1

Doomsday Book (2012)

Een vriend vroeg me laatst: “Hee gast, zin in een avondje Koreaanse horror?”, waarop ik natuurlijk antwoordde: “Sure!”

Maar het was niet helemaal wat ik verwachtte..

Doomsday Book is een omnibusfilm uit 2012. Dat wil zeggen dat het bestaat uit meerdere korte films, die alleen thematisch met elkaar verbonden zijn. Oorspronkelijk zouden er 4 delen zijn, maar door problemen met de financiering, die de productie eerder al stil legde (ze begonnen in 2006!), is het segment genaamd ‘Christmas Present’ (ik neem even de vertalingen van de Asian wiki) niet afgemaakt.

DoomsdayBook_1 Het eerste segment ‘Brave New World/Wonderful New World‘ (regisseur: Yim Pil-Sung) viel nog redelijk in de lijn der verwachting. Redelijk. Een jonge wetenschapper zijn familie gaat op een overzeese reis. Nadat hij de mandatory klusjes gedaan heeft (aka ontzettend ranzig vuil naar het gescheiden-afval-ophaalpunt brengen) gaat hij op een blind date. Ze gaan naar een BBQ-restaurant, en aan het eind van de avond in het park, waar hij zijn kans ziet, worden ze verstoord door locale kids. Tegen zijn karakter en fysieke kwaliteiten in ‘doet hij daar wat aan’. Vervolgens zie je media excerpts over hoe een ‘zombie-virus’ zich verspreidt door Seoul, de complottheoriën er om heen, en hoe onze hoofdpersoon en zijn geliefde nadat ze elkaar kwijt zijn geraakt (en hee, zou jij niet wegrennen als je vriendje iemand plots bruut en bloederig platmept?) langzaam aftakelen, en iedereen om hen heen hongerig, seksbelust en geweldadig begint te worden. Maar: dit is geen gorn.

Wat ik mooi aan de film vond was hoe treffend  het een visuele link maakte tussen hoe we ranzig GFT-afval verwerken tot veevoer en dat vlees vervolgens eten. De film impliceerde dat hierdoor ons fysieke en spirituele voer (aka de Bijbel) niet meer in balans zijn, wat leidt tot..hongerige/geile tieners die elkaar aanvallen en de afbraak van onze maatschappij, I guess.

Ook mooi hoe de film zichzelf niet te serieus neemt, en hoe er met de hoofdpersoon zijn achtergrond (wetenschapper bij het leger) uiteindelijk niets gedaan werd. Take that Anton Chekov! Wel jammer dat de film afgezien van het impliciete commentaar over onze voedselketen en nog een vaag sub-thema over de social media-generatie niet heel erg een punt leek te hebben.

DoomsdayBook_2

Het tweede deel, Creation of Heaven (Kim Jee-Woon), was daarentegen heel andere koek: een filosofisch stuk over de vraag of robots verlichting kunnen bereiken, en of/hoe dit een bedreiging voor onze maatschappij vormt. In het kort: een reparateur wordt ingeschakeld om een gids-robot bij een tempel te controleren voor zijn (mega-)corporatie. De monikken denken dat hij ‘buddha-schap’ bereikt heeft. De vraag is uiteindelijk of de robot defect is en gereset/gerecycled moet worden of niet. Interessant, maar misschien te subtiel voor de meeste westerlingen die niet al te veel over buddhisme weten. Het is geen Stanley Kubrick after all. De robot is in ieder geval goed gedaan.

DoomsdayBook_3Het derde deel, Happy Birthday (weer Yim Pil-Sung), was het meest bizarre. Begint een beetje traag over een gezin waarvan de dochter de eight ball van zijn biljart-geobsedeerde vader stuk maakt. Ze probeert dit geheim te houden terwijl ze een oplossing zoekt. Cue naar twee jaar later, waar het gezin angstvallig onderdak zoekt in hun zelf gemaakte bunker; er komt namelijk een object met 10-kilometer doorsnee op de aarde af, en hij gaat op Seoul terecht komen. Na wat verwikkelingen tussen het meisje (verbazingwekkend goeie kind-actrice trouwens!), de ouders en de bij het gezin inwonende oom, wordt duidelijk wat er op hun af komt: namelijk de eight ball die het meisje 2 jaar eerder ter vervanging besteld had, maar per ongeluk op een alien website. Seriously Korea, wtf?

Misschien dat ik het aan had kunnen zien komen aangezien de in-film nieuwsberichtgeving zo heerlijk amateuristisch/komisch opgezet was, dat je de film eigenlijk al niet serieus had kunnen nemen. Wel een vreemde opvolger voor het middenstuk van Doomsday Book, maar ach, er zit zeker wel een diepere boodschap verborgen onder de flauwe humor en meer vertederende momenten.

Ondanks de spirituele insteek geen hoogvliegend cinematisch materiaal voor de archieven, noch ‘echte horror’ afgezien van een deel van het eerste segment, maar uiteindelijk genoeg wendingen die ik niet aan zag komen om me entertained te houden. And that’s my final judgement.

avatar geschreven door op 28 juni 2013

Een reactie op “Doomsday Book (2012)”

  1. avatar Bartelen schreef:

    Eindelijk aan deze anthologie toegekomen. Op zich wel netjes, maar toch jammer dat de drie shorts niet echt naar hele treffende conclusies toewerkten. Vooral de eerste en derde short eindigen vrij plots en niet zo bevredigend.

    Overigens is je theorie over het zombie-virus, met als oorsprong het uit balans raken van wat we binnenkrijgen, best interessant. Ik zag het zelf meer als een duwtje om uit het onderdanige, voorspelbare en gestructureerde keurslijf te breken. De hoofdpersoon wordt door iedereen onder de duim gezeten en staat niet op voor zichzelf. Voor mijn gevoel liet de short zien wat de keerzijde zou zijn; een Korea waarin iedereen die passief makende denkpatronen zou doorbreken en de meer natuurlijk komende instincten zou volgen, met chaos als gevolg.
    Theorycrafting go! :p

Reageer

Anti-Spam vraag :