1

Luke Rhinehart – The Dice Man

Voordat ik dit stukje ging schrijven, wierp ik een dobbelsteen. Als ik een 2 gooide, zou ik een review schrijven, als ik een 3 gooide een voornamelijk positieve review, bij 4 een negatieve, bij 5 zou ik vandaag drie reviews afmaken, en bij 6 zou ik me voornemen om elke week een review te schrijven voor Dorkside, beginnende met eentje over The Dice Man (Bartelen en Doctor Clavin hebben die kar nu wel weer lang genoeg getrokken). Bij een 1 zou ik het hele review-schrijven voorlopig uit m’n hoofd zetten en m’n woonkamer opruimen, want serieus, heb je die puinzooi gezien?

Helaas voor m’n woonkamer zit ik nu hier dit stukje te schrijven, en misschien wel gelukkig voor de Dorkside-lezers, want zoals de subtitel van het boek aangeeft: ‘This book can change your life. If you dare to try it”. (In andere edities ook wel: “Few novels can change your life. This one will” of “This book will change your life”)

Maar wat is het? The Dice Man is een cult boek uit 1971 dat recent een heropleving heeft, over een man wie zijn leven overgeeft aan z’n nieuwe God: de dobbelsteen. De hoofdpersoon Luke Rhinehart is psychotherapeut die ondanks (of misschien juist dankzij) zijn ambities, zijn verkenning van Zen en z’n goeie leven stierlijk verveeld en depressief is. Tot op een avond hij z’n lot overlaat aan de rol van een dobbelsteen. Als de dobbelsteen een ‘1’ laat zien, verkracht hij de vrouw van z’n beste vriend en grootste rivaal Jake Ecstein, met wie hij een kantoor en appartementencomplex deelt. Op een 2/3/4/5/6 kruipt hij gewoon in bed bij z’n eigen vrouw en gaat hij slapen.

Een ontluikende affaire later komt Luke Rhinehart tot het besef dat z’n leven permanent veranderd is. Door z’n lot aan de dobbelsteen(/dobbelstenen) over te laten in plaats van aan z’n eigen ambities voelt hij enorme bevrijding. En hee, wat hij deed werd bepaald door het lot, dus hij is niet persoonlijk verantwoordelijk!

Luke begint de dobbelsteen een steeds grotere rol in z’n leven te geven. Van bepalen welke lectuur hij leest, tot wat voor rol hij speelt die dag. Of, als de dobbelsteen dat zo bepaald heeft, welke andere rol elke 20 minuten. Hij begint dice-living te introduceren bij z’n patienten, z’n collega’s, en uiteindelijk bij z’n vrouw en kinderen. Door z’n plotselinge ‘eccentriciteiten’ komt hij uiteraard in de problemen (not to mention his patients), tot hij uiteindelijk breekt met de normale psychiatrie en zelf CETRE’s opricht: Centres for Experiments in Totally Random Environments. Plekken waar mensen dice-therapy krijgen, oftewel verschillende rollen aannemen op basis van de dobbelsteen, en daarbij door de dobbelsteen bepaalde acties ondernemen. Plekken om hun oude starre identiteit om te wisselen voor een compleet gerandomiseerde. Plekken waar mensen doorbraken of complete afbraken doormaken. Beiden worden door Luke als vooruitgang gezien: ze zijn niet meer volledig aangepast aan een gestoorde maatschappij.

Aanvankelijk leest het boek als de geleidelijke afbraak van de persoonlijkheid van Luke Rhinehart; een breakdown into insanity. Maar de lezer wordt tegelijk uitgedaagd filosofisch te mijmeren over vrije wil, ambitie, het Lot. Een leuk aspect aan het boek is dat het zelf ook random is; het is alsof de auteur voor elk hoofdstuk een dobbelsteen gerold heeft om te kijken of het in eerste of derde persoon geschreven zal worden, of dat het geschreven wordt als politieverslag o.i.d. En sommige van de 96 hoofdstukken in dit 500nogwat pagina’s tellende boek bestaan uit slechts één of twee zinnen. Het boek wisselt tussen de stijl van komedie, (misdaad-)thriller, erotica, filosofisch danwel religieus werk (‘Book of the Die’) en meer. Het boek is wat lang, maar ik heb het graag gelezen. Mede omdat ik benieuwd was waar het heenging: door het random aspect had het verhaal meer dan eens een onverwachte wending.

Het boek blijkt onverwacht invloedrijk te zijn geweest, ten minste binnen bepaalde cirkels. Er zijn theaterstukken van gemaakt, een redacteur van het Britse Loaded magazine heeft 2 jaar geleefd volgens de dobbelsteen (wat een bizar verhaal op zichzelf is geworden inclusief heroinegebruik), en The Discovery Channel heeft een serie gehad genaamd The Diceman: een serie waarbij 2 mannen elke aflevering naar een random locatie reisden, soms per random vervoersmiddel, en daar een random activiteit uit gingen voeren. Alles werd bepaald door de dobbelsteen (afgezien van de keuze om de serie tot 4 seizoenen te verlengen wellicht). Er is ook een documentaire genaamd Dice World over Dice-living, waarin Luke Rhinehart (oh ja, dat is de pennaam van de auteur George Cockcroft, bedoeld om lezers te verwarren) z’n levensfilosofie uitlegt:

We zien ook interviews met mensen die zelf aan dice-living doen (inclusief de eerder genoemde Loaded redacteur). En ik moet zeggen: overgave aan een dobbelsteen is zowel bevrijdend (omdat je een opening geeft aan onderdrukte kanten van je persoonlijkheid) als eng (idem). Je kan er natuurlijk zo ver mee gaan als je zelf wilt, en de opties bepaal je zelf. De hoofdpersoon uit het boek lijkt er te ver in te gaan, wat het boek ook duister maakt in z’n geheel bezien (verkrachting en moord). De auteur zelf geeft de volgende regels in een interview (waarin blijkt dat de auteur het zelfs toepast op hoeveel hij betaald wordt voor een interview) voor the dice-life:

1. Don’t list an option that you would be unwilling to try to do.

2. Remember: a losing bet could just be the Gods of Chance setting you up for a bigger winner.

3. Always list one long shot as an option because in life one successful long shot can transform everything.

4. Every day cast a die to determine whether or not you gamble that day.

5. Periodically ignore every one of the previous four Golden Rules.

Afijn, ik ga weer verder met de dobbelstenen rollen, want ik heb nog 2 reviews te schrijven.

avatar geschreven door op 8 januari 2013

Een reactie op “Luke Rhinehart – The Dice Man”

  1. avatar Bartelen schreef:

    Een zeer interessant concept (en een soortvan weirde merger tussen D&D en real life :p), al was ik wel wat geschrokken door de allereerste toepassing van deze manier van keuzes maken. Geen ‘zal ik een gehaktbal eten of toch maar een boterham met kaas?’, maar ‘maybe it’s time for some rape!’. Messed up.

Reageer

Anti-Spam vraag :