0

Matt Berry – Kill The Wolf (2013)

Can you try turning it on and off again? Juist. Matt Berry is wellicht beter bekend als de wereldvreemde baas van het bedrijf waar the IT crowd onderdeel van uitmaakt. De comedy-acteur (o.a. Garth Marengi’s Darkplace) bracht onlangs zijn tweede album alweer uit. De hoes waar Matt in een hemeltjewit korenveld peinzend ten hemel staart ziet er in ieder geval potsierlijk lachwekkend uit, en doet vermoeden dat er veel te lachen valt en een plaat vol scheutige oneliners volgt.

Haardvuur zonder knetters maar met paddos

Niets blijkt minder waar. In tegenstelling tot zijn acteerprestaties lijkt de beste man zijn songs tergend serieus te nemen. Afgezien van een enkele tongue-in-cheek quoteje hier en daar. Even schakelen dus, maar Matt en zijn koortje zijn ondertussen al begonnen met Gather Up, waarin hij het publiek fluitend lijkt op te roepen zijn middeleeuwse taverne te betreden en met een krukje bij het vuur plaats te nemen. Berry brengt dan ook gelaagde progfolk, een genre voor liefhebbers. Eén van de sleutelnummers is ongetwijfeld het negen minuten durende Solstice, dat stilletjes opent met klokkenspelen en via diverse prog-omwegingen en psychedelische wandelingen (aha! Er zaten mushrooms in dat korenveld verstopt!) eindigt met een gierende Pink Floyd-achtige solo.

Trippy classic folkrock

Toch weet Matt net genoeg toegankelijke songs toe te voegen zodat het grote publiek best een poging kan wagen. Als tegenhanger van de experimentele trips á la Lord of the Mushrooms staan dan weer een aantal meer standaard folky popsongs. Devil Inside is eenvoudige folk-meezinger, en Knock Knock klinkt weer als truttige jaren zeventig softrock. Ze ademen vooral de echos van David Gilmour, Camel en andere classic rock. Ondanks de overdaad aan laagjes en instrumenten, blijken er echter te weinig technische hoogstandjes als Solstice en iets teveel niemandalletjes aanwezig. Daardoor wordt het bij vlagen te braaf en een tikje saai.

Honingzoete luitjes

Berry’s zang heeft iets weg van Midnight Oil’s Peter Garrett en zal niet voor iedereen als honing door de oren druipen. Maar zolang je tegen het geluid van luiten, harpjes, fluiten en harmoniums kunt en niet vies bent van een plaat die wat tijd nodig heeft, is Kill The Wolf best een aardig experiment vol verrassingen. Ik zou zeggen: ‘Try turning it on and off a few times’.

avatar geschreven door op 17 september 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :