. Geschreven door persoonlijke favoriet Jonathan Hickman nam deze comic de tijd om een zeer uitgebreid verhaal te vertellen dat toe zou werken naar een epische climax. Materiaal voor een review an sich. Daredevil maakte zich klaar om met de kleinschalige crossover Shadowland te gaan beginnen die alle voortgang die het character tot die tijd had gemaakt weer overboord zou kieperen. Super zonde, want Daredevil was een hele tijd een van de toppers in Marvels line-up. En de X-men comics waren op dit punt flink de sjaak tijdens de Second Coming crossover.

Dus…
The Heroic Age was als concept wel logisch; na een hele periode met onderdrukte en ondergedoken superhelden was de terugkeer naar een hoopvollere periode prima. Dat het hele ‘heroic’ concept in de praktijk niet echt werd waargemaakt was wel een beetje suf. Zeker met Fear Itself als eerstvolgende grote summer crossover event, waarin de hele wereld door een golf van angst en narigheid wordt overspoeld. Ik dacht dat we net een periode van grim & gritty darkness achter ons gingen laten? Maar ach, dat is voer voor een latere review. Mijn tempo kennende kun je die ergens in 2013 verwachten.

avatar geschreven door op 12 september 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :