1

Pixar 25 years of animation

pixar25_2

Het gebeurt niet vaak dat we op Dorkside een expositie bespreken of een museumbezoek. Voor Pixar: 25 years of animation die is neergestreken in Amsterdam Expo, maken we graag een uitzondering. Want, let’s face it, als Pixar morgen belt dat deze specifieke recensent een week lang getooid met muizenoren en in een knalroze tutu koffie mag komen zetten in het hoofdkantoor, doet hij dat ook zonder blikken of blozen.

Van Monsters tot Mack

Pixar: 25 years of animation is een rondreizende expositie vol curiositeiten, schetsen, 3D-models, en schilderachtige sfeerimpressies. Na een korte introductie in de vorm van een tijdbalk om het historisch perspectief te schetsen hoe het kleine Pixar uitgroeit tot een honderden mensen tellend bedrijf, wordt de bezoeker ondergedompeld in de wereld rondom de bekende films. Van Cars, Monsters Inc., Wall-E tot Up.
Allen zijn ze er. Zelfs de korte films waarmee Pixar ooit begon, en die ze overigens nog steeds maken. Gaandeweg ontstaat een aardige indruk van het maken van een animatiefilm. Diverse onderwerpen passeren de revue tussen de honderden arty schetsen en aquarels. Van het maken van een storyboard tot het met 12.000 computers renderen van een enkele scène uit Cars 2. Het is ronduit imponerend hoeveel aandacht, zorg en tijd er in elke film wordt gestopt. Werkelijk elk detail blijkt het onderwerp te zijn geweest van discussie. Dotje uit Bug’s Life: ‘komt minder lieflijk over met 6 pootjes!’, merkt een tekenaar op één van zijn schetsen op. Even verderop hangt weer een pagina vol schetsen voor Cars wat voor meubilair en gimmicks je kunt verzinnen voor in een kantoor met een verkeers-pion als motief, van lampekappen tot plantenbakjes tot bureaustoeltjes.

Zoetropes en artscapes

Verder is er een zoetrope van Toy Story (een soort draaimolen die, wanneer hij snel genoeg draait, een levendig 3D-effect projecteert op je netvlies) en een gedramatiseerde artscape (een stuk of drie bioscoopschermen waarop schetsen uit alle films afwisselen en waarbij een mild 3D-effect wordt toegepast met een hoop lawaai). Werkelijk bijzonder zijn de vele sfeerimpressies die rijkelijk door heel de expositie hangen. De schetsen die visual artists maken van elke afzonderlijke scène uit het storyboard om de juiste sfeer te vangen alvorens het 3d modelen begint. Het animeert eenvoudiger als je weet hoe de lichtinval moet zijn, welke kleurstelling het best werkt, het beste perspectief is voor de scène, enzovoorts. Er zitten prachtige kunstwerkjes tussen. Ooit gedacht dat je een scène uit Finding Nemo of The Incredibles boven je bank zou willen hebben? Think again!

Warrig

Hoeveel aandacht er ook in de films is voor elk detail, de expositie komt minder verzorgd over. De chronologie van het proces rondom de animatiefilms is warrig. Bij de sfeerimpressies wordt getracht de films in hoekjes bij elkaar te houden, maar bij vlagen verlang je een prentje van de uiteindelijke scènes. Wat voor evolutie heeft er na de arty versie plaatsgevonden? Heeft de schets de film gehaald? Waarom niet? Alles hangt zonder enige begeleidende noot op een rij. Heb je Monsters Inc nooit gezien, heb je misschien niet eens door dat de vele monsterschetsen probeersels zijn voor één personage.

Family-fun?

Ook lichtelijk storend is de mate waarin de organisatoren rekening hebben gehouden met jeugdige bezoekers. Pixar, een bedrijf dat familiefilms maakt en merchandise volop slijt aan de jongsten der aarde (tel eens Cars-rugzakjes op kleuterscholen), weet kennelijk niet te bedenken hoe zij een expositie interessant kunnen houden voor deze doelgroep, wat naïef overkomt. Het komt ouders te staan op een ferme toespraak door medewerkers bij de entrée. Of de kleintjes overal af willen blijven en ouders op hun kinderen willen letten (duh!). Ter vergelijking: bij een expositie rondom Tim Burton hing in elke zaal een scherm met films. Terwijl de kinderen zich daar vergaapten als ze de schilderijtjes beu waren, konden andere bezoekers ongestoord langs zijn schetsen schuifelen. Ideaal. Verbazingwekkend dat Pixar toch niet in elke zaal een scherm met de Pixar Shorts hangt waar kinderen rustig kunnen kijken of anderszins iets bedenkt (kleurplaten? Touchscreens met Pixar games?). In plaats daarvan hangen die schermen overdadig naast elkaar op het eind van de expositie. Tikje teleurstellend. Verder is het prijskaartje met 16 euro ronduit duur. Ter vergelijking: het Rijksmuseum is goedkoper (!!) en daar ben je een dag zoet terwijl 1,5 uur hier het uiterste zal zijn voor de gemiddelde bezoeker. Tel daarbij op het beperkte aantal zaaltjes (4-5), inferieure toiletvoorzieningen (en niet berekend op kinderen, want bijv. geen station waarop je baby’s kunt verschonen), en een gebrek aan een fatsoenlijk museumcafé of zelfs een mooie shop, en er valt al snel een smet op een kleurrijke tentoonstelling.

pixar25_1

Erop uit?

Pixar: 25 years of animation vormt een fascinerend inkijkje in de films waar je al zo lang verliefd op bent. De expositie laat het artwork vooral spreken. Met zulke pronkstukjes is dat niet moeilijk. Sterker nog, schrap de overbodige artscape en gooi er wat mij betreft nog een dikke 2-3 zalen van die heerlijke prenten tegenaan. Het neemt echter niet weg dat het gemiddelde provinciale museum haar zaakjes beter op orde heeft dan de Amsterdam Expo en dat Pixar met iets minder aandacht deze expositie in elkaar lijkt te hebben gezet dan je van ze gewend bent. Tikje vreemd, want tja, de expositie kost meer dan een bioscoopkaartje, en bovendien, de gemiddelde Pixarprent duurt ook nog eens langer dan dit expo-bezoek. Liefhebbers zullen alle praktische ongemakken echter graag voor lief nemen, want Pixar trakteert haar trouwe fanbase nou eenmaal op ware kunststukjes op animatiegebied, en de overdaad aan sfeervolle storyboard-art stelt allerminst teleur.

 

avatar geschreven door op 8 juli 2013

Een reactie op “Pixar 25 years of animation”

  1. avatar Grafherrie schreef:

    Interessant, ik heb een aantal jaren geleden (dat was voor het 20-jarige bestaan; http://finland.usembassy.gov/ev_012908.html) dezelfde Pixar expositie gezien in Helsinki. Het klinkt alsof er weinig verandert is; ik kan me de Toy Story zoetrope nog levendig herinneren, en ook destijds was de expo een redelijk warrig mengsel van schetsen, schilderijen, 3d modellen en anders “props”. Ook waren er inderdaad een aantal projecties van de korte films en fragmenten uit de normale films. Jammer dus dat er weinig lijkt te zijn verandert.

    Echter, even afgezien van “Up” heeft PIxar eigenlijk ook weinig boeiends gedaan in de afgelopen vijf jaar… (ik laat de sequels expres buiten beschouwing)

Reageer

Anti-Spam vraag :