1

Dead Man´s Bones – Dead Man´s Bones (2009)

Niet wéér één, hoor ik je denken. Een acteur die zonodig moet zingen. Er zijn te veel voorbeelden van treurige middelmaat die dan ontstaat en zit deze recensent daar werkelijk op te wachten? Maar goed, Ryan Gosling zat nou juist in die ene film vorig jaar die met name opviel door de opvallend coole muziekkeuze, dus misschien toch maar even luisteren. Dead man´s bones is namelijk een samenwerkingsverband tussen de Hollywood-acteur en ene Zach Shields. Beide delen een experimenteerdrift en voorliefde voor macabere onderwerpen zoals vampieren, ondoden en begraafplaatsen. Ze bundelen hun krachten tot het tweemansproject Dead Man´s Bones en ontwerpen een setje regels met als voornaamste principes het laten staan van onvolkomenheden, het weigeren van een click-track om de plaat strak te krijgen, en alle instrumenten moeten door het duo zelf worden bespeeld.

Spannend gezwalk

Het levert een even charmante als verrassende plaat vol folk-noir. Zowel tekstueel als muzikaal is het gruwelijk genieten. Wat te denken van titels als ´Flowers grow out of my grave´ of ´Buried in water´. Nee, gelukzalige liefdesliedjes hoef je hier niet te verwachten. Maar mooi is het wel. Ook voornamelijk doordat er bij elk nummer een toepasselijke en speelse selectie aan instrumenten wordt ingezet. Weerwolven huilen, kinderkoortjes (waar overigens Red Hot Chili Peppers bassist Flea nog een vinger in de pap blijkt te hebben maar die wel elk nummer bijna worden ingezet), steeldrums, onheilspellende orgels, tamboerijns en sneuvelend glaswerk, het komt allemaal voorbij. Muzikaal schiet Dead man´s bones door de experimenteerzucht op een prettige manier alle kanten op. De indiefolk zwalkt hier en daar prettig. De opbouwende, tragische opener klinkt als een verloren gewaand nummer van Arcade Fire, terwijl op In the room where you sleep de geest van de garagepunkers van the Cramps rondwaart en Paper Ships met ouderwetse Doo-wop kitschy opent.

Sfeervol treurige folknoir

Eigenlijk zijn de grootste minpunten dat gek genoeg aan de zang minder aandacht lijkt te zijn besteed. Te vaak wordt de zang onnodig wat naar de achtergrond verschoven en verdrinkt deze een beetje in de angstaanjagende galmpjes en sfeercollages. Goed, Gosling´s vocalen zijn een tikje smooth en geven de songs meer een theatraal tintje á la the Decemberists dan het venijn van een Nick Cave, maar dat kan de pret werkelijk niet drukken. De zang had meer verdiend dan de ietwat angstige mixage in dit verband.Verder, hoewel de songs boeiend en sfeervol zijn omlijst en ingevuld, verrassen niet alle songs over de gehele linie. Prettige uitschieters zijn de spooky ballade Buried in water, het – wederom – Arcade Fire-achtige met kinderkoortjes opgesmukte My body´s a zombie for you, en het prijsnummer, de popsong Pa Pa Power met de catchy meezinger ´We will not destroy you´. Bijna zomers, maar dan zoéén waar het louter regent en waarvan echt alleen Eels het nog lukt om er samen met Bon Iver nog een vrolijk liedje over te pennen. Dead man´s bones is een spannend, interessant en noemenswaardig muzikaal project, waarvan we hopelijk snel een opvolger zien. Het maakt zelfs nieuwsgieriger dan Drive 2. Alleen iets meer vocalen en wat minder kinderkoortjes graag.

avatar geschreven door op 11 februari 2013

Een reactie op “Dead Man´s Bones – Dead Man´s Bones (2009)”

  1. avatar Egregius schreef:

    Het is vreemd, maar het album voelt sterk, en eerlijk. Misschien projecteer ik hier, misschien ben ik gewoon een sucker voor kinderkoortjes. Wacht, dat klinkt heel fout..

Reageer

Anti-Spam vraag :