1

Black Mirror

Goede science fiction pakt issues uit de samenleving en verdraait die op zo’n manier dat we opnieuw na gaan denken over waar we als individu/mensheid in godsnaam mee bezig zijn. Óf het heeft een hoop alien chicks. Beide opties zijn prima. Legendarische schrijvers als Asimov en Philip K. Dick wisten in hun werk (voor hun tijd) relevante zaken als reclame, psychologie en oorlog te tonen in een (wrang) toekomstscenario. In diezelfde lijn mag je Charlie Brooker’s miniserie Black Mirror ook zien, bestaande uit 3 afleveringen van 45 minuten per stuk. Elke stand-alone aflevering laat ons een scenario zien waarin media en/of technologie onze levens op nare manieren beïnvloeden.

Charlie Brooker is een van mijn favoriete Britten. Hij is zwartgallig, hilarisch, scherp en alle grote projecten waar hij aan werkt zijn me goed bevallen. Zijn Dead Set is een bijna perfecte zombie-productie, de serie Screenwipe bood kritiek op televisie in een cynisch entertainment jasje, en zijn meest recente werk A Touch Of Cloth is een Naked Gun-achtige parodie op überserieuze Britse politieseries. De uit eind 2011 afkomstige miniserie Black Mirror is mogelijk het beste (en heftigste) waar hij tot nu toe aan heeft gewerkt, in dit geval als schrijver en producer. De drie afleveringen hebben geen onderlinge connecties, dus zijn ze prima los te bespreken. Here goes!

The National Anthem
Als je toch al van plan was om een lange, warme douche te nemen kun je prima eerst deze Black Mirror aflevering kijken, want die zul je daarna écht wel nodig hebben. Het uitgangspunt is dan ook intens ongemakkelijk: een zeer populair lid van de Britse nobility wordt gekidnapt. In een videoboodschap kondigt ze aan dat de kidnapper haar zal doden als de Prime Minister niet diezelfde middag nog aan één specifiek verzoek voldoet. “How bad could it be?” denk je dan. Wacht dacht je van op live televisie seks hebben met een varken? En dit hele verhaal in de doofpot stoppen kan niet; de videoboodschap was geplaatst op Youtube en heel de wereld weet er binnen no-time van. Het bijbehorende mediacircus wakkert het land alleen maar aan en iedereen houdt de adem gespannen in, aan de buis gekluisterd. Wat nu? Oh god, wat nu?
The National Anthem is helemaal geschreven door Brooker himself, en enkele thema’s die hij in Screenwipe behandelde komen hier ook voorbij. Hoe we gefascineerd zijn door ellende die anderen meemaken, hoe de 24-uurs media geen nieuws biedt maar voornamelijk de tijd vult met bullshit, en dat we eens goed naar onszelf moeten kijken en de dingen die we goedkeuren. Bereid je maar voor om met een onbehaaglijk gevoel op je bank heen en weer te schuiven als je hier een begint. Het is het waard, dat wel.

Fifteen Million Merits
De absolute topper. Ik heb een zwak voor dystopische toekomstvisies, en in deze aflevering krijgen we het ergste soort voorgeschoteld; een geloofwaardige. Een wereld waarin mensen rondhangen in kille, afgesloten leefomgevingen waarin zij dagelijks urenlang op de hometrainer moeten om energie op te wekken en ‘Merits’ te verdienen, een digitaal bijgehouden score waar alles in hun levens van wordt betaald. Vooral de manier waarop media en reclame de levens van deze futuristische Britten beïnvloedt is griezelig. Wat dacht je van vreselijke reclames die ongevraagd op de wanden van je minuscule slaapruimte worden geprojecteerd, en die niet weggaan tot je ze helemaal hebt bekeken óf je een grote hoeveelheid Merits betaalt.
In deze setting leren we de stille jongeman Bing kennen, die contact legt met de knappe Abi die ook nog eens mooi kan zingen. Hij ziet een positieve toekomst voor haar in het gigantisch populaire X-Factor achtige programma Hot Shot, en draagt met plezier zijn Merits over om haar een kans op iets beters te geven. Dat gaat niet helemaal zoals verwacht…
Fifteen Million Merits is gewoon op elk vlak monsterlijk goed. Het is sneu, woede-opwekkend, deprimerend en heeft een emotionele climax die echt intens is. De setting is fascinerend, en dankzij de overtuigende sets en CGI ook nog eens geloofwaardig. En dat einde… wauw. Niet te missen, people!

The Entire History Of Y0u
Deze derde aflevering mag dan wat rustiger opbouwen en weinig échte knallers bevatten, dan nog is het wat mij betreft de meest volwassen kandidaat van de drie; een relatie-drama met een technologie-twist. In de wereld van The Entire History Of Y0u hebben de meeste mensen namelijk een Grain geïmplanteerd, een device dat toegang geeft tot herinneringen in je brein. Alles wat je ziet wordt automatisch opgenomen, en het is mogelijk om elke herinnering terug te vinden en (met een hippe user interface) af te spelen, desgewenst op een scherm zodat anderen mee kunnen kijken. Een gaaf concept dat op hele fascinerende manieren wordt gebruikt. En hoe meer ik er over nadenk, hoe enger het idee eigenlijk ook wordt. Elke herinnering op kunnen graven en opnieuw kunnen beleven? Één negatieve gebeurtenis kan zo je hele leven gaan domineren, zeker als je het niet kan laten om deze steeds voorbij te laten komen. Tegelijkertijd wordt het heden minder relevant als je kunt ontsnappen in herinneringen waarin je gelukkiger was. Dingen waar hoofdpersoon Liam ook mee te maken krijgt, als hij na een feestje het vermoeden krijgt dat zijn vrouw Fi dingen voor hem verborgen houdt. Dankzij de Grain kan hij elk moment van de avond opgraven en analyseren, wat dingen zeker niet makkelijker zal maken..

MOAR!
Black Mirror is televisie van hoge kwaliteit. Het neigt soms een klein beetje naar de Twilight Zone, maar dan extra kil en cynisch. Als je gefascineerd bent door technologie en media en hoe het onze levens (negatief) beïnvloedt dan zijn deze drie afleverigen een must-see. Als je niet per se de avond met een glimlach op je gezicht wil eindigen, tenminste. En tsja.. als je eenmaal begint dan is de koek zo op. Zonde, want Black Mirror is het type televisie wat tegenwoordig veel te zeldzaam is. Ik voel me gewoon miserabel als ik tegenwoordig langs de televisiekanalen zap. Reality show, belspel, zigeunerhuwelijk-realityshow, Mike Myers comedy, gameshow, reality show… Someone kill me now. Maar er is een lichtpuntje! Een tweede seizoen zal namelijk in 2013 het levenslicht zien. Het mag dan zwartgallig zijn, Black Mirror is een spiegel waar ik tenminste wél graag in kijk. Ik ben er klaar voor!

avatar geschreven door op 10 oktober 2012

Een reactie op “Black Mirror”

  1. avatar Grafherrie schreef:

    Grappig, een week na je recensie raadde mijn huisgenoot me dit ook aan. Heb het dit weekend gekeken. MIJN GOD! De serie bouwt qua intensiteit echt op. “Fifteen Million Merits” was ziek, maar “The Entire History of You” was gewoon echt NAAR. Mijn lieve hemel, wat een ziekelijk goede serie!

Reageer

Anti-Spam vraag :