0

Dredd (2012)

Mijn eerste kennismaking met het Judge Dredd personage maakte weinig indruk. Ik heb het hier uiteraard over de Stallone film uit 1995 vol met campy typetjes, kazige CGI en niet-komische comic relief van Rob Goddamn Schneider. Pas toen ik jaren later de originele Engelse comic ging lezen werd duidelijk hoeveel potentie er in het Dredd concept zat, en hoe die film de plank missloeg. De overvolle Mega City One en haar compleet uit de klauwen gelopen problemen biedt dan ook veel ruimte voor weirde, stoere of over-the-top verhalen. Nou, het heeft even geduurd, maar regisseur Pete Travis (die bekend is van euhhh… *checkt IMDB* Die niet zo bekend is van dingen) heeft samen met schrijver Alex Garland (Sunshine, 28 Days Later) een kans gekregen om het personage in een nieuwe film wat van zijn stoerheid terug te geven. En of dat gelukt is? You bet your dystopian criminal ass!

Het succes van een film als Dredd is voor een groot deel afhankelijk van de titulaire Judge himself. Nou, dat zit hier wel goed. Karl Urban is prima gecast en zorgt er voor dat je die duffe kop van Stallone al heel snel vergeten bent. Urban komt altijd over als competente hard-ass en zijn emotionele spectrum blijft heerlijk beperkt tot ‘chagrijnig’, ‘pissed-off’ en ‘woedend’. Als dikke bonus voor fans van de comic zien we hem gedurende de film nooit zijn helm afnemen. Dredd wordt zo letterlijk een faceless part of the system. Hij hoest god zij dank ook geen foute ‘law’ gerelateerde zinnetjes op, op één “I am the law” na die overduidelijk als middelvinger richting de vorige film is bedoeld. Deze Dredd haalt de ‘pun’ uit ‘punishment’ en daar heb ik totaal geen problemen mee.

De film opent met een achtervolging door de viezige straten van Mega City One, begeleid door een voice-over van Dredd die de kijker een korte samenvatting van de stand van zaken geeft. We bevinden ons in de toekomst, en het grootste deel van Amerika is een radioactieve woestenij. Zo’n beetje de hele oostkust is één grote stad geworden waar werkloosheid, miserie en misdaad dagelijks terugkerende issues zijn. De wetshandhaving in zo’n gigantische stad moet bruter zijn dan de criminelen om dingen nog enigszins in toom te houden. Reguliere politie is daarom ook vervangen door Judges, genadeloze bikkels die ter plekke (dood)straffen uitdelen en als enige groep het grootste tuig kunnen aanpakken. We volgen een van de meest beruchte Judges, Dredd, over een periode van zo’n 24 uur. Hierin krijgt hij een nieuwe rekruut genaamd Anderson (Olivia Thirlby) onder zijn hoede, een jongedame met een mutatie die haar psi-powers geeft. Een routineklus in het gigantische wooncomplex Peach Trees loopt al snel uit de hand als de lokale misdaadkoningin Ma-Ma (een heerlijk pekkige Lena Headey) besluit dat de twee Judges uitgeschakeld moeten worden.

Het verhaal is eigenlijk niet meer dan een futuristische versie van The Raid. Beide films spelen zich voornamelijk af in een flatgebouw waarin de hoofdpersonen zich een weg naar de hogere verdiepingen moeten knokken. En ook al is het beukwerk in The Raid een stuk hectischer weet Dredd gave dingen toe te voegen en zich daarmee prima te onderscheiden. De door Ma-Ma geproduceerde drug Slo-Mo bijvoorbeeld, die de gebruiker het idee geeft dat de tijd 99% slomer loopt wat natuurlijk leidt tot enkele scènes in slow motion. Deze scènes maken op een gave manier gebruik van 3D (al wordt daar in de rest van de film weinig speciaals mee gedaan) en laten door het gave kleurgebruik het geweld wat we zien haast… beeldschoon lijken. En oh god, geweld is hier genoeg te vinden. Deze film is bloederig en zit vol pijnlijke momenten. Soms zien we dit alleen in korte flitsen, maar vaak is het wat explicieter in beeld. Het moment dat je iemand te pletter ziet vallen in slow motion was… bijzonder to say the least. De vette soundtrack is ook een prima aanvulling bij de actie en wordt naar en ambient-y wanneer nodig.

We zien in principe niet zo gruwelijk veel van Mega City One in deze film, en de dingen die we wél zien komen niet echt overeen met de volgebouwde en chaotische metropool die ik uit de comics ken. Dat is begrijpelijk vanuit een budgetair oogpunt, maar de stad voelt zo wel een beetje leeg en niet zo super futuristisch. Aan de andere kant zouden robots, overdreven stereotypen, aliens, weirde voertuigen en leipe modetrends alleen maar afleiden en past de meer ‘down to earth’ setting prima bij het gritty karakter van de film. Het zijn voornamelijk de psi powers van de rookie Anderson die de film een ongebruikelijk tintje geven, en ze worden nog op visueel interessante manieren gebruikt ook.

Toen ik na afloop van Dredd de bios uitliep dacht ik bij mezelf “geslaagd, maar mogelijk niet zo rewatchable”. Ik merk alleen dat ik in de dagen hierna nog vaak terugdenk aan de meest memorabele scènes en zo weer zin krijg in de film, een goed teken lijkt me. Al met al ben ik tevreden over het eindresultaat. Het voelt echt als het eerste deel in een serie, en het vooruitzicht van méér van dit fijns maakt me week in mijn knietjes. Er is gigantisch veel potentie voor een vervolg dat de focus iets breder legt, al heeft de film tot op heden nog niet zo veel cash money opgeleverd, wat de kansen op nieuwe delen een stuk kleiner maakt. Het zou echt zonde zijn als het uiteindelijk maar bij één film blijft. Nee, erger. Dreddful.

avatar geschreven door op 6 november 2012

Reageer

Anti-Spam vraag :