0

Boardwalk Empire – seizoen 3 en 4

Zodra ik toegang krijg tot een tijdmachine, wat hopelijk gaat gebeuren als iemand in de verre toekomst dit artikel leest en besluit terug naar de laatste dag van 2013 te reizen, ga ik een tripje maken naar Amerika in de roaring twenties. Ik neem wel mijn eigen drank mee, want het bocht dat tijdens de drooglegging te krijgen is zal qua kwaliteit zeker geen prijzen winnen. Maar rond kunnen lopen in een periode waarin er zo veel interessante sociale ontwikkelingen plaatsvinden, de muziek stiekum best cool is en er een kans is om H. P. Lovecraft tegen te komen? Klinkt prima. Tot die tijd moet ik het doen met the next best thing; twee nieuwe seizoenen Boardwalk Empire. Voordat je verder leest; we gaan hier meuk uit de vorige seizoenen spoileren. Een mooi excuus om de voorgaande 24 afleveringen in rap tempo te gaan afwerken, mocht je dat nog niet hebben gedaan.

Dus, het tweede seizoen eindigde met de dood van een van de belangrijkste personages uit de serie, wat tegelijkertijd hoofdpersoon Enoch ‘Nucky’ Thompson volledig tot gangster transformeerde. Vóór dat punt balanceerde Nucky nog op de rand; hij was dan wel betrokken in een hele hoop shady shit, maar het ging nooit te ver en hij wist zijn handen altijd schoon te houden. Zijn situatie in de serie belooft dus een stukje grimmiger te worden, en we hoeven niet lang te wachten voor de eerste slachtoffers vallen. Maar nog even een reminder voor de lezers die een dikke actieserie verwachten; in Boardwalk Empire staat ‘sterk drama’ op de eerste plaats en ‘crime/actie’ op een respectvolle tweede.

In het derde seizoen zien we dat Nucky, nog steeds gespeeld door de altijd fijne Steve Buscemi, zich in een redelijk luxe positie verkeert. Alle lokale tegenstanders zijn uit de weg geruimd en de vraag naar illegale drank is zo groot dat het gigantisch winstgevend blijkt om exclusief aan Arnold Rothstein in New York te gaan leveren. Niet iedereen is hier zo blij mee. De Siciliaanse New Yorker genaamd Gyp Rosetti bijvoorbeeld, die zich persoonlijk beledigd voelt door deze gang van zaken en het hele seizoen voor de meeste problemen gaat zorgen. Gyp lijkt in eerste instantie een dommige en oninteressante tough guy te zijn, maar hij krijgt gelukkig wat meer diepgang in de loop van dit derde seizoen. Plus is Gyp’s persoonlijkheid niet zo vergezocht; in de roaring twenties waren er nu eenmaal een hoop kleine maar genadeloze criminelen die door de drooglegging snel rijk werden met een onveranderde Thug4Lyffe persoonlijkheid. Acteur Bobby Cannavale maakt van Gyp in ieder geval een coole tijdbom die elk moment en om het minste geringste kan ontploffen.

Het typische aan Boardwalk is dat haar hoofdpersoon niet het meest interessante personage is om te volgen. Nucky is meer de rode draad die een hoop fascinerende types de spotlight in trekt. Ik heb dit nooit zo heel erg gevonden, maar het kan wel wat jammer zijn om interessantere personages zoals de tragische scherpschutter Richard Harrow of de op de vlucht geslagen Van Alden maar sporadisch terug te zien komen. Het subplot van Nucky’s vrouw Margaret (Kelly Macdonald) waarin ze in het lokale ziekenhuis vrouwen wil opleiden is mogelijk het minst boeiend. Een blik werpen op de medische wereld van de jaren ’20 is wel gaaf vanuit een historisch perspectief, maar dat levert geen intense kijkervaring op.
Nee, laat dat maar over aan actrice Meg Chambers Steedle, die als Billie Kent mijn brein constant op hol liet slaan. Deze jongedame speelt Nucky’s nieuwste love interest: een onafhankelijke dame die los is gebroken van het ‘onderdanig zijn aan de man’ verwachtingspatroon en lekker leeft hoe zij dat wil. Een echte Flapper dus. Ze brengt wat kleur in Nucky’s bestaan maar leidt hem tegelijk ook af van zaken die met wat meer aandacht niet uit de hand zouden lopen..

Het derde seizoen is misschien net iets te veel ‘more of the same’ ondanks een heftige finale. Het voelt ook iets te makkelijk gepland allemaal; introduceer een bad guy in aflevering 1 en werk toe naar een showdown in de laatste. Ook lijken er soms wat shortcuts om personages in bepaalde posities te manouvreren, zoals Van Alden die dankzij ongeloofwaardig goede timing in aanraking komt met Dean O’Banion, de lokale doorn in het oog van Al Goddamn Capone. Dat het wel leidt tot bijzonder fijne meuk op de langere termijn is mogelijk minder boeiend voor de kijker die op dat moment vernieuwingen verwacht.

In het vierde seizoen vloeit alles veel natuurlijker in elkaar over, en dat kon ik echt bijzonder goed waarderen. Er is geen hele strakke lijn, maar alle personages die de roaring twenties tot dit punt hebben overleefd maken interessante ontwikkelingen door. Dit seizoen lijkt de teugels meer los te laten en situaties op een meer logisch lijkende wijze te laten ontvouwen. Er is hierdoor een kans dat je, zeker in de eerste helft, het idee hebt dat de schrijvers tijd aan het rekken zijn. Achteraf is pas duidelijk hoe netjes bepaalde ontwikkelingen gevolgen hebben gehad voor de langere termijn.

Goed nieuws voor fans van The Wire, want Michael Kenneth Williams mag 11 van de 12 afleveringen opduiken als Albert “Chalky” White, die nu eigenaar is geworden van zijn eigen club op de Boardwalk. Dit levert niet alleen een nieuwe en slick ogende locatie op, maar legt ook meer focus op een belangrijk facet uit de twenties dat niet echt eerder aan bod is gekomen; jazz! De zangeres genaamd Daughter (Margot Bingham) zal ongetwijfeld je oren als boter laten smelten door haar heerlijke zang, maar de schaduwkant is het opduiken van Dr. Valentin Narcisse, een welbespraakte muziekpromotor die betrokken blijkt te zijn in een hele hoop shady zaakjes. Narcisse is dé onthulling in dit seizoen en wordt meesterlijk neergezet door Jeffrey Wright. Zijn mierzoete woorden en kalme houding maken hem een moeilijk te doorgronden personage dat steeds intimiderender wordt. Als die gast geen prijzen in de wacht gaat slepen voor zijn fascinerende rol dan eet ik mijn Magic kaart collectie op. En geloof me, dat is een shitload aan karton.

Ook al zijn er tussendoor niet al te veel ‘wow’-momenten, dan nog vond ik dit vierde seizoen bijzonder prettig om te volgen. Nucky die zijn drankhandel uitbreidt richting het zuiden, een federal agent die Nucky’s netwerk tot de grond toe wil platbranden, de opkomst van heroïne, Al Capone die zijn macht langzaam ziet groeien, Eli’s zoon die de Dark Side lijkt te ontdekken en gave onthullingen over personages die we dachten te kennen. Al met al een hoop tragedie, verraad, gebackstab en wanhopige besluiten. Niet iedereen haalt de eindstreep en een paar personages zal ik echt heel erg gaan missen, maar het voelt allemaal wel correct. Alsof het zo had moeten zijn. De serie is nu geeindigd op een punt dat zowel bevredigend is als een hele hoop opties geeft voor de toekomst.

Al met al is Boardwalk Empire wat mij betreft nog steeds een van de sterkste series van het moment. De production values zijn nog steeds krankzinnig hoog, het acteerwerk is prima en ik vind het een plezier om deze personages gedurende deze fascinerende periode in de Amerikaanse geschiedenis te volgen.  Voornamelijk de moeite waard voor geduldige kijkers die liever een goed totaalplaatje krijgen dan een reeks met sterke op zichzelf staande afleveringen. En met een aangekondigd vijfde seizoen gaat dat totaalplaatje alleen maar mooier worden.

avatar geschreven door op 31 december 2013

Reageer

Anti-Spam vraag :