0

The Booth At The End

We hebben allemaal wel één grote wens die we graag in vervulling zien gaan. Een miljonair worden, een super populaire acteur of actrice daten, of het laten publiceren van je My Little Pony – Star Trek crossover fanfiction die vreemd genoeg door elke professionele uitgever afgewezen is. Maar ja, we weten tegelijk dat dit soort wensen in de praktijk niet zullen uitkomen, hoe spannend die mind-meld tussen Spock en Applejack ook beschreven is. The Booth At The End is een kleine Canadese televisieserie die de dromers onder ons weer hoop geeft. Want… wat als er een manier is om elk soort wens uit te laten komen? De belangrijke follow-up vraag (en het thema waar de serie om draait) wordt dan…  hoe ver zou je willen gaan om dit te laten gebeuren?

The Booth At The End bestaat uit twee seizoenen met vijf afleveringen per stuk, waarvan de laatste afgelopen september werd uitgezonden. Een waarschuwing vooraf: deze soortvandramaserie is niet voor het type kijker dat houdt van afwisseling. Alles speelt zich namelijk af op één locatie, een booth in een klein wegrestaurant. En voor snelle actie hoef je hier ook niet te zijn, want letterlijk elke scène bestaat uit niet meer dan een gesprek tussen twee personen. Dit klinkt als een gruwelijk saaie aangelegenheid, maar de makers weten ondanks deze beperkingen gewoon één van de meest verrassende televisie-ervaringen van de afgelopen tijd te brouwen.

Het concept is dan ook gewoon bijzonder prikkelend. Alles draait om The Man en het boek dat hij bij zich heeft, die elk seizoen op dezelfde plaats in een wegrestaurant te vinden is. Deze Man ontvangt steeds mensen die hem om hulp vragen, ze hebben gehoord dat hij wensen kan laten uitkomen. De bezoekers uiten hun wens, The Man kijkt in zijn boek en geeft ze daarna een opdracht. Als ze hem tussentijds op de hoogte houden en deze opdracht uiteindelijk voltooien zal hun wens hierna meteen in vervulling gaan. Wat hij van de bezoekers vraagt lijkt niets te maken te hebben met de uitgesproken wens. Wat is hier aan de hand? Is The Man een bovennatuurlijke entiteit die de realiteit kan beïnvloeden? Een engel, of juist een duivel? Of is hij niet meer dan een doorgeefluik voor opdrachten die het boek uitdeelt?

The Booth At The End is deels zo fijn door hoofdpersoon Xander Berkeley, mogelijk bekend uit de eerste seizoenen van de serie 24. Hij is prima bezig als The Man, die de juiste mix tussen ‘mysterieus’ en ‘frustrerend neutraal’ neerzet. Hij helpt zijn bezoekers niet als hij ze eenmaal de bij hun wens passende opdracht heeft verteld, en is altijd heerlijk ontwijkend als mensen proberen uit te vogelen wat er allemaal achter deze vreemde gang van zaken zit. Tegelijkertijd is meneer Man niet compleet objectief; de interessantste momenten zijn die waarop zijn ‘klanten’ onverwachte keuzes maken of met bizarre of juist gevaarlijke wensen komen aanzetten. En de Man kan ze niet afwijzen, hoe extreem de wens ook is. Net als zijn bezoekers lijkt ook hij aan bepaalde regels gebonden.

Een Booth aflevering bestaat uit korte scènes die steeds draaien om één bezoeker, en gedurende een seizoen krijgen we in nieuwe gesprekken meer informatie over hoe de opdracht verloopt, met soms een twist tussendoor zoals iemand die halverwege een nieuwe wens wil. De opdrachten zijn eigenlijk altijd interessant, of soms zelfs flink twisted. De non die God wil horen krijgt bijvoorbeeld de opdracht om zwanger te worden. Het schattige omaatje dat haar man van zijn Alzheimer af wil krijgen moet een bom maken en zoveel mogelijk slachtoffers veroorzaken. En het interessante is; we zien hier in de praktijk niets van! Het plot maakt alleen voortgang doordat we de gesprekken van de personages volgen, waarin ze beschrijven hoe ze aan hun opdracht hebben gewerkt. Kudos aan de cast om een potentieel dodelijk saai concept gewoon zo goed te laten werken. Bij sommige beschrijvingen zat ik echt gespannen op de bank mee te luisteren, en het feit dat er een hoop goede of juist nare shit off-screen gebeurt maakt de feel van deze serie alleen maar interessanter.

Omdat het concept achter deze serie een beetje vaagjes en mysterieus is, wil je als kijker na een tijdje toch wel weten wat er nu precies aan de hand is. Wie de Man is, wat het boek nou eigenlijk doet, dat soort ongein. Dit soort onthullingen zul je in de eerste twee seizoenen nog niet echt vinden, al zijn er wel prikkelende hints die hopelijk in een derde seizoen wat meer aandacht zullen krijgen.

Al met al is The Booth At The End een kleine en fijne serie die het niet moet hebben van de grote gebaren, maar juist de intiemere menselijke momenten. Een gaaf concept dat dankzij een goede cast en ongebruikelijke structuur lekker anders dan de rest is. Wedden dat als je eenmaal begint, je in no-time door de serie heen bent geknald en méér wil? Er is nog geen derde seizoen aangekondigd, maar wat mij betreft heeft deze Booth z’n End nog lang niet bereikt.

avatar geschreven door op 24 oktober 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :