0

Childrens Hospital

Een goede parodie met bijdehante humor, daar kun je me altijd voor wakker maken. Euh, niet letterlijk, want deze engerd heeft zijn beauty sleep hard nodig en ik wil niet dat je om 3 uur ’s nachts ineens in mijn slaapkamer staat. Maar een serie die qua humor precies aansluit bij je voorkeuren is altijd een fijne ontdekking. Childrens Hospital is er voor mij zo een: niet alleen steekt deze uit vier seizoenen bestaande serie heerlijk de draak met die veel te serieuze en/of van relatie-drama doordrenkte ziekenhuisseries, het heeft ook nog eens een geweldige cast die de gortdroge, random en gevatte humor bijzonder goed weet neer te zetten. Tijd om eens in te checken dan.

Drijfzand, vijand nummer één

Childrens Hospital begon als een project van funnyman Rob Corddry met 10 webisodes van 5 minuten per stuk. Dit semi-seizoen heeft nog een beetje een simpele opzet zonder al te veel toeters en bellen (op de cliniclowns na) maar toonde al aan hoe heerlijk fout en gevat de makers uit de hoek konden komen. De serie werd hierna opgepikt door de Amerikaanse zender Adult Swim en ging zo vanaf haar tweede seizoen verder in een 10-minuten format. Een slimme beslissing, want de langere duur zorgt voor iets minder randomheid in de afleveringen en meer verhaal. Nah ja, “verhaal” is een betere noemer.

De serie draait om de dysfunctionele medewerkers van Childrens Hospital, gesticht door ene meneer Childrens. Dr. Cat Black (Lake Bell) is bij aanvang van de serie het meest hoofdpersonerig, haar interne monologen zijn een heerlijke parodie op de soortgelijke bullshit uit Greys Anatomy, een serie die ik door omstandigheden destijds gedwongen was twee seizoenen lang te volgen en oh god waarom geef ik dit toe what is happening. Dr. Blake Downs (Rob Corddry) is een constant falende cliniclown in een sociaal isolement. Dr. Lola Spratt (Erinn Hayes) is Cat’s vriendin en vindt zichzelf helemaal het bommetje. Dr. Glenn Richie (Ken Marino) en Dr. Owen Maestro (Rob Huebel) zijn de populaire doktoren maar beide min of meer gigantische idioten. Deze groep incompetente pipo’s staat onder leiding van de ultra-gehandicapte Chief van het ziekenhuis (Megan Mullally) die toevallig ook Chief heet. Uiteraard. Oh, en in seizoen 2 komt de ridiculously gorgeous Dr. Valerie Flame (Malin Åkerman) de cast aanvullen samen met Sy Mittleman (Henry “The Fonz” Winkler). Good times.

Kind opgegeten door een slang? Must be a monday..

Maar met een verzameling leipe personages ben je er nog niet. Gelukkig zijn de storylines even weird en onvoorspelbaar en hilarisch over the top. Wat dacht je van een personage dat gedurende een aflevering besluit over te stappen naar een spin-off serie, een politieagent die undercover gaat in een geïsoleerde afdeling vol psychopatische kinderen, of het duivelse plot om met snoep volgepropte kinderen als menselijke piñatas te gebruiken. Seizoen 2 heeft soms wat terugkerende plot threads maar deze meuk in een random volgorde kijken is alsnog prima te doen. Een hoop afleveringen die weinig of geen voorkennis vereisen zijn overigens online te vinden  zoals deze geweldige uit seizoen 2. Na seizoen 1 is er ook een duidelijke boost qua budget waardoor het geheel er een stuk slicker uitziet en er meer ruimte is voor creatieve onzin: een aflevering die als toneelstuk is opgezet, een die zich in de 70’s afspeelt, een Engelse variant met een compleet andere cast en een live uitgezonden aflevering waar (uiteraard) het nodige in mis gaat. De serie experimenteert best vaak en is dus niet elke week hetzelfde riedeltje. Grappig blijft het in ieder geval altijd.

Childrens Hospital scoorde bij mij extra bonuspunten door de in-jokes, zoals het opzettelijk niet volgen van enige interne continuïteit waar het de personages betreft, of het feit dat de serie zich in Brazilië af zou moeten spelen maar het overduidelijk gewoon in Amerika is opgenomen (sterker nog, op de set van Scrubs!), om vervolgens in één aflevering overdreven veel op locatie in Rio te filmen. Droog. Of het idee dat de serie eigenlijk al gruwelijk veel seizoenen achter de rug heeft. Daarnaast zijn er ook flink wat gave cameos te vinden, zoals Nick “Ron Swanson” Offerman als badass politieagent, Brian Huskey als ongemakkelijk weirde ambulancechauffeur, en het geweldige moment wanneer de Party Down crew een catering event mag verzorgen in het ziekenhuis. Oh, en de bijdehante omroeper die elke aflevering gortdroge opmerkingen over de intercom knalt? Michael Cera. De onvoorspelbaarheidsfactor per aflevering, samen met de super solide vaste cast en gave ‘hey verrek, is dat niet..?’ gastoptredens vormt gewoon een gouden combinatie.

De humor is axellent.   ..OK, I'll shut up now.

Overigens hoeft de ziekenhuisserie-parodie-fun hier niet op te houden. Mocht je graag een 80’s sfeertje hierin terugvinden dan is de kort maar krachtige Garth Marenghi’s Darkplace een geweldige aanrader. Maar de koning blijft wat mij betreft toch echt Childrens Hospital. Kijk deze serie alleen met mate! Te veel exposure in een te korte periode kan je lachspieren zó onder druk zetten dat je daarna zelf een bezoekje aan het ziekenhuis moet brengen. Ironie!

avatar geschreven door op 21 maart 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :