0

Terriers

Het is tricky om een serie te gaan kijken die hoog aangeschreven staat en waarvan je weet dat ‘ie maar één seizoen heeft mogen bestaan. Het is bijna masochistisch om meerdere uren van je leven te geven aan iets wat je op het eind waarschijnlijk gefrustreerd en neerslachtig achter zal laten. Want ja, het einde komt veel te snel. Terriers had precies dat effect, en mag zeker met opgeheven hoofd naast titels als Awake, Firefly en Jericho komen te staan in het rijtje ‘shows that were gone too soon’. Een crime-drama-comedy die me vanaf de pilot wist te grijpen en me als een hongerige zwerfhond door alle 13 afleveringen heen liet vreten. En ja, dat smaakte echt naar meer.

Terriers werd uitgezonden tussen september en december 2010 op de cancel-happy Amerikaanse zender FX. Nu vielen de kijkcijfers nogal tegen dus het is begrijpelijk dat de stekker er uit een ‘kosten versus baten’ oogpunt uit is getrokken, maar de vraag is of de serie wel goed gepromoot is. Terriers is namelijk lastig in een hokje te stoppen. Dat is fijn, want meer unique snowflakes in televisieland zijn altijd welkom, maar het is niet zo eenvoudig om er potentiële kijkers mee binnen te halen. Samengevat komt Terriers neer op ‘twee private investigators in San Diego doen hun ding’, en ja, dat klinkt niet echt sexy natuurlijk. Het uitgangspunt van de door mijzelf geschreven serie Einsteiners klinkt dan een stuk aantrekkelijker: ‘Albert Einsteins uit parallelle universa vormen een elite science-actie team dat een imperium van tijdreizende dinosaurussen tegen moet houden’. Nu alleen nog geldschieters, apparatuur, special effects specialisten en acteurs zien te regelen. (John de Mol, please return my calls)

Het uitgangspunt mag dan simpel zijn, Terriers weet er echt het maximale uit te halen. Dat begint al met de fantastische casting. Donal Logue is Henry “Hank” Dolworth, zo’n typische ‘waar heb ik jou toch eerder gezien??’ acteur die hier helemaal tot zijn recht komt. Hank is een ex-agent, ex-husband en ex-alcoholist die zeker geen ideaal leven leidt maar koppig dingen doet die hem het beste lijken, ook al kan dat nadelig uitpakken voor mensen om hem heen. Zijn partner is de ex-dief Britt Pollack, gespeeld door de sympathiek overkomende Michael Raymond-James wiens inbreker/pickpocket skills onbetaalbaar zullen blijken. Hank en Britt vormen een bijzonder fijn team en hun vriendschap vormt een van de belangrijkste pijlers van de serie. Britt’s vriendin is Katie, gespeeld door Laura ‘Bekend Uit De Serie Awake’ Allen. De relatie van deze twee is gelukkig een stuk prettiger om te volgen dan die van een gemiddeld tv-duo. Gretchen (Kimberly Quinn) is Hank’s ex en nog steeds een belangrijk deel van zijn leven, ook al blijft zij niet in het verleden hangen. Tel daar een paar gave bijrollen en sterke cameo’s bij op, en qua bezetting lijkt alles dan wel goed te zitten.

Tegelijkertijd krijgen al die acteurs ook genoeg fijns om te doen. In de pilot aflevering wordt Hank door een oude vriend benaderd om zijn dochter op te sporen, wat een domino-effect veroorzaakt die het hele seizoen relevant zal blijven en me meermaals wist te verrassen. Tussendoor lossen de heren kleinere cases op die ook onverwachte maar nooit ongeloofwaardige wendingen kennen. Je zou deze afleveringen als filler kunnen zien, maar vaak zijn er kleine onthullingen of hints die later nog relevant zullen blijken. En plotdraadjes die in andere series zouden leiden tot soap-opera taferelen (Hank’s ex die zich verlooft, Britt’s relatie die onder druk komt) voelen hier juist op z’n plaats omdat de characters gewoon zo goed worden neergezet. Dat Terriers daarnaast ook bijzonder gevat en grappig uit de hoek kan komen maakt het totaalpakket alleen nog maar mooier. Kudos voor het dialoog en de delivery daarvan.

terriers2

Je kunt vermoedelijk al snel inschatten of Terriers wat voor je is. Het is geen slick en entertaining actiespektakel zoals Burn Notice of The Shield, al is het brein achter The Shield (Shawn Ryan) hier nu een executive producer. Cases worden niet opgelost met hippe technologie of door een hoop wapenvuur, maar door ouderwetse planning en snuggere improvisatie. De personages zijn de kern, de cases komen duidelijk op een tweede plaats. De rode draad in het seizoen deed overigens een beetje denken aan de klassieker Chinatown, niet de minste kandidaat om mee vergeleken te worden dachten we zo. Het sfeertje in de serie is zonnig en tegelijkertijd heeft het ook een randje met duisternis en verval. De themesong is super en maakte me elke keer weer enthousiast voor wat komen ging. Er is een flashback aflevering die laat zien hoe Hank en Britt elkaar voor het eerst hebben ontmoet, en die is AMAZING. En als het eind van de serie in zicht komt wordt het de personages echt flink moeilijk gemaakt, wat me niet alleen constant in spanning hield maar ook leidt tot een fijne reeks onthullingen en gave acties. De laatste aflevering weet de grote verhaallijnen bevredigend af te sluiten en eindigt met een geweldige scène die je lichtelijk gefrustreerd maar ook glimlachend achterlaat.

En ja, dan komt het besef. Na 13 afleveringen van verrassend solide kwaliteit, vol met geweldige character-momentjes, scherp dialoog, effectief drama en bevredigende pay-offs is het eind bereikt. We gaan deze characters nooit meer samen terugzien. Godver. Toch was ik blij dat ik met de serie was begonnen: weten dat ik iets van deze kwaliteit bijna was misgelopen voelt veel erger dan het besef dat ik maar 13 afleveringen lang verwend ben met televisie die precies in mijn straatje past. Ook al was het in dit geval een doodlopende straat.

avatar geschreven door op 24 juli 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :