0

The Dark Knight Rises (2012)

Het gebeurt vaker dat studios mikken op een zomerse blockbuster. Terwijl Dorkside-reviewers hun vellen bronzen op het zand van Ibiza of aan de buis gekluisterd zitten voor de Olympische Spelen, moet de film zo groots zijn dat de drommels zich alsnog in de hitte verzamelen in een zaaltje met gebrekkige airco om dat spektakel op groot scherm te zien. In het geval van Nolan’s Dark knight rises zal het weinig uitmaken. Deel 2 uit de trilogie was mede dankzij een fenomenale Joker (Heath Ledger) een doorslaand succes en garandeerde torenhoge verwachtingen voor het laatste deel uit de reeks en een instant kassucces. Maar op Dorkside bleven we helaas toch op vakantie.

Zomerfilms

En inderdaad, The dark knight rises en The Avengers zijn onbetwist de grootste actiefilms van de afgelopen maanden gebleken. Nolan’s derde deel begint acht jaar na het verslaan van de Joker, en Batman heeft zich teruggetrokken. Met een scéne die rechtstreeks uit een willekeurige James Bond film had kunnen zijn, wordt de nieuwe vijand Bane (Tom Hardy) geïntroduceerd, en vanaf dat moment barst de achtbaan weer goed los. Bruce Wayne wordt uit zijn comfortabele zetel gepushed door zijn butler en een beetje door Catwoman-die-nergens-Catwoman-wordt-genoemd (Anna Hatheway), en probeert zijn nieuwste speeltje uit – een soort helicopterraket die inspiratieloos The Bat wordt gedoopt.

Weinig hoopvol?

Mocht het tot dusver niet veelbelovend klinken, niets is minder waar. Nolan heeft ook in deel 3 de grimmige atmosfeer en het onbehaaglijk aandoende Gotham City weten te behouden. En ook Zimmer ondersteunt de pressie en stressvolle momenten goed met een dik aangezette, pompende soundtrack bedoeld om de harten sneller te doen kloppen. Dark knight rises overrompelt, knalt en schuurt zo langs de bioscoopzetel en Gotham City voelt unheimisch en hopelozer verloren dan ooit tevoren. Even, nou ja even, zeg maar best ‘anderhalf tot twee uur’, lijkt de film te ontaarden in een spiraal van geweld waarbij Batman enkel tegen één dommekracht vecht. Een superheldenfilm die inwisselbaar is dus voor pakweg de gehele Bourne trilogie of –wederom- James Bond. Om te voorkomen dat de bioscoopbezoeker achteraf alleen nog maar terugdenkt aan vele loze actiemomenten (yes Avengers, looking at you!), kozen Nolan en consorten ervoor wederom niet één bepaald verhaal uit de comics op het scherm te zetten en een mix te maken van verschillende comics en het verhaal meer diepgang te geven. Zo wordt geput uit Frank Miller’s Dark knight returns, en de Knightfall trilogie.

Pompeus

Dark knight rises is een bombastisch gevaarte dat weliswaar drie uur lang tamelijk vermoeiend over je heen dendert, maar dat tevens op hoogwaardige wijze de drie delen met elkaar weet te verbinden. Het zal niet in de boeken gaan als het beste deel in de reeks. In alle eerlijkheid, Heath Ledger’s Joker uit The Dark Knight was daarvoor te fenomenaal. Verder heeft een buitenstaander die niet bekend is met de comics weinig binding met karakters als Ra’s al Ghul of de gemaskerde Bane (en door het compleet ontbreken van mimiek ontstaat dat in het laatste geval ook niet spontaan). De keuze voor deze karakters maakt de trilogie wel stukken interessanter en gedurfder dan weer het herkauwen van the Riddler of the Penguin. Tenslotte is deel 3 vooral het slotelement dat de eerdere delen tot één geheel smeedt en is zodoende lastiger onafhankelijk te bekijken, iets waar The Dark Knight minder onder lijdt. Het grootste minpunt is wellicht dat Nolan de kijker met een paar minieme vraagtekens laat zitten aan het eind. Hij kondigde al aan geen vervolg meer te willen maken. Maar verhaaltechnisch zou het zomaar kunnen. Dus tja.. Moet ik nu wel of niet die zomervakantie boeken volgend jaar?

avatar geschreven door op 22 september 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :