0

The Conjuring (2013)

Goede ‘boe!’ jumpscare-horror lijkt de laatste jaren niet echt meer te vinden. Alle recente big(ish) budget horrorfilms in die categorie zijn wat mij betreft te tam en/of te afhankelijk van CGI wat meteen alle spanning wegzuigt. Titels als Mama en Insidious zijn goede voorbeelden hiervan. De regisseur van die laatste, James Wan, lijkt te hebben geleerd van zijn eerdere fouten en bewijst met The Conjuring dat hij nu wél een consistent creepy werkje af kan leveren. Ook al bevat het werkelijk alle clichès van het genre.

Vera Farmiga en Patrick Wilson zijn de iets-te-nobele Lorraine en Ed Warren, twee op bestaande personen gebaseerde paranormaal onderzoekers die een shitload aan cases hebben behandeld. In 1971 wordt het duo benaderd door Carolyn Perron (Lili Taylor) die beweert dat haar gezin bestaand uit manlief Roger (Ron Livingston) en maar liefst 5 dochters in hun nieuwe huis worden belaagd door een nare entiteit. Door geldproblemen hebben de Perrons geen mogelijkheid om opnieuw te verhuizen, en dat terwijl de manifestaties steeds heftiger worden. Voor de Warrens is al snel duidelijk dat de enige optie om het gezin te redden het uitvoeren van een exorcism is. Maar die gaan niet altijd vlekkeloos…

The Conjuring voelt retro, en niet alleen omdat het zich in de 70’s afspeelt. De film gooit zo’n beetje alle typische elementen uit haunted house films in een grote blender, kwakt er een dikke Exorcist-saus doorheen, en zet het geheel op ‘pureren’. Voor mensen die in hun horror op zoek zijn naar vernieuwende/onverwachte zaken zal dit niet al te smakelijk klinken. Die kunnen beter terecht bij recent door deze reviewer bekeken titels als Resolution (dat eind!) of The Battery (super slome indie zombiefilm yes please). Maar voor een nergens écht enge maar eerder vermakelijk creepy jumpscare spookhuisrit is The Conjuring zeker niet verkeerd.

Wat opvalt is dat de film de teugels goed vasthoudt. Een hoop scènes lijken toe te werken naar een jumpscare maar doen dat uiteindelijk niet. Zo word je constant op je hoede gehouden en is er zeker in de eerste helft niet al te veel release voor al die opbouwende spanning, maar áls er dan ineens nare shit in beeld komt is de impact ook wat groter. Het is ook best noemenswaardig hoe lang de film spannend blijft. Titels als Sinister en de eerder genoemde Mama doen zo rond de helft weinig boeiends meer en worden futloos. The Conjuring gooit daarentegen constant wat nieuws richting de kijker, wat gelukkig vaker hit dan miss is. Het huis waar alle gebeurtenissen plaatsvinden is sowieso al onheilspellend, maar er wordt gebruik gemaakt van meerdere creepyheidsbronnen: van muziekdoosjes, donkere kelders, rondvliegende objecten en freaky poppen tot vieze oude vrouwtjes en geesten. Er zijn meerdere dingen tegelijk aan de hand in deze film, wat het verhaal onnodig rommelig maakt maar wel weer voor de nodige afwisseling zorgt.

Het is jammer dat The Conjuring niet enger, origineler of subtieler (en daarmee beter) is, maar vergeleken met een hoop concurrenten die de laatste jaren de bios zijn ingeknald is dit een film die het gemiddelde in ieder geval overstijgt. De cast doet z’n ding zonder echte positieve of negatieve uitschieters en de bruintinten passen prima bij het 70’s sfeertje. Het wat flauwe en iets te makkelijke eind is dan wel wat zonde, net als het gebrek aan échte gruwelijkheden en slachtoffers, maar dat was een klein dompertje op de redelijk geslaagde pret. Ik kan me ergere manieren bedenken om op aankomende vrijdag de 13e vermaakt te worden.

avatar geschreven door op 12 september 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :