0

Elysium (2013)

District 9 was ten tijde van uitkomen een heerlijke verrassing. Slimme, scherpe sci-fi die social issues in een nieuw jasje steekt? Yes please, and can I have some more? Nou, dat laatste is gelukt. Regisseur Neill Blomkamp vervangt de niet-zo-subtiele racisme thema’s uit zijn vorige blockbuster door een niet-zo-subtiel rijk versus arm concept, met een groter budget en een bekendere cast.

Het jaar is 2154, en de rijken hebben de ondertussen uitgewoonde en ellendige planeet verlaten om te chillen in een superdeluxe door Apple vormgegeven ruimtestation genaamd Elysium. De miljarden sucke- euh, reguliere burgers die op Aarde achter zijn gebleven kunnen niets anders dan het beste maken van hun omstandigheden. Maar mensen die wanhopig zijn kunnen voor veel geld in een ruimteschip Elysium binnengesmokkeld worden. Naast geld, schone kleding en liposucties hebben deze ruimte-ballo’s namelijk ook toegang tot geavanceerde medische technologie die elk type ziekte of aandoening in seconden kan fixen. Als Max (Matt Damon) door omstandigheden binnen zéér korte tijd medische hulp nodig heeft om te overleven is er in zijn ogen geen keuze meer; hij moet en zal op Elysium terechtkomen.

First off; de film heeft vanaf de eerste momenten al de juiste atmosfeer te pakken. Toekomstig Los Angeles is een druk en stoffig craphole wat een prima contrast vormt met het kille en kunstmatige Elysium. De korte kijkjes in de samenleving die we krijgen zijn best netjes, de designs van alle voertuigen en robots zijn geloofwaardig. Matt Damon is een geschikte gast voor de hoofdrol en als kijker wil je hem zien slagen in zijn persoonlijke missie. Wanneer hij in een ongemakkelijk exoskelet wordt gehesen krijg je vast ook zo’n ‘Aw hells yeah, dit gaat de goede kant op’ gevoel. Op dit punt lijkt er dan ook weinig mis met de film.

Het is daarom jammer dat Elysium in haar tweede helft ophoudt met world building en het toevoegen van nieuwe prikkelende elementen en ‘gewoon’ een standaard actiefilm in een sci-fi setting wordt. Ook zijn character motivaties tegen die tijd verwaterd en gaat het plot niet al te veel spannende kanten meer op. Daar komt bij kijken dat Jodie Foster’s personage Jessica als Secretary of Defense van het ruimtestation heel erg misplaatst lijkt, Wagner Moura (bekend als bikkel uit de Tropa de Elite films) weird overacteert en romantic interest Alice Braga weinig meer is dan de damsel in distress. Blijkbaar zijn Stoere Mannen 100 jaar in de toekomst nog nodig om Weerloze Vrouwen uit allerlei problemen te redden. Gaap. De grootste verrassing in de cast is Sharlto Copley, hoofdpersoon uit District 9, die hier een ranzige, enge en onvoorspelbare huurling neerzet en zich prima lijkt te vermaken, geholpen door funky wapentuig en weirde body-modifications. En wat er halverwege met hem gebeurt, holy shit. Onverwacht en brütal.

Over brütalheid gesproken: de actie is gelukkig niet PG-13, met een paar onsmakelijke maar gave momenten als gevolg. Helaas is de (actie)climax veel te rommelig en by-the-numbers, en laat het veel te makkelijke en zoetsappige happy end een wat zure nasmaak achter. Als de schaal vand e laatste gebeurtenissen een stuk kleiner zouden zijn waren mijn grootste irritaties al weggenomen. En omdat de makers naar een bepaald einde toe wilden werken krijgen we een situatie waarin een gast met niet meer dan een laptop de meest geavanceerde computer in het universum kan hacken en zo de wereld redt. Dat is lui schrijfwerk.

Al met al is Elysium vrij geslaagde social-themed science fiction actie die helaas een paar pijnlijke steekjes laat vallen als je méér dan een gelikte blockbuster verwachtte. Helaas geen District 10 dus. Eerder een District 7.

avatar geschreven door op 23 augustus 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :