0

Limbo

limbo1

Recensies kunnen heel zwart-wit zijn. Iets is goed of slecht. Deze ook. Ik wind er geen doekjes om. Koop deze game en ga spelen. Geloof me, niets wat volgt zal zinnig genoeg zijn om je te overtuigen om dit spel te spelen. Eigenlijk kan ik er alleen afbreuk aan doen en voorkomen dat je Limbo gaat spelen. Of kostbare tijd opslokken die je ook had kunnen spenderen aan het spelen ervan. En dat zou toch stiekem zonde zijn. Goed, laat me een poging wagen als je me niet gelooft.

Er was eens.. een bos

Om te beginnen is er een klein jongetje dat wakker wordt in een duister bos. En om deze review nog een stuk spannender te maken, is dat ook meteen alles wat je als speler weet bij het begin. Geen spannende beginfilmpjes. Geen uitleg over het bos of het eenzame jochie. Niets. Hij is er. Hij loopt. Hij springt. Spannend, non? Heb ik je al overgehaald om dit vehikel te installeren op je pc? Goed, poging twee. De game is volledig in zwart-wit. Geen enkel kleurtje. En weinig overweldigende 3D effecten of visueel spektakel. De game is zwart. En wit. En wat grijstintjes. Nu kan ik superlatieven op elkaar stapelen dat de game er verbluffender uitziet dan een 3D network graph dat aantoont hoe topbedrijven als Apple geld richting belastingparadijzen sluizen, maar goed. Zien is geloven, en de gemiddelde lezer/gamer haakt af bij ‘zwart-wit’, of ze moeten bekend zijn met zo’n andere visuele parel.

limbo2

 

Nog eens

Poging drie dan maar. Limbo is een platformgame á la Mario Bros vol puzzles. De speelduur is beperkt tot 24 chapters en – indien je zenuwen het toelaten – een gameplay van een paar uren dus. In een dikke avond uit te spelen. Ook dat nog. Het is een betrekkelijk korte game dus. En (poging vier), Limbo oogt bedrieglijk eenvoudig en kent een sterk intuïtieve gameplay. De gameplay beperkt zich tot wat pijltjestoetsen en een actie-button. Zonder verdere informatie (niet nodig ook) begin je meteen met spelen. En ook de grafische, kleurloze wereld ziet er simpel uit, maar is toch visueel indrukwekkend en laat op alle fronten veel ruimte voor je fantasie. De puzzles beginnen kinderlijk eenvoudig. Maar schijn bedriegt, en al snel ben je blij dat er al wat walkthroughs beschikbaar zijn. En toch (poging vijf?), het jongetje bevindt zich in één van de meest onheilspellende platformpuzzle-games die ik ooit heb gezien. In stijlvolle art noir décors baant het knulletje zich een onzekere weg op zoek naar.. ja.. naar wat eigenlijk? En toch, de macabere sfeer (hij wordt nogal eens onthoofd door een cirkelzaag of opgeslokt door spinnen) gemengd met de euforie bij het ontfutselen van een oplossing van één van die tergende puzzles, werkt enorm verslavend.

Bijna helemaal goed

Enige minpuntje is wellicht dat de spanningsboog en hoge verwachtingen waarmee het spel onmiddellijk de toon zet, niet tot het eind toe worden vastgehouden. Het bos, waar het weerloze jongetje begint, voelt als Bambi die zojuist per ongeluk in een slachthuis is binnengestapt en een loopband vol koeien steeds meer dichterbij ziet komen. Maar daarna ontwikkelt Limbo zich iets meer als een traditionele platformer, waarbij wel een enkele keer vondsten uit andere games (And yet it moves bijvoorbeeld) worden toegepast, maar toch. De focus ligt dan meer op puzzles en minder op backstory. Het is de makers vergeven, want Mario zagen we nooit zo heerlijk door een cirkelzaag glijden en de intuïtieve gameplay zagen we slechts bij Journey vloeiender uitgevoerd. Het aantal levens is daarbij oneindig en met de beperkte maar intense speelduur kun je je er geen buil aan vallen. Dus… waar wacht je nog op? Zo’n zwart beeld schetsten we toch niet van deze game?

 

avatar geschreven door op 16 april 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :