0

The Lost Coast tapes (2012)

Een hersluitbaar folietje rondom je plakjes vleeswaar. Een apparaat dan instant acceptabele espressos produceert. Een slim lipje op een pak vruchtensap. Van die stomme uitvindingen die je ineens doen afvragen hoe je ooit zonder hebt gekund en waarom dit niet eerder kon worden bedacht? De mogelijkheden waren er al veel langer, maar nu is dan ineens de tijd rijp. In dit straatje valt de film ´The Lost Coast tapes´ ook enigszins. Want hoeveel films zijn er eigenlijk over de mythische Sasquatch, aka Bigfoot? Verder dan deze gruwel kwam ik zo even niet.

lostcoast1

He doesn’t like to be called a hoax

De filmposter opent zo nog hoopvol. In the Lost Coast tapes wordt dan ook voortgeborduurd op het ´found footage´ genre. Oftewel, groepje slachtvee X heeft een camera bij en legt de laatste momenten vast via cameras. In dit geval trekt een groepje studentikoos overkomende documentairemakers erop uit om met hun laatste centjes een documentaire te maken waarin ze ene Brybeck willen ontmaskeren als een idiote oplichter. Brybeck (Frank Ashmore, o.a. The Guild) beweert namelijk in het bezit te zijn van een stoffelijk overschot van een heuse Bigfoot. Voor een flinke som geld, mag het groepje filmmakers langskomen.

Cultklassieker?

Tot zover klinkt de insteek best vermakelijk en zou het zelfs een goede horror kunnen opleveren. Spannende setting in duister, ondoordringbaar bos vol torenhoge sequoia´s, check. Creepy dude die moeilijk valt te peilen maar waarvan de groep al snel afhankelijk raakt, check. Angstaanjagende geluiden ´s nachts, check. Origineel mythische figuur en vaag indianen verhaal met een originele twist, check, check, check. Klassieker in de dop dan dus? Helaas. Diverse keuzes van de regisseur doen het vehikel al snel kantelen in de ongunstige zin van het woord. Found footage werkt niet zo overtuigend als de camera te vaak nieuwe perspectieven kiest. De cameradrager kan immers niet meerdere hoeken tegelijk kiezen. Het geheel ziet er uiteindelijk te gelikt en te ge-edit uit voor het genre. De hectiek van pakweg Rec of, vooruit, Grave Encounters ontbreekt volledig. Regisseur Corey Grant heeft het te mooi en too easy on the eyes willen doen. Daarbij, wanneer de pleuris echt uitbreekt, worden de cameras dan ineens heel heftig geschud zodat er eigenlijk nergens iets duidelijk valt waar te nemen.

lostcoast2

Bigfoot met kromme tenen

De cast tergt bovendien de grenzen van de geloofwaardigheid en zorgt regelmatig voor kromme tenen. Ik tast nog altijd in het duister rondom de toevoeging van paragnost/vriendin Robyn Conway (Ashley Wood) die zonder schroom bomen knuffelt. Zelfs haar eigen crew gelooft niet in haar. De ongelofelijk sukkelige Kevin (Noah Weisberg) die zich rap ontpopt als de Jar-Jar Binks van het horrorgenre. Afgezien van het bijzonder matige acteerwerk maken daarbij de karakters zonder uitzondering wel heel ongeloofwaardige zetten. In plaats van met bonzende harten diep weg te duiken, stormen de boerse teamleider Sean (Drew Rausch) en zijn kompanen bijvoorbeeld gniffelend en joelend zich op de deur waar zojuist een groot wezen tegen schuurde en de hut deed beven. En ja, Kevin´s solo actie – zal hem niet weggeven – doet een vlucht uit de realiteitszin van de scriptschrijvers vermoeden.

Tragisch lot voor Bigfoot

Zo smoort Conway een originele insteek en aanvankelijk leuk concept vakkundig in de kiem. The Lost Coast tapes wil te toegankelijk blijven voor een groter publiek en vergeet de horrorfans te pleasen. Er zijn wel wat redelijke schrikmomenten, maar de irritatie rondom de personages maakt dat het je als kijker niet zoveel kan schelen of er iemand aangaat of niet. En het ´hoe´ blijft te vaak gissen. Zo laat de film je met teveel vraagtekens zitten. Was er nu wel of niet een Sasquatch? Hoe zat het nou met dat vage Indianenverhaaltje? Hopelijk doet er iemand binnenkort een beter geslaagde poging want de ingrediënten waren wel potentieel aanwezig voor een toffe horror, Loch Ness dan maar, iemand?

avatar geschreven door op 1 maart 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :