0

Star Trek Into Darkness (2013)

Schandalig. Het merendeel van de Dorkside reviewers is Star Trek fan, en meer dan een maand na de release van de nieuwe film dumpen we pas een artikel online? Juist, schandalig! Gelukkig kunnen we ons een beetje indekken met het ‘ja maar ja maar oude Trek heeft onze voorkeur’-excuus. Sinds J. J. Abrams de teugels van de franchise overnam is een nieuwe richting qua stijl en inhoud ingeslagen, iets wat voor old school Trekkies wel even slikken was. Met de reboot film uit 2009 werd Trek ineens shiny, slick, stoer, sexy. Morele dilemma’s en dat fijne ‘laten we ontdekken wat het universum ons te bieden heeft’-gevoel werden vervangen door hectische space-battles en kleurrijk spektakel. Het was misschien niet zo Trek-y als fans hadden gehoopt, maar het wist een futloos en doelloos geworden franchise wél weer relevant te maken. En nu is er dan Into Darkness. Met zo’n titel lijkt het onwaarschijnlijk dat we qua inhoud richting de meer optimistische Trek van vroeger zullen gaan. Uh oh…

Star Trek Into Darkness is waar ik een beetje bang voor was; eigenlijk meer van hetzelfde. Niet helemaal onverwacht, want Paramount wil natuurlijk veel centjes in het laatje zien en deze film is zelfs specifiek gericht op het zo lucratief mogelijk zijn in de niet-Amerikaanse markten. En de gemiddelde bioscoopbezoeker in die groep wil meer pew-pew dan bla-bla. De kans dat we daarom ooit nog een niet-action-packed Trek film zullen krijgen lijkt daarmee nihil. Een film met een meer bombastische insteek betekent niet meteen dat deze crappy is, maar het besef tijdens het kijken van Into Darkness dat deze geen interessantere richting in ging slaan was wel even slikken. Dat was alleen niet het enige probleem..

De openingsscène zet de toon voor wat komen gaat; kleurrijk, explosief en zo snel voorbij razend dat je maar amper tijd hebt om verontwaardigd te zijn over de plot holes voor er weer iets gebeurt wat de aandacht afleidt. Als beginpunt werkt het prima; we zien Kirk en McCoy op de planeet Nibiru een onnodig complex plan uitvoeren om de paatselijke primitieve beschaving te redden zonder de Prime Directive (oftewel; bemoei je niet met andere pre-warp beschavingen) te schenden. Kirk moet al snel de keuze maken tussen het redden van een crewlid en het breken van deze grondregel, wat een van de thema’s van de film onthult; hoe ver mensen willen gaan om hun geliefden te beschermen.

Dingen komen echt op gang als op Aarde een man genaamd John Harrison (Benedict Cumberbatch) een terroristische aanslag laat plegen op een archief wat tegelijk fungeert als basis van de in het geheim opererende organisatie Section 31, mogelijk bekend uit DS9 . Kirk raakt persoonlijk betrokken bij deze nare actie en biedt aan om Harrison op te zoeken en zonder pardon een space-koekje van eigen deeg te geven. De Enterprise wordt uitgerust met experimenteel wapentuig, waar niet alle crewleden het mee eens zijn. Als blijkt dat Harrison een onverwachte achtergrond heeft en Kirk twijfels over zijn missie gaat krijgen gaan dingen een explosievere en dodelijke kant op…

In principe klinkt dat allemaal vrij in orde. Het idee dat Starfleet na de gebeurtenissen uit de vorige film een pro-actievere (lees: agressievere) houding aan moet nemen is best interessant, en het is wel cool om te zien hoe Nero’s tijdreis-fuckery een domino-effect teweeg heeft gebracht. Maar als in de tweede helft van de film meer twists worden onthuld wordt het moeilijk om het verhaal nog heel serieus te nemen. De motivaties voor personen om bepaalde dingen (niet) te doen zijn best suf en lijken wel met terugwerkende kracht bedacht. “OK, we willen een actiescène met deze personages op deze locatie, hoe kunnen we het verhaal zo verbuigen waardoor we op dat punt uitkomen?”. De hele tweede helft lijkt zo te zijn gepland en de meeste logica gaat zo overboord. Een bijkomend issue is het te veel willen in één film. Er zijn twee storylines (namelijk de wraak van John Harrison en de militarisering van Starfleet door een onvermijdelijk lijkende oorlog met de Klingons) die wat mij betreft beter losgekoppeld konden worden en zo twee meer bevredigende films hadden opgeleverd.

Maar waar het verhaal een hoop steekjes laat vallen weet de film tegelijkertijd wel prima vermaak te bieden. De cast is nog steeds een van de sterkste punten, ook al zijn de interacties onderling vaak wat oppervlakkig. Pine en Quinto blijven overtuigen als Kirk en Spock, Urban is niet alleen een perfecte Dredd maar ook een fijne (en helaas te weinig screentime hebbende) McCoy, Saldana’s Uhura is nog even competent en Pegg’s Scotty blijft geslaagd als comic relief character. De grote aandachtstrekker was Benedict ‘Sherlock‘ Cumberbatch, maar ik vond zijn aanwezigheid niet bijzonder enerverend. Na de reveal dat we hier te maken hebben met niemand minder dan muthafuckin’ Khan himself voelt zijn performance zwakjes, omdat je hem toch gaat vergelijken met Ricardo Montalbán die echt stukken beter uit de verf kwam. Het nieuwe crewlid Carol Marcus (Alice Eve) lijkt meer eye-candy te zijn dan een onmisbare toevoeging, een conclusie die wordt versterkt als de makers zonodig een shot van deze dame in ondergoed forceren. Nah ja, ik klaag niet, maar cheap voelt het wel.

Visueel is de film sexy, slick en shiny. Het aantal lens flares is Shatner zij dank teruggebracht naar een minder achterlijk niveau en een paar scènes zullen de Trekkies laten kwijlen van plezier. Het moment dat de Enterprise in warp wordt aangevallen door een groter, agressiever schip? Hubba hubba! De meeste set pieces zijn minder memorabel dan in de vorige Trek film, maar bieden alsnog een hoop entertainment. Er zijn ook een hoop wink-nudge referenties naar andere elementen uit de Trek geschiedenis, al wordt het soms wel een beetje te gek. De climax van de film is bijna compleet gelift uit een van de oudere films, wat meer voelt als lui schrijfwerk dan een respectvolle tip-of-the-hat. En zo wordt Into Darkness wat mij betreft geen sterke, op eigen benen staande entry in de franchise. Een origineler plot was zó veel fijner geweest dan wéér een Wrath of Khan kloon.

Al met al is Into Darkness makkelijk wegkijkend vermaak. Kleurrijk, een rap tempo, veel actie en een charismatische cast. Toch laat de film, hoe meer ik er over nadenk, een licht zure nasmaak achter en voor mijn gevoel is de replaywaarde lager dan de film uit 2009. De laatste scène geeft me dan weer hoop voor de toekomst en lijkt het speelveld voor een onvermijdelijk derde deel een stuk breder te maken. Maar doen we de volgende keer iets originelers, please? Want to boldly go where we’ve already been before… is wel een beetje schandalig.

avatar geschreven door op 12 juli 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :