2

The Hobbit: An Unexpected Journey (2012)

Ring-Moeheid. Daar had ik last van toen het laatste deel van de Lord of the Rings trilogie uitkwam. Het was ook niet zo gek: ik had de eerdere films meerdere keren gezien, alle extra’s op de Extended DVD’s bekeken, speelde het kaartspel en was destijds getrouwd met Liv Tyler. Dus ja, door te veel LotR exposure raakte ik mijn eerdere enthousiasme een beetje kwijt, en dat is de afgelopen jaren niet echt teruggekeerd. Toen The Hobbit werd aangekondigd veranderde daar weinig aan: ik vond het boek verre van boeiend en had daardoor geen hoge verwachtingen voor het eerste deel van de verfilming. Maar toen mijn ferme billen in die bioscoopstoel geparkeerd waren en ik die rustgevende landschappen in The Shire weer terug zag, begeleid door die geweldige muziek van Howard Shore, smolten mijn twijfels en terughoudendheid weg als Nazis naast de Arc of the Covenant. Dat vertrouwde, fijne gevoel dat ik nog herkende uit The Fellowship of the Ring periode was weer terug.

Dat vertrouwde gevoel heeft overigens z’n voor- en nadelen. Het verhaal waarin een groep Dwergen samen met Gandalf en een jonge Bilbo (Martin Freeman) op reis gaat om een draak te vernietigen ontvouwt namelijk wel erg herkenbaar. Gandalf die The Shire bezoekt en daar een Hobbit de boze wereld in stuurt is nog maar de eerste overeenkomst met de vorige trilogie. Een problematische tocht langs het gebergte boven Moria? Check. Achtervolgd worden door Wargs in een dor landschap? Check. Maar het zit ‘m niet alleen in het verhaal. De omgevingen, de muziek, de aankleding en het terugzien van bepaalde characters roept echt weer dat LotR sfeertje op, waardoor An Unexpected Journey nooit écht op z’n eigen (harige) benen komt te staan. Maar aan de andere kant is het wel gewoon prettig om je weer een paar uurtjes in die herkenbare, fijne fantasiewereld te verliezen.

Een belangrijk onderdeel van wat Middle-Earth zo fijn maakt zijn de prachtige landschappen en de hoge kwaliteit van alle sets en attributen. Ook in An Unexpected Journey is er weer genoeg scenery-porn te vinden: Rivendel ziet er nog steeds schandalig mooi uit, het Dwergen-fort Erebor voelt super Dwerg-y en de ruïnes van Dol Guldur zijn lekker creepy. De outfits en kostuums zijn ook weer van hoog niveau, al is daarentegen de CGI soms wat zwak. De Goblin King is te overdreven fake en haalde me een beetje uit de film, maar de terugkerende villain Azog, een witte Orc die in de boeken maar een kleine rol had ziet er dan weer vrij badass uit. En ja, de aanwezigheid van dit soort dudes betekent ook wel een hoop hak- en prakwerk. De editing tijdens de actiescènes is soms wat chaotisch, voor je brein kan onderscheiden welke gekleurde blob op het beeld nou wat voor soort wezen moet voorstellen is het volgende shot al weer langsgezoefd. Toch zijn deze momenten leuker om te volgen dan die in LotR, waar de gevechten toch een stuk grimmiger en serieuzer waren.

An Unexpected Journey is sowieso een stuk minder serieus en daardoor tegelijkertijd ook een tikje minder episch dan de vergelijkbare Fellowship of the Ring. De groep met 12 Dwergen zorgt voor de nodige humor, alle nare effecten die de One Ring veroorzaakt zoals corruptie en wantrouwen zijn nu (nog) niet aanwezig, en het geheel voelt gewoon een stuk lichter en avontuurlijker. Toch is het wel jammer dat er minder boeiende thema’s terug te vinden zijn, en ondanks een buslading aan Dwergen zijn er weinig écht spetterende personages en is iedereen even competent. Character arcs zijn bijna niet te vinden; de personages zijn aan het eind van deze eerste film niet echt veranderd, op een iets heldhaftigere Bilbo na. Allemaal kleine minpunten die de pret tijdens het kijken niet zullen drukken, maar die de film achteraf wat licht verteerbaar laten lijken. Toch lijkt het me sterk als je niet met een glimlach op je gezicht de zaal verlaat.

Boek-puristen moeten rekening houden met een hoop toevoegingen. Zo zien we de tovenaar Radagast (Sylvester McCoy) in levende lijve, die een beetje sullig overkomt maar wel een vermakelijk verstrooide hippie neerzet. Dat hij zich verplaatst dankzij een door konijnen getrokken slee maakt zijn personage alleen maar beter. Een toegevoegde Galadriel vergroot de hoeveelheid vrouwelijke personages door haar aanwezigheid met 100% en zorgt ook voor meer directe connecties met de originele LotR trologie. Ik had persoonlijk geen enkel probleem met de momenten waarop film en boek afwijken, maar ik heb dan ook geen echte band met het bronmateriaal. Mocht je écht een hardcore fan van het boek zijn, bereid je dan voor op flinke zijsprongen in het verhaal.

De film is overigens geschoten in 48 frames per second, wat de meningen onder de critici nogal heeft verdeeld. Het zou vreemd overkomen en echt even wennen zijn. Deze jongen kan daar niet over meepraten, die heeft eigenwijs de 24 fps versie gekeken, ook nog eens zonder 3D. Take that, real critics! Maar onder die omstandigheden was er in ieder geval niks op de visuals aan te merken.

Als je nog lang niet klaar was met Peter Jackson’s visie van Middle-Earth dan kun je met An Unexpected Journey je lol op. Is het meer van hetzelfde? Een beetje wel. Is dat heel erg? Wat mij betreft niet. En voor iemand die in eerste instantie een beetje klaar leek met deze setting was dat wel… Unexpected.

avatar geschreven door op 19 december 2012

2 reacties op “The Hobbit: An Unexpected Journey (2012)”

  1. avatar Grafherrie schreef:

    Toevallig! Ik heb de flim net gisteravond gezien hier in een lokale bioscoop in Devon! Op de terugweg zat ik nog te denken: “recensie voor DorkSide misschien?” Mijn take dan : )

    Ben het grotendeels met je eens: hij kijkt lekker weg maar is minder episch. Soms is het net alsof je je roleplay campaign tot leven ziet komen. Dat is getrouw aan het bronmateriaal, dus vind ik geen punt. Kudos inderdaad voor de sfeer: de muziek, de lokaties, het heeft exact hetzelfde sfeertje als de LOTR trilogie. Opnieuw, gezien het bronmateriaal verwachtte ik eigenlijk niets anders. Hij heeft potverdorie zelfs alle acteurs weer kunnen verleiden hun vorige rol te spelen; Elrond, Saruman, Galadriel, Gandalf, Gollum: allemaal weer bekleed door dezelfde acteurs.

    Laat ik het anders vragen, had je je de heibel kunnen voorstellen als een andere regisseur dit had gedaan, met een andere sfeer, andere acteurs etc.?? Nee, in mijn ogen kan alleen Peter Jackson recht doen aan het vorige werk van Peter Jackson. Melkt hij het uit door het op te rekken tot drie films? Ongetwijfeld. En ik denk niet dat de filmstudio’s hem hierin had gesteund als hij niet al de LOTR trilogie had gemaakt. Maar wat mij betreft mag hij het verhaal alle ruimte geven.

    Een aantal zaken sprongen er wat mij betreft absoluut uit in positieve zin; de confrontatie tussen Gollum en Bilbo – Gollum is duidelijk nog niet zo unhinged als later, wat resulteert in sterke scènes. De kaart die de dwergen met zich meedragen is exact de kaart die Tolkien destijds heeft getekend, wat een leuke knipoog is. Een nog-niet gecorrumpeerde Saruman : ) . En, ook erg slim, men laat heel weinig zien van Smaug; een silhouet hier, een klauw daar. Het is altijd teleurstellend het monster meteen al in volle glorie te zien, laat dat maar aan onze verbeelding over. Dat vond ik destijds ook een beetje jammer aan de confrontatie met de Balrog.

    Als laatste dan; ik ben wel de 3D versie gaan zien (niet mijn idee overigens), en ja, dit hele 3D-cinema gebeuren blijft gimmicky. Het is meer 2,5D; alsof je in een kijkdoos gluurt waarin uit papier geknipte figuurtjes op de voorgrond staan, met een landschap op de achtergrond. Dat is zo ongeveer het effect. Nee, ik wacht wel op hologram projecties.

  2. avatar Bartelen schreef:

    Ik ben eigenlijk Smaug op één verwijzing na vergeten in mijn review, maar dat is deels omdat, zoals je al aangaf, de focus niet echt op hem (haar? het?) ligt. Smaug nog geheimzinnig houden werkt prima, de precieze details (en looks) worden in de volgende films toch pas relevanter.
    Overigens vond ik juist wel dat Saruman hier al wél flink sneaky bezig was. [Licht spoilery] Zijn gedrag zodra ‘the necromancer’ ter sprake kwam was heerlijk ontwijkend. “Oh er gebeuren allerlei shady dingen in Dol Guldur euhhh nee da’s niks joh laten we niet al te veel aandacht schenken aan dat soort onzin he he he.” Een stone cold conspirator die gast die Het Kwaad de kans wil geven om te groeien. Al plenty corrupted lijkt me. :p
    Tof detail van de kaart trouwens!

Reageer

Anti-Spam vraag :