0

Top 5 Opvallende cover-albums

Een lekker cover-nummer op z’n tijd kan best prettig zijn, want hee, het zijn vaak goeie nummers. Wat is dat, Bitter en Cynisch Stemmetje? Zijn covers slechts goedkope manieren om in te cashen op andermans talent voor de inspiratielozen? Eh, maar het kan toch een goede manier zijn voor beginnende bands om ‘het vak’ te leren? Oh dus het zijn allemaal alleen maar amateurs die covers doen?

Kijken of ik wat tegenvoorbeelden kan verzinnen, van albums bestaande uit covers, die wel wat vernieuwends doen. En dan laten we tribute-albums en andere dergelijke compilaties voor het gemak buiten beschouwing.

5) The Boss Hoss – Internashville Urban Hymns (2005) top5coveralbums-BossHosstracklist

Laten we in ieder geval beginnen met het debuutalbum van deze Duitse cowboys. The Boss Hoss spelen namelijk niet zomaar covers, ze doen country&western covers van bekende popliederen. En alhoewel gimmicky, een country versie van Outkast’s Hey Ya compleet met overslaande stem, of een rockabilly-achtige versie van Seven Nation Army inclusief wasboord-geratel zijn wel erg fun. Tegenwoordig doet deze band meer eigen werk; er waren al een aantal eigen nummers op het debuut. Opvallend: deze band met 2 zangers met faux-Amerikaanse accenten blinkt live uit door hun opzwepende energie.

4) Paul Anka – Rock Swings (2005) tracklist

top5coveralbums-PaulAnkaAls we het toch hebben over muziek overzetten naar een ander genre: iemand die er weer bekend mee is geworden is Paul Anka. Hij had al een lange carrière achter de rug, maar werd opeens bekend onder een jonge generatie toen hij een lijst met pop/rock nummers uit de jaren ’80 en ’90 omzette naar big band/swing muziek. Een jazzy versie van Nirvana’s Smells Like Teen Spirit? Een versie van Wonder Wall die beter te pruimen is dan het origineel omdat er geen whiny Oasis-zanger over heen zit? En kudos voor Anka’s gevoelige versie van Black Hole Sun! Opvallend: Kwam in dezelfde maand uit als het album van The Boss Hoss. En: Paul Anka covert ook Bon Jovi’s It’s My Life, waar het zinnetje “Like Frankie said, I did it my way” in zit. Die zin is een obvious referentie naar Frank Sinatra’s My Way (je weet wel, dat begrafenis-nummer), oorspronkelijk geschreven door…Paul Anka.

3) Apocalyptica – Inquisition Symphony (1998)  tracklisttop5coveralbums-Apocalyptica

Goed, overzetten naar een ander genre..dat truukje kennen we nu misschien wel. Overzetten naar een ander instrument dan? In 1996 kwamen 4 aan het finse conservatorium afgestudeerden aanzetten met het album Plays Metallica By Four Chellos. Metallica-covers, puur op cello, inclusief de drums..dat dus. Dat beantwoorde gelijk de vraag of gitaren of drums noodzakelijk zijn om metal-muziek te maken. Helaas was de productie wat plat, maar de aandacht van de metal-wereld hadden ze. Gelukkig kwamen ze in 1998 met Inquisition Symphony, en dat album blies me omver. Dat volle cellogeluid, de covers van de betere Metallica songs (One, Nothing Else Matters, For Whom The Bell Tolls), de 3 eigen nummers, de covers van Faith No More, Sepultura en Pantera…alles klopte gewoon. En dan moet je weten dat de titeltrack, Inquisition Symphony van Sepultura, niet alleen Sepultura’s beste nummer is, maar ook het enige thrash-metal nummer dat ik als perfect zou bestempelen. En de Apocalyptica versie is…perfect. Na dit album zou de ‘drummer’ van de band ze verlaten (om vervangen te worden door een echte, waaronder Slayer’s Dave Lombardo als sessiemuziekant!), kreeg de oprichter Eicca Toppinen iets te veel ambities, en leek Apocalyptica de weg kwijt te raken (alhoewel ze nog veel moois maakten). Wat mij betreft evenaren ze dit album toch niet meer. Opvallend: Apocalyptica’s werk is de aanleiding geweest voor Metallica om hun symfonische album S&M op te nemen.

top5coveralbums-JimmytheKing2) Jimmy the King – Gravelands (1997) tracklist

Nog niet genoeg, Bitter en Cynisch stemmetje? Wat als we de doden nou tot leven wekken? Wat als we Elvis terug brachten, en hem liedjes lieten zingen van andere overleden artiesten, zoals Jimmy Hendrix, Bob Marley, of John Lennon? Goed, het is niet echt Elvis, maar een Elvis-impersonator uit Ierland. Goed de arrangementen hebben soms wat weg van een trouwreceptie bandje, en ja, het is wel heel erg gimmicky. Maar de dude heeft Come As You Are van Nirvana gecovered! Opvallend: de beste man is in het dagelijkse leven postbode, en z’n echte naam? James Brown. Dat verzin je toch niet!

Ook in het Japans! Er zijn schijnbaar nogal wat verschillende albumversies met verschillende bonustracks in omloop.

1) Richard Cheese – Tuxicity (2002) tracklisttop5coveralbums-RichardCheese

Als we dan toch voor het humoreffect gaan..kunnen we gelijk over naar een full-time muzikale comedy act, Richard Cheese & Lounge Against the Machine. Een act die rap/rock/metal nummers omzet naar lounge of swing/big band. En ze zijn…verdomd loungy en lekker! Ik heb gekozen voor hun tweede album Tuxicity omdat het zo veel leuke hard rock covers bevat (personal preference), maar, en ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgen, elk nummer heeft een frisse insteek lijkt het. Chop Suey half in het frans? Een vrolijke versie van One Step Closer To The Edge? Uberhaupt een lounge-versie van Insane in the Membrane? Het helpt dat de nummers kort genoeg ingekort worden om het interessant te houden, en het geregeld afgewisseld wordt met live sketches. Opvallend: de bandleden hebben allemaal een kaas-gerelateerde naam (zoals Frank Feta en Billy Bleu), en fans van Richard Cheese worden ook wel ‘dicks’ genoemd, want een andere naam voor Richard is ‘Dick’. Juist.

top5coveralbums-PatBooneHonorable mention: Pat Boone – In a Metal Mood: No More Mr. Nice Guy (1997) tracklist

Tja, deze moest gewoon nog in de lijst, ook al vind ik hem niet super, en is het metalgehalte waar in de titel aan gerefereerd wordt van dubieus niveau. Dit is gewoon zo’n historisch moment geweest. Niet alleen is dit album waarschijnlijk de inspiratie geweest voor Paul Anka’s album (en voor meerdere artiesten om meer te doen met covers van nummers in andere genres), maar het verhaal er achter is hilarisch: Pat Boone, groot geworden door covers te doen van ‘zwarte’ R&B en gospelmuziek, bekend als groots family-values man..deed opeens rock/metal covers, gekleed in zwartleren kleding? De shock voor z’n christelijk-conservatieve fans was zo groot dat hij spontaan uit het programma Gospel America van Trinity Broadcasting, het christelijke family values-tv-netwerk in de VS, werd gekicked. Pas nadat hij, begeleid door de president van de zender en z’n pastoor, op tv z’n excuses had aangeboden en uitgelegd had dat hij zichzelf had geparodieerd, mocht hij terug. De muziek zelf is niet heel spannend: wederom jazzy bigband arrangementen, en niet erg metallig; afgezien van de covers van metal-grootheden Judas Priest (You’ve Got Another Thing Coming), Dio en Ozzy is het meer (hard) rock. Enter Sandman van Metallica is ook vrij tam, precies zoals je zou kunnen verwachten. Maar de albumhoes an sich…pure gold. Opvallend: ter promotie van het album verscheen hij ook bij de American Music Awards, in zwart leer, en met hondenriem om. Dit was z’n eerste hit-album in 35 jaar.

Zo, Bitter en Cynisch Stemmetje, ik hoop dat je nu tevreden bent gesteld! Wacht, wat is dat? Je had gehoopt dat ik nog even Van Canto zou noemen? Het is ook nooit goed..ik vermaak me wel met willekeurige Nirvana-covers hoor.

avatar geschreven door op 23 april 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :