0

My Bloody Valentine – MBV (2013)

Weet je nog? Toen George Lucas die Star Wars nieuw leven inblies met the Phantom Menace? Zo is er dit jaar My Bloody Valentine dat na 21 (!!) jaar toch ineens weer een album uitbrachten. Nooit gedacht, en ja hoor, daar is ie. Zomaar op een zaterdagavond.

mbv1

Loveless

In 1991 bracht de Britse noisesensatie rondom studiogenie Kevin Shields Loveless uit, vol waaierende gitaren en pakkende popsongs in een ondoorgrondelijk zwevend jasje. Het betekende de doodsteek voor het shoegaze-genre, want welke gitaarband kon hier qua effectengebruik nog tegenaan. Bovendien lagen er ijzersterke songs onder de effectendeken verstopt. De iconische status moet ook verlammend hebben gewerkt aangezien Shields en consorten zich daarna uit het oog van de muziekwereld verstopten, tot zij twee jaar geleden plots een reuniëtour deden voor grote, uitverkochte zalen. De vonk voor het voltooien van een opvolger moet toen toch feller zijn gaan branden, met MBV nu als wapenfeit.

De wens is de vader van de gedachte

Critici wereldwijd mogen dan lovend MBV omarmen, toch vliegen mijn gedachten een beetje richting Phantom Menace bij de eerste luisterbeurten. Goed, MBV kan een groeiplaat blijken. Loveless was ook niet instant te doorgronden. Maar toch. Het tempo op alle songs ligt aanzienlijk trager. De energie die van het officiële debuut Isn’t Anything spatte, is hier ver te zoeken. Terwijl Loveless het hoogtepunt bleek van experimentele noise die in dancehalls en discos draaibaar bleek, lijkt MBV een bewuste breuk hiermee. MBV bevat soundscapes, galmende Jaguargitaren, en hypnotiserende effecten. Maar het is meer zwoel bezweren dan overtuigend bekeren. Op She Found Now en Who Sees You golven de gitaren bijna als vanouds waarna op Is This And Yes gas wordt teruggenomen voor een rustpunt vol saaie keyboards, en de geest van zielsverwanten Stereolab in de verte doorwasemt. New You is dan weer de pakkendste popsong op MBV, maar niet zo goed als Soon op Loveless. Zo lijkt My Bloody Valentine wat stuurloos van start te gaan, en meer een verzameling afgekeurde Loveless B-sides. Het duurt tot de B-kant van de LP (plastic plak nostalgie voor music-nerds) om iets nieuws te vinden, als er gestoeid wordt met drum and bass loops, keyboards en gitaren. De laatste trits nummers zijn vooral repetitief en eigenwijs, maar daardoor ook meteen de meest interessante van het album. Het venijn zit hem dus in de staart, en dat is dan ook meteen een torenhoge, meterslange sliert vol taaie schubben en scherpe vinnen.

Fijn startschot voor zolderkamers wereldwijd

Al met al, MBV is de moeite, maar tegelijk ook wat te ingetogen en voelt zelfs bij vlagen gedateerd. Loveless blijft het betere broertje, maar tegen de status van zulke voorgangers valt ook niet op te boksen. Het is vooral prettig te constateren dat My Bloody Valentine er nog is. Het geluid is er. Nu de songs onderscheidender of radicaler over die nieuwe boeg. Toegegeven, MBV wijkt lichtjes af van zijn voorgangers maar nog niet genoeg om over de gehele linie te bekoren. Anderszijds, een evidente Jar-Jar Binks deceptie staat er ook weer niet op en dit niet-perfecte album zou zomaar het shoegaze-genre ook weer wat ‘New Hope’ kunnen inblazen.

avatar geschreven door op 4 april 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :