0

The Wolverine (2013)

Het is weer 10 jaar geleden sinds ik een X-Men gerelateerde film zag die mijn innerlijke comic-nerd niét pissed off wist te maken op een bepaald punt. X-Men : The Last Stand verknalde alle potentie van de Phoenix storyline, Origins was een mix van matige CGI en matige characters, en First Class had een geinig sfeertje maar opnieuw matige characters en als mindblowingly domme actie gaat Darwin, het personage wiens power is om alles te overleven, dood. Wat de fuk?? Dus ja… mijn verwachtingen voor The Wolverine waren zeker niet hooggespannen. Hugh Jackman mag dan een redelijke match voor het personage zijn, maar het was de vraag of Fox wéér een Marvel verfilming vol suffe cameo’s en een verhaal om van te huilen had afgeleverd. Wat dat betreft is er goed nieuws; The Wolverine is een van de betere X-Men films geworden. Maar ja, de concurrentie is niet al te indrukwekkend op dat vlak…

Het gaat bij aanvang van de film niet zo lekker met ieders favoriete klauwzwaaiende mutant. Hij heeft zich teruggetrokken sinds de dood van Jean en leeft nu als semi-zwerver in de Canadese wildernis. Tot jongedame Yukio (Rila Fukushima) hem weet te traceren en vraagt of hij haar stervende grootvader Ichirō Yashida wil bezoeken, die hij in de slotdagen van de Tweede Wereldoorlog van een nare dood heeft gered. Eenmaal in Tokyo aangekomen blijkt deze Yashida een gigantisch zakelijk imperium te hebben opgebouwd wat onder constante druk staat van de Yakuza. Yashida wil Logan geven wat hij denkt te zoeken; sterfelijkheid. De oude rakker heeft namelijk een manier gevonden om Wolverine’s regeneratie door te geven aan een ander. Wait, what? Zijn mutant-power uitschakelen, vooruit. Maar het doorgeven aan een ander is wel een tikkie leip. Hoe dan ook blijkt er meer aan de hand te zijn als een sterfgeval en opvolgende Yakuza-acties voor problemen zorgen binnen het Yashida-imperium.

thewolverine1

First off, het concept ‘Wolverine in Japan’ werkt best prima. Het is voor mij als comic-nerd even wennen om te zien dat deze versie van het Wolverine character geen Japans spreekt, maar het zorgt wel voor situaties waarin Logan niet de loner macho uit kan hangen en juist afhankelijk is van anderen. En het is best fijn om hem ook werkelijk door de straten van Tokyo te zien rennen in plaats van overduidelijke studio-sets, hierdoor voelt de film zeker in de eerste helft toch een stuk ‘echter’ aan. Het feit dat Logan door omstandigheden zijn powers (deels) kwijtraakt maakt hem ook een stuk kwetsbaarder, een positie die dingen weer een beetje fris houdt. De overdreven muk vindt voornamelijk pas op het eind plaats, op een heerlijk fout actiemoment bovenop een hogesnelheidstrein na dan.
Over actie gesproken, wat opvalt aan The Wolverine is dat het de kijker niet echt geeft wat deze in eerste instantie verwacht bij een film met deze titel. Er is wel wat (bloedeloos) snikt-en-hak-en-prakwerk, maar de film is over het algemeen best ingetogen. Er wordt opvallend veel tijd besteed aan de characters en hun motivaties, waarbij de klauwen grotendeels ingetrokken blijven. The Wolverine heeft een groot deel van de running time meer weg van een Japans familiedrama dan een non-stop actiespektakel met kleurrijke mutanten. Voor de 14-jarige jongetjes doelgroep die helemaal draaien op testosteron zal deze film daarom ongetwijfeld tegenvallen. Ik vond het wel een prettige verrassing, al is het verhaal ook weer niet zó boeiend om helemaal met het lagere tempo weg te komen.

Het iets beter kiezen van bepaalde characters had hier mogelijk aan bij kunnen dragen. In principe is er een lange tijd geen echte villain, en de voornaamste dreiging moet in de tweede helft komen uit het personage Viper, gespeeld door Svetlana Khodchenkova, wiens suffige powers een beetje clashen met het tot dan toe nog semi-geloofwaardige sfeertje. Als de échte mastermind achter alle ellende in de climax bekend wordt is dat sfeertje overigens al lang van tafel geveegd en vervangen door reguliere comic book movie over-the-top-heid. Het loopt allemaal af op de meest voorspelbare manier, al werd ik positief verrast door het feit dat Wolverine deze keer niet ongeschonden de final boss fight zal verlaten.

thewolverine2

The Wolverine is me redelijk goed bevallen. Het sfeertje is ok, het geheel ziet er best fijn uit (maar de 3D voegt weinig toe, zoals gewoonlijk) en het rustigere tempo is niet eens zo heel verkeerd. Het is dan weer jammer dat niet alle characters weten te overtuigen en dat de PG-13 actie wat flauw is. Kom op mensen, een film over een bikkel met onbreekbare klauwen en berserker bloodrage neigingen… dat mag toch wel een tikkie nastier? Maar ja, de film R-Rated maken betekent natuurlijk dat Fox een hoop centjes van  jongere doelgroepen misloopt en dat is een big no-no. Ik vraag me af wat Darren ‘Black Swan’ Aronofsky met de film had gedaan, aangezien hij in 2010 als regisseur werd ingehuurd. Helaas moest hij dit project laten gaan en uiteindelijk is James Mangold (Walk The Line, Knight and Day) gestrikt die gewoon degelijk werk aflevert.

Is The Wolverine dan het laatste hoofdstuk in het hele X-Men verhaal? Nope. Blijf in je bioscoopstoel zitten als de film eenmaal afgelopen is, anders mis je de teaser halverwege de credits voor de aankomende verfilming van de klassieke storyline Days Of Future Past. De gigaaaantische cast voor die film lijkt op papier weer een X-Men: The Last Stand-achtige clusterfuck op te gaan leveren, maar die teaser maakte me zowaar een beetje enthousiast voor wat nog komen gaat. Dan nog… Fox die twee degelijke X-Men films achter elkaar aflevert? Lijkt me onwaarschijnlijk. Heeft mijn innerlijke comic-nerd tenminste nog wat te zeiken in 2014.

avatar geschreven door op 1 augustus 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :