2

Thor: The Dark World (2013)

Terugkijkend op de eerste reeks met films uit Marvel’s eigen studio was Thor wat mij betreft wel degelijk, maar uiteindelijk van alle kandidaten duidelijk het zwakst. De setting, waarin Space Vikings een hele rits aan werelden beschermen en allerlei mythologische dreigingen voor de kiezen (zouden moeten) krijgen, kwam in het eindproduct nog niet echt tot zijn recht. Asgard voelde soms leeg, de supporting cast hing voornamelijk een beetje rond en er was niet echt een “wow!” moment. Nu de Avengers film een standaard heeft gezet voor lekker over the top superheldenspektakel is het de vraag of de nieuwe Thor dat een beetje kan evenaren. Het antwoord, verrassend genoeg; ja!

Het verhaal van Thor: The Dark World doet er in principe niet zo heel veel toe, aangezien het neerkomt op ‘bad guy wil iets naars doen met de wereld of het universum’, maar vooruit. Ook zal een zeker Lord of the Rings gevoel je vast niet ontgaan als we in de openingsminuten zien hoe een evil leger Dark Elves, geleid door Sauro- euh, Malekith, duizenden jaren geleden werd verslagen door de Asgardians. De Dark Elves verliezen zo hun belangrijkste wapen: Aether. Dit is een vaag gedefinieerd vloeibaar frutje dat precies doet wat voor het verhaal handig is. Dit spul kan tijdens een ‘eens per 5000 jaar’ gebeurtenis gebruikt worden om het universum in eeuwige duisternis onder te dompelen en uiteraard zit een nieuwe instantie daarvan er in het heden aan te komen. De Aether komt vrij, Malekith keert terug en Thor wordt al snel in de opvolgende actie betrokken.
Laat duidelijk zijn; het verhaal is niet de reden waarom je Thor: The Dorkside World gaat kijken. Niet erg, want de film biedt genoeg materiaal om jou 2 uur lang te entertainen en weet tegelijk ook alle minpunten uit het eerste deel te omzeilen.

De cast wordt bijvoorbeeld een stuk beter gebruikt. Chris Hemsworth is nog steeds een geslaagde Thor, al wordt hij overschaduwd door Tom Hiddleston’s Loki die ditmaal ook wat emotioneler uit de hoek mag komen. De heren hebben hele fijne chemistry onderling en het is dan ook niet gek dat de film een samenwerkingsverbond tussen deze twee afdwingt. Thor’s buddies krijgen ieder een moment om de spotlight op te eisen (maar duiken daarna niet meer op, beetje suf) en fans van Stellan Skarsgård in zijn ondergoed kunnen hier hun lol op. Natalie Portman’s personage Jane is ditmaal het minst boeiend en de manier waarop ze in het verhaal betrokken wordt is ook wat suf, gelukkig is er nog Kat Dennings ter compensatie. Kat, please call me back if you read this. En uiteindelijk is Christopher ‘Dr Who’ Eccleston een vrij badass uitziende Malekith die helaas weinig spannends te doen krijgt. Hij is het meest standaard type baddie; het enige wat we als kijker meekrijgen is de typische ‘ik heb een evil plan en doe alles om dat te bereiken, grom grom’ oppervlakkigheid.

 

Waar de originele Thor soms wat gelimiteerd voelde qua schaal en dikke actie gaat Thor: World of Darkcraft een flink stuk verder. We bezoeken meerdere werelden die onder de Asgardiaanse bescherming vallen, Asgard is niet meer beperkt tot een troonzaal en een kelder (en voelt sowieso wat minder fake aan) en we brengen minder tijd door op Aarde. Vrij vroeg in de film vindt al een prettig lange actiescène plaats die qua spektakel alles uit het eerste deel overtreft. En de grote actie-finale mag dan met een hoop bullshit-fake-movie-science aan elkaar hangen, vermakelijk is ‘ie wel.

En dat is het sterkste punt van deze Marvel film; hij neemt zichzelf niet zo heel serieus, wat zorgt voor een allround prettige ervaring. Er zijn wat meer ingetogen momenten o.a. door een sterfgeval, maar je hoeft nooit lang te wachten tot het volgende weirde beest opduikt, er slicke visuals langszoeven of een geslaagd comic relief moment de toon weer omgooit. Dit tweede deel is een stuk minder Shakespeare-ish, en meer Shakehammer-ish. Een slimme keuze.

De meeste designs in 2Thor2Furious zijn overigens erg vet. Asgard omhelst nu het hele ‘geavanceerde samenleving met shiny sci-fi stuff’ concept zonder de klassiekere Viking-stijl op te geven en heeft bijvoorbeeld forcefields en laser cannons en shiny shit all over the place. De Dark Elves zien er cool uit, vliegen zelfs rond in ruimteschepen en gebruiken anti-materie granaten die best een naar effect hebben.
De film in 3D zien voegt niet zo gruwelijk veel toe (zoals in 99% van de gevallen) al zijn er wat degelijke vliegende-schepen-achtervolgen-elkaar momenten die er aardig gebruik van maken.

Uiteindelijk viel deze tweede Thor goed in de smaak. Dat het verhaal niet al te veel verrassingen heeft is wat makkelijker over het hoofd te zien door de entertainmentswaarde van de overige elementen. Humor, actie, afwisseling, badassery en lekkere visuals. En als thick-ass cherry on top zien we halverwege de credits een teaser van de aankomende Guardians of the Galaxy film. Ik moet toegeven, het sfeertje was een beetje goofy en qua cinematografie was deze scène wat zwakjes, maar de hint dat de Tesseract en Aether eigenlijk Infinity Gems zijn, jaaaa, dat deed aparte dingen met me. Vreemde, verwarrende, sexy dingen. Marvel weet me wel hongerig te houden naar haar projecten op de lange termijn. Maar tot die tijd (in Avengers 3?) kan dit Thor vervolg nog wel een keertje of twee op repeat. Daar is ‘ie leuk genoeg voor. Niet slecht, voor een hamerzwaaiende spaceviking.

avatar geschreven door op 5 december 2013

2 reacties op “Thor: The Dark World (2013)”

  1. avatar Jercy schreef:

    Aaah, Infinity Gems.. Ik zit zelf helemaaaaaaaaaaaaaal niet in die kant van Marvel. Wie moest Benicio Del Toro voorstellen.

  2. avatar Bartelen schreef:

    Oeps, late reactie, maar [Thor 2 credits spoilers jeweettoch] Del Toro was The Collector. Obscure old school dude. Beetje weirde keuze, maar de hele Guardians film gaat al weird as hell worden denk ik. :p http://en.wikipedia.org/wiki/Collector_(comics)

Reageer

Anti-Spam vraag :