0

Django Unchained (2012)

Tarantino, meester van het door elkaar gooien van filmgenres, kwam eind 2012 aanzetten met een Blaxploitation Western. Say what? Nou ja, vooruit, het concept was niet helemáál uniek, maar fris genoeg om in ieder geval mijn aandacht vanaf de eerste aankondiging te trekken. De verwachtingen zijn bij een nieuwe Tarantino sowieso hooggespannen, al leek de inhoud van Django Unchained voor het Amerikaanse publiek wel op het randje te zitten. Een regisseur die soms gruwelijk onsubtiel uit de hoek kan komen gaat de slavernij in het racistische zuiden van de Good Ol’ U.S.A. in de 19e eeuw onder de loep nemen? Wordt dat super awkward, of zit er zowaar een goede film in dit concept verborgen? Wat dat laatste betreft kan ik volmondig ‘JA!’ antwoorden want ye gods wat is Django een super werkje geworden zeg! Een ideale balans tussen spanning, humor en idioot gewelddadig geweld. Wat wil een mens nog meer? Benieuwd of collega Egregius daar hetzelfde over denkt…

Egregius: Spanning, humor en idioot gewelddadig geweld is waar ik ’s middags m’n bed voor uit kom, en Tarantino films ga kijken! En deze film zit wel heel erg in zijn straatje: een uit de mode geraakt genre (in dit geval western), waar hij zijn heel eigen draai aan geeft, en waarbij Tarantino zegt: ‘Screw alle film conventies die ik zelf niet wil gebruiken!’. Tarantino is misschien ook de enige regisseur die het voor elkaar krijgt om een epische scene neer te zetten waarbij ku klux klan leden ’s nachts met fakkel en te paard een heuvel af stormen onder begeleiding van Verdi’s Requiem-Dies Irae…om vervolgens over te schakelen naar 10 minuten er voor, toen diezelfde lui nog ontzettend zaten te kutten met de witte zakken met ooggaten die de vrouw van één van de leden voor ze gemaakt had .

Overigens waren dit niet echt ku klux klan leden, maar leden van ‘The Regulators’, voorlopers van de KKK die het heft in eigen handen namen. De KKK werd namelijk pas na de burgeroorlog die de slavernij afschaftte opgericht, en deze film gaat juist over een veel over het hoofd gezien historisch feit: er was namelijk niet alleen slavernij in  het Zuiden voor de burgeroorlog, maar ook het Wilde Westen. Interessant concept om er vervolgens een ‘wraak-film’ van te maken, a la het bewust historisch niet erg accurate Inglorious Basterds. Speaking of which, komen we gelijk bij m’n eerste kritiekpunt: Christopher Waltz, die in die film zo meesterlijk de SS officier Hans Landa neerzette, speelt in Django Unchained de premiejager Dr. King Schultz (weer van duitse origine), die de zwarte Django nodig heeft bij een aantal bounty hunts, maar…Hans Landa wordt qua screen-presence niet geëvenaard. Noch is Jamie Foxx een evenknie voor Brad Pitt/Samuel L. Jackson/Harvey Keitel. Don’t you agree, Bartelen?

Bartelen: Wacht, jij durft de term ‘kritiekpunt’ te gebruiken wanneer je het over de performance van Waltz hebt? Stokslagen! Ik vond zijn welbespraakte en (voor het tijdskader) tolerante premiejager bijzonder prettig om te volgen. So charming it hurts. En zijn Schultz personage heeft ook nog eens ’n badass kant, wat we bij aanvang van de film al zien wanneer hij met het nodige bloedvergieten Django weet te bevrijden. En ja, dat bloedvergieten… De film is zeker geen non-stop actie, maar wanneer de pistolen en shotguns voor de dag komen spat het bloed echt alle kanten op. Ridiculous? Yes. Gaaf? Yessss. Het maakt in ieder geval extra duidelijk dat deze film niet serieus genomen moet worden.

Egregius: Goed, ik geef toe, ik heb eigenlijk wel erg genoten van zijn Dr Schultz. Sowieso een mooie move van Tarantino om de enige niet-racistische blanke in de film een duitser te maken! En hoe Jamie Foxx als Django een ietwat wereldvreemde (maar snel lerende!) voormalige slaaf neerzette was, alhoewel niet consistent, wel humor. Maar ik was blij toen Leonardo DiCaprio en Samuel L. Jackson in beeld kwamen om hun ‘flamboyante’ karakters neer te zetten.

Bartelen: Oh god ja, de hele cast is ZO FREAKING GOED! Waltz en Foxx zijn een vrij geslaagd duo, maar als die eenmaal samen gaan werken en het hoofdgegeven van de film wordt onthuld (het opsporen en bevrijden van Django’s vrouw die als slaaf verkocht is) komen de memorabele characters pas echt tevoorschijn. Don Johnson als super foute plantage-eigenaar bijvoorbeeld. Toch stelen DiCaprio en Jackson de show. Leo als Calvin Candie, de verrassend intimiderende eigenaar van de meest beruchte plantage in het Zuiden en organisator van ‘Mandingo-fights’, genadeloze gevechten tussen slaven. Jackson speelt Stephen, zijn hoofd-bediende wiens onderdanige gedrag mogelijk iets heel anders verbergt… Veel scènes met deze personages hebben die ongemakkelijke spanning die ik in Inglorious Basterds ook zo prettig vond, wat goed en wel begint wanneer Waltz en Foxx onder valse voorwendselen zich in Candie’s wereld weten te begeven. Een beerput aan nare shit wordt opengetrokken en als kijker kunnen we niet wachten tot elk smerig, door en door verrotte personage krijgt wat hij verdient.

Egregius: Mandingo fights ja.. je had het al over over-the-top geweld and spattend bloed. Iets wat ik van zowel Django Unchained als Inglorious Basterds moet zeggen is dat Tarantino me soms een beetje ongemakkelijk maakt met z’n geweld. Hij gebruikt het tot goed effect, dat zeker, en waarschijnlijk ook om een goed punt te maken. Maar ik heb er ook wat moeite mee dat hij zo makkelijk historische feiten met niet-historische feiten mengt, zodat het onduidelijk wordt waar hij precies een punt over maakt. Dan heb ik het bij IB voornamelijk over de ontknoping (het concept van een Joodse wraakgroep achter de linies vond ik wel cool), en bij DU heb ik het dan over de mandingo-fights. Er is namelijk geen enkele indicatie dat die ooit hebben plaatsgevonden, en we lijken wel geconfronteerd te worden met hoe gruwelijk het allemaal niet is. Maar misschien dat jij het me beter kan uitleggen, Bartelen?

Bartelen: Oh, dus het feit dat ik ooit mijn kelder had omgebouwd tot arena waarin bedreigde diersoorten elkaar te lijf gingen maakt mij ineens een betrouwbare informatiebron over dit soort narigheid? Het zal hoe dan ook te maken hebben met het boek Mandingo, en vooral de verfilming waar Tarantino nogal enthousiast over is. Zijn liefde voor het Blaxploitation genre komt in Django sowieso sterk naar voren, met typisch kleurgebruik in flashback scènes, een dikke knipoog naar Shaft en gave (en soms ook amazingly onverwachte) muziekkeuzes. En ja, of dit alles nou echt een punt heeft… De film laat ons walgen van de monsterlijke slavernij-praktijken, maar geeft ons daarna wel weer de bevrediging die we zoeken wanneer de schuldigen in hilarisch overdreven bloedfonteinen aan hun eind komen. Sfeer, setting en entertainmentwaarde hebben wat mij betreft de overhand. In de film refereert Dr. Schultz naar een Duitse legende die een avontuurlijke Heroes’ Journey beschrijft waarvan de details niet zo uitmaken. Django Unchained is dat op zijn beurt ook een beetje, maar dan met een filmmaker achter het stuur die écht houdt van de genres waarmee hij speelt. Dat enthousiasme druipt er wat mij betreft van af en maakte de film voor deze jongen onweerstaanbaar. It’s off the chain, man!

Egregius: Goed, misschien neem ik de film te serieus. Misschien moet ik de film accepteren voor wat het is: over-the-top actie en humor, met slimme dialogen (minder uitvoerig zoals we in z’n oude werk gewend zijn though) en spanningsmomenten, zoals alleen Tarantino het kan. Zelfs de soundtrack is over-the-top: niet alleen de meester van spaghetti-western-soundtracks Ennio Morricone, maar ook Luis Bacalov die de soundtrack van de oorspronkelijke Django deed, klassieke muziek en hiphop van onder andere RZA. Say what? Maar het werkt. De film zelf ook: bij vlagen iets te gewelddadig voor mijn smaak en net niet het niveau van Tarantino’s eerdere werk, maar het werkt. Vrij goed zelfs, historical inaccuracies be damned.

Geschreven door en op 25 februari 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :