0

Shameless – seizoen 1 t/m 3

Asociale mensen hebben een zekere entertainmentswaarde. Het gebrek aan schaamte gecombineerd met de foutst mogelijke lifestyle choices is vermakelijk om te zien. Op afstand, dat wel. Naast dat soort familie Flodder-types wonen is niet aan te raden, trust me. Of je moet de geur van frituurvet opwindend vinden en/of het niet erg vinden dat er al vanaf oktober enkele tientallen kilo’s aan vuurwerk in het huis naast je opgeslagen ligt. Hoe dan ook, in televisievorm zijn minder sociale elementen in de samenleving altijd een guilty pleasure van me. Series als It’s Always Sunny In Philadelphia scoren bij mij goed vanwege het ‘oh no they didn’t!’ effect wanneer er weer eens iets extreems en/of onverwachts gebeurt. De serie Shameless heeft dat ook, maar is tegelijkertijd ook een zeer sterk drama met een prima cast en hoge verslavingsfactor. Oh, en functioneel naakt. Ook belangrijk.

Shameless is een Amerikaanse dramaserie (en een remake van een Britse naamgenoot) over de familie Gallagher. En ja, dat zijn eigenlijk een stelletje aso’s. Niet echt by choice hoor; moeder Gallagher is hem jaren geleden namelijk al gesmeerd en vader Frank is een egoïstische, racistische en schaamteloze alcoholist zonder greintje verantwoordelijkheidsgevoel. De 21 jarige Fiona is eigenlijk van jongs af aan bezig om de rest van de familie bijeen te houden, ook al gaat dat ten koste van haar eigen kansen en geluk. Oudste broer Lip is een reteslimme gast die zijn leven liever vergooit met drank en sex (not sure if I can blame him), Ian is wat jonger en hoopt op een carrière in het leger, al zal zijn homoseksualiteit dingen gecompliceerd kunnen maken. Debbie is het jonge, zorgzame zusje dat maar niet kan accepteren wat voor eikel haar vader is. Broertje Carl is een psychopaatje in wording, en jongste telg Liam zit nog in de luiers.

Voorheen besteedde ik weinig aandacht aan dramaseries met ‘familie’ als kern, maar na één aflevering Shameless wist ik dat ik weer een nieuwe titel voor mijn To Do lijstje had. Hier zijn best wat redenen voor. Het feit dat de familie Gallagher zich op de laagste trede van de maatschappelijke ladder bevindt is al een hele belangrijke, deze situatie heeft namelijk veel potentie. We zien in de eerste aflevering al hoe een gezin met een dronken klaploper als vader toch kan functioneren in een achterbuurt van Chicago dankzij het ‘wij versus de wereld’ gevoel wat de Gallagher kids hebben, en het is best verslavend om te zien wat voor ongebruikelijke problemen deze groep voor de kiezen krijgt. Genoeg geld bij elkaar zien te schrapen voor de rekeningen, bemoeienissen van jeugdzorg, een meth-lab bouwende oma, een familiereputatie die je overal achtervolgt, random knokpartijen en moeten stelen om nog enigszins wat quality of life te ervaren.

De bijzonder sterke cast is een tweede reden om te blijven kijken. Emmy Rossum maakt van Fiona een personage waar je niets dan sympathie voor kunt opbrengen, en dat deze dame nog geen prijs heeft ontvangen voor haar performance is best wel schandalig. De voornaamste rol waarmee de serie mijn aandacht trok was die van vader Frank, gespeeld door niemand minder dan William H. Goddamn Macy. Een rol die hem zó op het lijf geschreven is dat je regelmatig vergeet dat je naar een acteur zit te staren. Frank is het meest fascinerende en frustrerende element van Shameless: hij is een gigantische, pulserende, waardeloze klootzak. In april 2011 kwam er op Dorkside een top 10 langs van de grootste eikels en eikelinnen op televisie. In een updated versie daarvan hoort Frank zonder twijfels in de hoogste regionen thuis. Er is geen actie te laag voor hem om te bereiken wat hij wil. Stelen van bejaarden, zijn eigen baby als onderpand achterlaten bij een stel criminelen, de dood van zijn zus geheim houden zodat hij in haar huis kan blijven wonen, geld wat zijn kinderen hebben verdiend uitgeven aan drugs, etc. Maar ondanks deze niet goed te praten shit biedt Shameless ook momenten waarop Frank’s gedrag duidelijker wordt en we zowaar wat sympathie voelen, vooral wanneer zijn moeder een tijd met het gezin rondhangt en we zien wat voor crazy bitch zij weer is.
Speaking of which, de supporting cast is ook prima. De oversekste buren Kevin en Veronica zijn vrij hilarisch, en Frank’s moeder Peg (Louise Fletcher) zullen Dorksiders misschien herkennen als Kai Wynn uit Deep Space 9 die hier ranzig en agressief uit de hoek mag komen. Zwakkere schakels zijn Fiona’s sort-of-boyfriend Steve, gespeeld door een te punchable-face-hebbende Justin Chatwin, en kennis Sheila (Joan Cusack) wiens super neurotische gedrag wat op de zenuwen gaat werken tot ze dat compenseert met een paar hilarisch foute karaktertrekjes en seksuele perversiteiten.

Een laatste reden waarom ik Shameless zo onweerstaanbaar vind is het sfeertje; een prima mix van drama, comedy en sleazyheid. De serie is best oversekst en soms ook prettig platvloers; de opening credits geven al een goed idee van wat je kunt verwachten. En het ene moment moet je hardop lachen om iets heerlijk fouts wat een van de characters uitspookt, zoals Carl die op Thanksgiving een wapen van een drive-by shooting vindt en er een bald eagle mee neerschiet, wat het gezin bij gebrek aan een echte kalkoen besluit op te eten, en luttele momenten later zit je stil op de bank omdat er iets heel naars of emotioneels gebeurt. Het leven van de Gallaghers is een rollercoaster, wat zorgt voor verslavende en impact makende televisie.

Shameless zal niet voor iedereen zijn. Je moet het niet erg vinden om characters dingen te zien doen waar je het niet mee eens bent. Uit zelfbehoud, maar net zo goed uit verveling of egoïsme. Tegelijkertijd moet je kunnen lachen om de extreme seksuele activiteiten die plaatsvinden. Of het nu een jongedame is die door orale seks uit haar coma wordt gehaald of Frank die viezige mannetjes in een toilet afwerkt om genoeg geld bij elkaar te schrapen om een schuld af te betalen, regelmatig zul je een “haha, holy shit, is this really happening??” reactie hebben. De essentie is alsnog een retesterke en goed in elkaar stekende dramaserie, maar alle heerlijk foute toevoegingen maken het een onweerstaanbare ervaring. Deze serie Gives No Shits en dat waardeer ik bijzonder. Shameless is gewoon… ach, tsja, de naam zegt al genoeg, toch?

avatar geschreven door op 1 oktober 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :