0

John dies at the end (2012)

Heeft het zin een spoileralert op een review te zetten met zo’n titel? Maar ja, what’s in a name? Nou ja, toch wel wat dus. Is het erg? Om te weten dat John eh.. de film mogelijk niet met alle ledematen intact doorstaat? Neuh.. John dies at the end is nou eenmaal een horrorfilm en laten we eerlijk zijn, driekwart van het genre wordt toch al gedomineerd door helse varianten op Tien-kleine-slachtvarkentjes, dus qua verwachtingspatroon verandert er niet veel.

Bizarro Soja saus dimensies

Bovendien, de titel geeft het al aan, de makers zullen de film niet onnodig serieus maken. John dies at the end begint eigenlijk online in 2001. Als ene David Wong (één van de karakters uit de film) een blog begint waar regelmatig hoofdstukken gratis verschijnen van zijn aanstonds te verschijnen boek, een verslaglegging van al zijn absurde, weirde perikelen als Ghostbuster versie 2.0. De film doet het allemaal dunnetjes over. Ook leuk, in zijn nieuwe blogposts refereert hij met de nodige verbazing naar de film.

johndies1Bami en monsters

De hoofdpersoon, David Wong (Chase Williamson), moet zijn verhaal kwijt, en spreekt af met een reporter in een verlopen Chinees restaurant. Onder het genot van lauwe bami, vertelt hij hem dat hij een soort van Ghostbuster is. Samen met zijn maat John Cheese (Rob Mayes) zien ze, dankzij een buitenaardse variant van soja-saus overal monsters en spoken die normale mensen niet direct waarnemen, maar die hen wel dwarszitten. In een poging de ongelovige reporter Arnie (Paul Giamatti) te overtuigen, doet David zijn versie van het verhaal uitgebreid uit de doeken. Natuurlijk valt meteen op hoe ‘serieus’ de makers de film nemen. Ik bedoel, je geeft mogelijk de afloop weg en noemt een karakter werkelijk ‘Cheese’? Kazig. En ook John en David zien eruit alsof je zojuist in Another Teeny Weeny Horror bent belandt, en hebben het acteertalent van een pak melk. Toch, al snel ontaardt John dies at the end in een prettige cacophonie van absurde timetravel weirdness vol monsters die me regelmatig gniffelend naar een andere dimensie knalde. Eén waar mensen bezeten worden door geesten die – jawel – Shitload heten, John telefoontjes pleegt vanuit een soort toekomst (‘is dit al gebeurd eigenlijk?’) via een mobiele hotdog, waar afgekapte armen nog vrolijk blijven doorwurgen en als je een kamer uitwil, oei, de deurknop in een levende penis veranderd. Yikes. Dilemma, dilemma.

Cultclassic?

John dies at the end zul je niet kijken voor sterk acteerwerk of een topzwaar verhaal. Ook de effecten zijn matig. Maar de ideeën zijn hilarischer dan Patty Brard ondersteboven aan een parasail voor SBS’s nieuwste hit: Sterren gaan naar de haaien. Laten we het nog iconischer stellen, sinds de onvolprezen Evil Dead-saga zagen we zelden zoveel extreme weirdheid meer gecombineerd met occulte naarheid. Natuurlijk put John dies at the end zwaar uit hetzelfde vaatje, maar dat maakt het kijkplezier niet minder. De tweede helft van de film verslapt een beetje, maar in het eerste deel zitten toffe vondsten. Ik had in ieder geval nog nooit een biefstuk-transformer gezien. Veelbelovende start van een leuke nieuwe saga? Oh, wacht, nee. John is er dan niet meer bij. Toch.. ?

avatar geschreven door op 3 juni 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :